Shloka 22
अन्धकार-रजःसंमूढे रणाङ्गणे प्रदीपप्रकाशः | Illumination of the Army in Darkness and Dust
एकैकेन शरेणाजौ पातयामास ते सुतान् । ते हता न््यपतन् भूमौ वातरुग्णा इव द्रुमा:,महारथी भीमसेनने उनके आते ही शीघ्रतापूर्वक एक-एक बाण मारकर आपके सभी पुत्रोंको युद्धमें धराशायी कर दिया। वे मारे जाकर आँधीके उखाड़े हुए वृक्षोंके समान पृथ्वीपर गिर पड़े
ekaikena śareṇājau pātayāmāsa te sutān | te hatā nyapatan bhūmau vātarugṇā iva drumāḥ ||
ສັນຊະຍະ ກ່າວວ່າ: ໃນກາງສົງຄາມ ພີມເສນະ ຍິງລູກສອນຢ່າງວ່ອງໄວ ລົ້ມລົງບຸດຂອງທ່ານ ຄົນລະຄັ້ງດ້ວຍລູກສອນດຽວ. ເມື່ອຖືກສັງຫານ ພວກເຂົາກໍລົ້ມລົງສູ່ພື້ນດິນ ດັ່ງຕົ້ນໄມ້ທີ່ຖືກລົມແຮງຖອນຂຶ້ນ—ພາບນີ້ຕອກຢ້ຳຄວາມໂຫດຮ້າຍອັນໄຫວວ່ອງຂອງສົງຄາມ ແລະຄວາມບອບບາງຂອງຊີວິດ ເມື່ອທຳມະຖືກບັງຄັບໂດຍການແກ້ແຄ້ນ ແລະການຂ້າຟັນ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse offers no direct moral injunction, but its stark simile conveys an ethical reflection: once war’s cycle of retaliation dominates, even the mighty fall as easily as wind-toppled trees. It implicitly warns how adharma-driven conflict reduces human lives to momentary targets, erasing status and strength.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that, on the battlefield, Bhīmasena rapidly brings down Dhṛtarāṣṭra’s sons—each with a single arrow—after which they fall to the ground like trees uprooted by a storm.