द्रोणकर्णयोः निशि संप्रहारः — Night Engagement with Droṇa and Karṇa
सिषिचुर्मार्गणैस्ती&णैर्गिरिं मेघा इवाम्बुभि: । जैसे बादल पर्वतशिखरपर अपने जलकी बूँदोंसे आघात करते हैं, उसी प्रकार वे कौरव-महारथी धनुष हिलाते तथा अर्जुनके सामने गर्जना करते हुए उनपर तीखे बाणोंकी वर्षा करने लगे
siṣicur mārgaṇais tīkṣṇair giriṃ meghā ivāmbubhiḥ |
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ເຫມືອນເມກຝົນກະແທກຍອດພູດ້ວຍຝົນຫນັກ, ມະຫາຣະຖະກະວະຣະວະທັງຫຼາຍ ສັ່ນທະນູ ແລະຮ້ອງຄຳຮາມຕໍ່ໜ້າອາຣຊຸນ, ແລ້ວເລີ່ມສາດລູກສອນຄົມກະທົບເປັນຝົນໃສ່ລາວ. ພາບນີ້ເນັ້ນວ່າ ພະລັງຮ່ວມ ແລະຄວາມອວດອ້າງແຫ່ງສົງຄາມ ອາດຖືກຮວບຮວມເປັນການຈູ່ໂຈມອັນທ່ວມທົ່ມໃນຄວາມຮ້ອນແຫ່ງສຶກ.
संजय उवाच
The verse highlights how, in war, coordinated aggression and pride can become a deluge that tests a warrior’s steadiness; it implicitly contrasts noisy intimidation with the need for inner composure and disciplined skill in fulfilling kṣatriya-duty.
Sañjaya describes Kaurava elite warriors collectively attacking Arjuna, roaring and brandishing their bows while raining sharp arrows upon him, compared to clouds pelting a mountain with heavy rain.