Shloka 92
शरतल्पे महेष्वासं शयानं पुरुषर्षभम् | रथात् प्रपतितं चैनं दिव्यो भाव: समाविशत्,रथसे गिरकर बाणशय्यापर सोये हुए पुरुषप्रवर महाधनुर्धर भीष्मके भीतर दिव्यभावका आवेश हुआ
śarat-talpe maheṣvāsaṃ śayānaṃ puruṣarṣabham | rathāt prapatitaṃ cainaṃ divyo bhāvaḥ samāviśat ||
ສັນຊະຍະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອພີສະມະ ນັກທະນູຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່—ຜູ້ເປັນດັ່ງພະຍາຄົນໃນບັນດາມະນຸດ—ນອນຢູ່ເທິງຕຽງລູກສອນ ຫຼັງຈາກຕົກຈາກລົດຮົບ, ພາວະອັນເທວະດາກໍເຂົ້າສິງຢູ່ໃນທ່ານ. ທ່າມກາງຄວາມຮຸນແຮງຂອງສົງຄາມ ແລະການພັງທະລາຍຂອງຮ່າງກາຍ, ເລື່ອງລາວໄດ້ຊີ້ວ່າ ຄວາມພ່າຍແພ້ພາຍນອກຂອງນັກຮົບ ກາຍເປັນຂອບເຂດເຂົ້າສູ່ສະພາບທີ່ສູງສົງ ແລະໝັ້ນຄົງກວ່າເກົ່າ.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even amid the harsh consequences of battle, the epic highlights the possibility of inner elevation: a righteous, steadfast person may be touched by a higher, divine composure when worldly supports fall away.
Bhīṣma has been struck down in battle and has fallen from his chariot. He lies on a bed formed by arrows, and Sañjaya reports that a ‘divine bhāva’—an exalted, transcendent state—enters and pervades him.