Shloka 35
प्रतिग्रहभेदः — The Distinction between Giving and Accepting
Vṛṣādarbhī–Saptarṣi Dialogue
चमूहर: सुरेशश्न व्योमारि: शंकरो भव: । ईश: कर्ता कृतिर्दक्षो भुवनो दिव्यकर्मकृत्
camūharaḥ sureśaś ca vyomāriḥ śaṅkaro bhavaḥ | īśaḥ kartā kṛtir dakṣo bhuvano divyakarmakṛt ||
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: ພຣະອົງແມ່ນຜູ້ທຳລາຍກອງທັບ; ເປັນຈອມເທວະ; ເປັນຜູ້ຕໍ່ຕ້ານອຳນາດແຫ່ງຟ້າ; ແມ່ນ ສັງກະຣະ (Śaṅkara) ແລະ ພະວະ (Bhava). ພຣະອົງແມ່ນອີສະ (Īśa) ຈອມອຳນາດ; ເປັນຜູ້ກະທຳ ແລະຜູ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມສຳເລັດ; ເປັນຜູ້ສາມາດ ແລະຊຳນານ; ເປັນໂລກນັ້ນເອງ ແລະເປັນຜູ້ປະກອບກຳອັນເທວະ. ໃນການລຳດັບນາມດັ່ງບົດສັນລະເສີນນີ້ ພີດສະມະວາງພາບພຣະເທວະເປັນທັງຜູ້ປົກຄອງທາງທຳ ແລະພະລັງອັນມີປະສິດທິຜົນທີ່ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງການກະທຳອັນຊອບທຳ, ຊັກຊວນໃຫ້ເຄົາລົບ ແລະປັບຕົນໃຫ້ກົງກັບລຳດັບເທວະທຳ.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the divine (here, Śiva) is not merely a distant object of worship but the supreme agent behind order, capability, and successful action. By naming him as Lord, doer, and the very world, it encourages aligning one’s conduct (dharma) with the divine source of power and moral governance.
Bhīṣma is reciting a sequence of exalted names and attributes—stotra-like epithets—praising Śiva’s sovereignty and might. The tone is devotional and didactic, presenting the deity as protector and cosmic ruler whose divine deeds uphold the world.