Shloka 2
धृष्टद्युम्नस्य द्रोणाभिमुख्यं तथा सात्यकि-कर्ण-समागमः
Dhṛṣṭadyumna’s advance toward Droṇa and the Sātyaki–Karṇa confrontation
प्रहरिष्यन् हृतो बाहुरदृश्येन किरीटिना । वेगेन न्न्यपतद् भूमौ पठ्चास्य इव पन्नग:,प्रहार करनेके लिये उद्यत हुई वह भुजा अलक्ष्य अर्जुनके बाणसे कटकर पाँच मुखवाले सर्पकी भाँति बड़े वेगसे पृथ्वीपर गिर पड़ी
praharīṣyan hṛto bāhur adṛśyena kirīṭinā | vegena nyapatad bhūmau pañcāsya iva pannagaḥ ||
ສັນຊະຍະເວົ້າວ່າ: ເມື່ອແຂນນັ້ນຍົກຂຶ້ນເພື່ອຟັນ, ມັນຖືກຕັດຂາດໂດຍລູກສອນອັນລ່ອງໄວ ແລະເບິ່ງບໍ່ທັນ ຂອງອາຣຊຸນຜູ້ສວມມົງກຸດ; ແລ້ວມັນກໍຕົກລົງສູ່ພື້ນດິນດ້ວຍແຮງອັນຫນັກ, ດັ່ງງູຫ້າຫົວ. ພາບນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມແມ່ນຍຳອັນໂຫດຮ້າຍຂອງສົງຄາມ—ເຈດຈຳນົງຈະທຳຮ້າຍຖືກຢັບຢັ້ງທັນທີໂດຍຝີມືທີ່ເຫນືອກວ່າ—ແລະຍັງບອກເຖິງນ້ຳໜັກທາງທຳມະຂອງຄວາມຮຸນແຮງ, ເມື່ອປ່ອຍອອກແລ້ວ ມັນຍ້ອນກັບມາພ້ອມຜົນອັນນ່າຢ້ານ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how violent intention in war can be abruptly nullified by a more powerful counteraction, suggesting the moral weight and peril of aggression: the will to strike invites immediate and often devastating consequences, reminding readers of karma-like retribution within the battlefield’s dharmic crisis.
Sañjaya describes a combat moment: an opponent’s arm, lifted to deliver a blow, is cut off by Arjuna’s imperceptibly swift arrow, and the severed arm falls to the ground with great force, compared to a five-hooded serpent dropping down.