Shloka 125
Adhyāya 141 — Night duels: Śaineya and Bhūriśravas; Droṇi and Ghaṭotkaca; Bhīma and Duryodhana
पाकशासनिरायत्त: पार्थ: स निजघान ह,भरतश्रेष्ठ] उस समय सावधान हुए इन्द्रकुमार कुन्तीपुत्र अर्जुनने हाथी, घोड़ों और मनुष्योंसे भरी हुई उस सेनाका संहार कर डाला
pākaśāsanirāyattaḥ pārthaḥ sa nijaghāna ha
ສັນຊະຍະເວົ້າວ່າ: ແລ້ວ ພາຣະຖະ (ອາຣະຈຸນ) ຜູ້ຢູ່ໃຕ້ການຄຸ້ມຄອງແລະການນຳພາຂອງ ປາກະຊາສະນະ (ອິນດຣະ) ໄດ້ຟັນຟາດກອງທັບນັ້ນໃຫ້ພັງພິນາດ—ກອງທີ່ແອດແນ້ນດ້ວຍຊ້າງ, ມ້າ, ແລະຄົນ—ໃນຄວາມອຶດອັດຂອງສົງຄາມ. ຂໍ້ຄວາມນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມມີປະສິດທິພາບອັນນ່າຢ້ານຂອງຝີມືການຮົບທີ່ໄດ້ຮັບການໜຸນຊ່ວຍຈາກເທວະ ແລະກໍ່ເຕືອນຢ່າງອ້ອມໆວ່າ ແມ່ນແຕ່ພະລັງນັ້ນກໍຕ້ອງໃຊ້ຢູ່ໃນກອບໜ້າທີ່ອັນໜັກໜ່ວງຂອງສົງຄາມອັນຊອບທຳ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how extraordinary power in war may be portrayed as supported by divine forces (Indra), yet it operates within the narrative logic of kṣatriya-duty: decisive action in a sanctioned battle. It invites reflection on agency—human effort joined with higher support—and on the grave moral weight of battlefield destruction.
Sañjaya reports that Arjuna, described as acting under Indra’s protection/direction, devastates an opposing force packed with elephants, horses, and soldiers, cutting it down in the ongoing Kurukṣetra conflict.