Shloka 446
द्रोणकर्णयोः निशि संप्रहारः — Night Engagement with Droṇa and Karṇa
अभीताः: पर्यवर्तन्त व्यादितास्यमिवान्तकम् । उस समय युद्धकुशल कुन्तीकुमार धनुषकी टंकार करते हुए रथके मार्गोपर नाच रहे थे और मुँह बाये हुए यमराजके समान भयंकर जान पढ़ते थे। उन्हें युद्धविशारद समस्त कौरव-महारथियोंने निर्भय हो चारों ओरसे घेर लिया
sañjaya uvāca | abhītāḥ paryavartanta vyāditāsyam ivāntakam |
ສັນຈະຍະ ກ່າວວ່າ: ພວກເຂົາບໍ່ຫວາດຫວັນ ວົນກັບໄປມາຊ້ຳໆ ປານດັ່ງຄວາມຕາຍເອງທີ່ອ້າປາກກວ້າງ. ໃນເວລານັ້ນ ບຸດແຫ່ງກຸນຕີ ຜູ້ຊໍານານການຮົບ ເຮັດໃຫ້ຄັນທະນູກ້ອງກັງວານ ແລະເຄື່ອນລົດສົງຄາມໄປຕາມເສັ້ນທາງດັ່ງກໍາລັງຟ້ອນຮໍາ—ນ່າຢ້ານດັ່ງພະຍົມ. ເມື່ອເຫັນພວກເຂົາເຊັ່ນນັ້ນ ມະຫາຣະຖີກອຣະວະທັງປວງ ຜູ້ຊໍານານສົງຄາມ ກໍກ້າຫານລ້ອມຮອບຈາກທຸກດ້ານໂດຍບໍ່ຫວາດຫວັນ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the kṣatriya ideal of fearlessness and steadfastness in battle, while also reminding the listener of war’s ethical gravity through stark death-imagery (Antaka/Yama). Valor is praised, yet the scene implicitly underscores how quickly heroic duty can resemble the very face of death.
Sañjaya describes the Kuntī-born warriors maneuvering their chariots with confident, dance-like turns and loud bow-twangs, appearing terrifying like Death. In response, the Kaurava elite chariot-fighters surround them from all sides, setting up a concentrated clash among top warriors.