Shloka 166
अभिपेतुर्भुशं क्रुद्धाश्छादयन्तश्न॒ पाण्डवम् | भीष्मके धनुषका काटा जाना कौरव महारथियोंको सहन नहीं हुआ। द्रोण
sañjaya uvāca | abhipeturbhuśaṃ kruddhāś chādayantaś ca pāṇḍavam |
ສັນຈະຍາກ່າວວ່າ: ດ້ວຍຄວາມໂກດແຄ້ນຢ່າງເກີນປະມານ ພວກເຂົາໄດ້ພຸ້ນຕົວເຂົ້າໄປຫາບຸດແຫ່ງປານດຸ ແລະກົດດັນການຈູ່ໂຈມ ພ້ອມທັງຍິງລູກສອນເປັນຝົນຫຼາຍຊຸດຈົນຄຸ້ມຄອງເຂົາໄວ້. ໃນບັນຍາກາດແຫ່ງທຳມະຂອງສົງຄາມ ຂະນະນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ຄວາມໂກດແລະການແຂ່ງຂັນ ສາມາດຂັບດັນແມ່ນແຕ່ນັກຮົບຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ໃຫ້ຮວບຮວມກຳລັງໄປທີ່ສັດຕູພຽງຄົນດຽວ ເຮັດໃຫ້ສະໜາມຮົບກາຍເປັນການທົດສອບຄວາມອົດທົນ ຄວາມແນ່ວແນ່ ແລະການຍຶດຫມັ້ນໃນຫນ້າທີ່ທີ່ຕົນເລືອກ ທ່າມກາງຄວາມຮຸນແຮງອັນລົ້ນເກີນ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger (krodha) escalates conflict: when warriors act from wrath, violence intensifies and becomes collective and overwhelming. Ethically, it contrasts disciplined duty with passion-driven aggression, reminding the listener that inner states shape outer actions even in a dharma-framed war.
Sañjaya reports that opposing warriors, furious, charge at the Pāṇḍava—understood here as Arjuna—and begin to ‘cover’ him with a dense shower of arrows, indicating a coordinated, high-pressure assault on a key fighter.