Shloka 30
Adhyāya 110: Dhṛtarāṣṭra’s Lament on Fate; Saṃjaya’s Reproof and the Princes’ Assault on Bhīma (द्रोणपर्व, अध्याय ११०)
इसी प्रकार वहाँ सब ओर घूम-घूमकर वह भिन्न-भिन्न प्रकारकी बोलियाँ भी बोलता था। उस समय भीमसेनपर आकाशसे बाणोंकी सहस्रों धाराएँ गिरने लगीं ।। शक्तय: कणपा: प्रासा: शूलपट्टिशतोमरा: । शतघ्न्य: परिघाश्नैव भिन्दिपाला: परश्च॒धा:
śaktayaḥ kaṇapāḥ prāsāḥ śūla-paṭṭiśa-tomarāḥ | śataghnyaḥ parighāś caiva bhindipālāḥ paraśvadhāḥ ||
ສັນຈະຍະ ກ່າວວ່າ: ເຂົາຫມຸນວຽນໄປທົ່ວທິດ ແລະຍັງເວົ້າຮ້ອງເປັນສຽງຫຼາຍຢ່າງ. ໃນຂະນະນັ້ນ ເທິງພີມະເສນະ ມີສາຍຝົນລູກສອນນັບບໍ່ຖ້ວນຕົກລົງຈາກຟ້າ; ແລະພ້ອມກັນນັ້ນ ອາວຸດຫຼາຍຊະນິດກໍບິນມາ—ຫອກ, ປຣາສາ, ສາມງ່າ, ດາບ ແລະ ໂຕມະຣາ, ກະບອກເຫຼັກ ແລະ ຄ້ອນຫນັກ, ບິນດິປາລະ ແລະ ຂວານຮົບ—ຈົນການຈູ່ໂຈມກາຍເປັນພາຍຸສົງຄາມອັນບໍ່ຢຸດຢັ້ງ ທີ່ພຸ່ງໃສ່ລາວ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the harsh reality of kṣatriya warfare: a warrior must endure overwhelming force without losing resolve. Ethically, it highlights steadfastness and courage under extreme pressure, while also reminding the listener of the destructive intensity that war unleashes.
Sañjaya describes Bhīma being subjected to a massive, multi-weapon onslaught—arrows raining from above and numerous kinds of missiles and hand-weapons hurled at him—portraying the battle as a storm of lethal projectiles focused on a single formidable fighter.