Shloka 23
अन्धकार-रजःसंमूढे रणाङ्गणे प्रदीपप्रकाशः | Illumination of the Army in Darkness and Dust
दृष्टवा विनिहतान् पुत्रांस्तव राजनमहारथान् । अश्रुपूर्णमुख: कर्ण क्षत्तु: सस्मार तद् वच:,राजन्! आपके महारथी पुत्रोंको इस प्रकार मारा गया देख कर्णके मुखपर आँसुओंकी धारा बह चली। उस समय उसे विदुरजीकी कही हुई बात याद आयी
dṛṣṭvā vinihatān putrāṁs tava rājan mahārathān | aśrupūrṇamukhaḥ karṇaḥ kṣattuḥ sasmāra tad vacaḥ ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ໂອ ພະຣາຊາ, ເມື່ອກັນນະເຫັນພຣະຣາຊະບຸດຂອງພະອົງ—ບັນດາມະຫາຣະຖີ—ຖືກສັງຫານໃນຮູບແບບນີ້, ໃບໜ້າຂອງເຂົາເຕັມໄປດ້ວຍນ້ຳຕາ. ໃນຂະນະນັ້ນ ເຂົາໄດ້ນຶກຖຶງຄຳທີ່ວິດຸຣະ ທີ່ປຶກສາພຣະຣາຊາ ເຄີຍກ່າວໄວ້ກ່ອນ—ດັ່ງຄຳເຕືອນທາງທຳທີ່ເຄີຍຖືກລະເລີຍ ບັດນີ້ກັບຄືນມາດ້ວຍອຳນາດແຫ່ງຊະຕາກຳກາງຄວາມພິນາດຂອງສົງຄາມ.
संजय उवाच
Educational Q&A
Ignored ethical counsel returns as lived consequence: when adharma-driven choices culminate in destruction, even the hardened warrior is forced into remembrance and remorse, highlighting the moral weight of wise advice (Vidura) and the inevitability of karmic outcomes.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Karṇa, seeing the king’s great warrior-sons slain, is overwhelmed with tears and recalls Vidura’s earlier warning—an emotional turning point framed by the catastrophic losses of the war.