Shloka 11
Adhyāya 140: Rātriyuddhe Droṇa-prāpti-prayatnaḥ
Night engagement and the attempt to reach Droṇa
ततो व्युदस्तं तत् सैन्यं सिन्धुसौवीरकौरवम् । प्रोत्सारितं महावेगै: कर्णपाण्डवयो: शरै:,इस प्रकार कर्ण और भीमसेनके महान् वेगशाली बाणोंद्वारा सिन्धु, सौवीर और कौरवदलकी वह सेना उखड़ गयी और वहाँसे भाग खड़ी हुई
tato vyudastaṃ tat sainyaṃ sindhusauvīrakauravam | protsāritaṃ mahāvegaiḥ karṇapāṇḍavayoḥ śaraiḥ ||
ສັນຊະຍາກ່າວວ່າ: ຈາກນັ້ນ ກອງທັບຂອງຊິນດຸ, ສາວີຣາ ແລະ ກອຣະວະ—ຖືກສັ່ນຄອນ ແລະຕົກຢູ່ໃນຄວາມລະສົມລະສາຍ—ຖືກຂັບໃຫ້ຖອຍຫຼັງ ແລະແຕກກະຈາຍ ໂດຍລູກສອນອັນມີອຳນາດ ແລະພຸ້ນໄວຂອງກັນນະ ແລະ ພານດະວະ (ພີມເສນ)។ ພາບນີ້ຊີ້ວ່າ ໃນຄວາມອຶດອັດຂອງສົງຄາມ ແມ່ນແຕ່ກອງໃຫຍ່ກໍອາດພັງທະລາຍກະທັນຫັນ ເມື່ອຖືກກະແທກດ້ວຍພະລັງແລະຄວາມແນ່ວແນ່ທີ່ເຫນືອກວ່າ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a practical ethical insight of the epic’s war narrative: collective strength depends on discipline and morale, and when confronted by overwhelming prowess and momentum, even a large force can lose cohesion and be driven back. It also reflects the kṣatriya-world emphasis on decisive action and the consequences of martial superiority.
Sañjaya reports that the combined contingent of Sindhus, Sauvīras, and Kauravas is dislodged and pushed back—effectively scattered—by the powerful, fast arrows shot by Karṇa and the Pāṇḍava warrior identified in the given context as Bhīmasena.