Shloka 18
धृतराष्ट्र-संजय-संवादः — सात्यकि-अलम्बुसयोर्युद्धवर्णनम्
Dhṛtarāṣṭra–Saṃjaya Dialogue; Account of Sātyaki vs Alambusa
रराजातिभृशं भूमिर्विकीर्णैरिव पर्वतै: । अनेकों टुकड़ोंमें कटकर धराशायी हुए पर्वताकार गजराजोंसे वहाँकी भूमि इस प्रकार अत्यन्त शोभासम्पन्न हो रही थी, मानो वहाँ बहुत-से पर्वत बिखरे हुए हों ।। तपनीयमरयैयोंक्त्रैरमुक्ताजालवि भूषितै:,कितने ही घोड़े सुनहरी रस्सियों तथा मोतीकी जालियोंसे विभूषित विचित्र आच्छादन वस्त्रोंस विशेष शोभायमान हो रहे थे। महाबाहु सात्यकिके द्वारा रौंदे जाकर वे धरतीपर पड़े थे और उनके प्राण-परखेरू उड़ गये
sañjaya uvāca |
rarājāti-bhṛśaṃ bhūmir vikīrṇair iva parvataiḥ |
tapanīya-mayair yoktrair amuktā-jāla-vibhūṣitaiḥ |
ສັນຊະຍະເວົ້າວ່າ: ແຜ່ນດິນສ່ອງສະຫວ່າງຢ່າງຍິ່ງ ດັ່ງຖືກກະຈາຍດ້ວຍພູເຂົາ ເນື່ອງຈາກຊ້າງເຈົ້າຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ຖືກຟັນແຕກເປັນຫຼາຍທ່ອນ ແລະລົ້ມນອນຢູ່. ມ້າຫຼາຍຕົວກໍເຊັ່ນກັນ—ປະດັບດ້ວຍສາຍບັງເຫຼືອງຄຳ ແລະຕາຂ່າຍໄຂ່ມຸກ—ນອນຢູ່ເທິງດິນ ລົມຫາຍໃຈຖືກຂັບອອກ ເພາະຖືກສາຕະຍະກິ ຜູ້ມີແຂນໃຫຍ່ ຢ່າງຫນັກໜ່ວງຍ່ຳຢີ. ພາບນີ້ຕອກຢ້ຳຄ່າແທ້ອັນນ່າສະພຶງຂອງສົງຄາມ: ແມ່ນແຕ່ສິ່ງທີ່ງາມສະຫງ່າກໍກາຍເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງຄວາມພິນາດໃນພິບຕາ ເມື່ອທຳມະຖືກບັງດ້ວຍການຂ້າຟັນ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the impermanence of worldly splendor and the moral gravity of war: ornaments and grandeur (gold, pearls, mighty beasts) cannot shield life from destruction. It invites reflection on dharma—how quickly violence turns magnificence into devastation, and how the battlefield tests the ethical limits of kṣatriya action.
Sañjaya describes the battlefield after Sātyaki’s assault: enormous elephants lie cut down, making the ground look as though mountains are scattered about. Horses richly adorned with golden reins and pearl-net decorations have been trampled and lie lifeless on the earth, emphasizing the scale and ferocity of the fighting.