भीष्मस्य अप्रतिमपराक्रमः — शिखण्डिपुरस्कृतः प्रहारः
Bhīṣma’s unmatched momentum and the assault with Śikhaṇḍin in the lead
प्रतिलभ्य तत: संज्ञां पुत्रस्तव विशाम्पते । अवारयत् तत: शूरो भूय एव पराक्रमी
pratilabhya tataḥ saṃjñāṃ putras tava viśāmpate | avārayat tataḥ śūro bhūya eva parākramī prajānātha ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: «ຕໍ່ມາ ເມື່ອໄດ້ສະຕິຄືນມາ ລູກຊາຍຂອງພະອົງ, ໂອ ຈອມປະຊາ, ໄດ້ສະແດງຄວາມກ້າຫານອີກຄັ້ງ. ວີລະບຸລຸດຜູ້ກ້າແຂງນັ້ນ ໄດ້ຂັດຂວາງອາຈຸນ ລູກຂອງກຸນຕີ ອີກຄັ້ງ ດ້ວຍລູກສອນທີ່ຄົມກຣິບຢ່າງຍິ່ງ, ດັ່ງອິນທຣະຂັດຂວາງທາງຂອງວຣິຕຣະ. ດຸຫສາສະນະຜູ້ຮ່າງໃຫຍ່ ໄດ້ຍິງລູກສອນຈົນອາຈຸນບາດເຈັບຂາດຂີດ; ແຕ່ອາຈຸນບໍ່ໄດ້ຫວັ່ນໄຫວແມ່ນແຕ່ນ້ອຍ.»
संजय उवाच
The verse highlights kṣānti (steadfast endurance) and warrior-dharma: even when physically wounded, a disciplined hero does not lose composure. It also frames martial effort within ethical ideals of courage and resilience rather than mere rage.
Duḥśāsana, having regained consciousness, renews his attack and restrains Arjuna with sharp arrows. The poet intensifies the scene through a cosmic simile—like Indra obstructing Vṛtra—while emphasizing that Arjuna remains unshaken despite being badly struck.