Shloka 124
Adhyāya 141 — Night duels: Śaineya and Bhūriśravas; Droṇi and Ghaṭotkaca; Bhīma and Duryodhana
कड्कबर्हिणवासोभिर्बलं व्यधमदर्जुन: । उस समय उन्होंने कंक और मोरकी पाँखोंसे युक्त नाराचोंद्वारा घोड़ों, हाथियों और मनुष्योंके शरीरोंको विदीर्ण करके सारी सेनाको तहस-नहस कर दिया ।। तद् बल॑ भरतश्रेष्ठ सवाजिद्विपमानवम्,भरतश्रेष्ठ] उस समय सावधान हुए इन्द्रकुमार कुन्तीपुत्र अर्जुनने हाथी, घोड़ों और मनुष्योंसे भरी हुई उस सेनाका संहार कर डाला
sañjaya uvāca | kaṅkabārhiṇavāsobhir balaṃ vyadhamad arjunaḥ | tad balaṃ bharataśreṣṭha savājidvipamānavam |
ສັນຊະຍະເວົ້າວ່າ: ອາຣະຈຸນໄດ້ທຳລາຍກອງທັບນັ້ນດ້ວຍລູກສອນທີ່ປະດັບຂົນນົກກິນຊາກ ແລະຂົນຫາງນົກຍູງ. ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນວົງພາຣະຕະ, ເຂົາໄດ້ສະຫຼາຍຮ່າງກາຍຂອງມ້າ, ຊ້າງ, ແລະຄົນ ແລະໂຄ່ນລົງກອງທັບນັ້ນ—ທີ່ແອດແນ້ນດ້ວຍມ້າ, ຊ້າງ, ແລະນັກຮົບ—ໃຫ້ກາຍເປັນຊາກພັງພິນາດ. ຂໍ້ຄວາມນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມມີປະສິດທິພາບອັນໜາວເຢັນຂອງຝີມືການຮົບ ໃນສົງຄາມ ເມື່ອພະລັງກາຍເປັນການຮັບໃຊ້ເຫດຜົນທາງທຳມະອັນໃຫຍ່ ແຕ່ກໍ່ຕ້ອງແລກດ້ວຍຄ່າເສຍຫາຍຂອງມະນຸດຢ່າງໜັກ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the paradox of dharmic warfare: extraordinary skill and resolve can be necessary to uphold a righteous cause, yet the means remain destructive. It invites reflection on responsibility, restraint, and the heavy moral weight borne even by justified combat.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Arjuna, using arrows with distinctive feather-fletching, devastates an opposing formation packed with horses, elephants, and soldiers, effectively routing and annihilating that section of the army.