Go-dāna-stuti and Ghṛta-Japa
Praise of cow-gift and ghee-centered recitation
इति नृप सतत गवां प्रदाने यवशकलान् सह गोमयै: पिबान: । क्षितितलशयन: शिखी यतात्मा वृष इव राजवृषस्तदा बभूव
iti nṛpa satataṃ gavāṃ pradāne yavaśakalān saha gomayaiḥ pibānaḥ | kṣititalaśayanaḥ śikhī yatātmā vṛṣa iva rājavṛṣas tadā babhūva, nareśvara! |
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ດັ່ງນັ້ນ ໂອ້ ພຣະຣາຊາ, ຢຸທິສຖິຣະ—ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາຜູ້ປົກຄອງ—ມຸ່ງໝັ້ນຢູ່ເທິງການໃຫ້ທານງົວຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ພຣະອົງດຳລົງຊີວິດດ້ວຍເມັດບາເລີນ້ອຍໆ ກິນຄຽງກັບຂີ້ງົວ, ນອນຢູ່ເທິງດິນໂລ່ງ, ຄວບຄຸມຕົນເອງ ແລະປ່ອຍໃຫ້ຜົມເປັນກະຈຸກພັນກັນ. ໃນການນັ້ນ ພຣະອົງສ່ອງສະຫວ່າງດຸດດັ່ງ ທັມມະ ເອງ—ເຫມືອນງົວຜູ້ອັນກ້າແຂງໃນບັນດາກະສັດ, ໝັ້ນຄົງ ແລະບໍລິສຸດ.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights royal dharma expressed through sustained charity (especially go-dāna) and personal austerity: a ruler’s moral authority is strengthened by self-restraint, simplicity, and commitment to giving rather than indulgence.
Vaiśaṃpāyana describes Yudhiṣṭhira’s disciplined way of life during this period: he is continually engaged in donating cows, eats only scant barley (even with cow-dung, emphasizing extreme simplicity), sleeps on the bare ground, grows matted hair, and is portrayed as shining like Dharma—‘a bull among kings.’