Shloka 10
Tilā-Dāna, Dīpa-Dāna, and Nitya-Jalapradāna
Yama–Brāhmaṇa Saṃvāda) | तिलदान-दीपदान-नित्यजलप्रदान (यम-ब्राह्मण संवाद
शोभने! पुनर्वसु नक्षत्रमें पूआ और अन्न-दान करके मनुष्य उत्तम कुलमें जन्म लेता है, तथा वहाँ यशस्वी, रूपवान् एवं प्रचुर अन्नसे सम्पन्न होता है ।।
nārada uvāca | śobhane! punarvasu-nakṣatre pūvāṁ (pūāṁ) ca anna-dānaṁ ca kṛtvā manuṣya uttama-kule janma labhate, tatra ca yaśasvī rūpavān ca pracurānna-sampannaś ca bhavati || puṣyeṇa kanakaṁ dattvā kṛtaṁ vākṛtam eva ca | anālokeṣu lokeṣu somavat sa virājate ||
ນາຣະດະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ນາງຜູ້ເປັນມົງຄຸນ! ໂດຍຖວາຍຂອງຫວານ pūpa ແລະຖວາຍອາຫານໃນເວລາ Punarvasu ຄົນຈະເກີດໃນຕະກູນອັນດີເລີດ ແລະໃນຊາດນັ້ນຈະມີຊື່ສຽງ ງາມສົດ ແລະອຸດົມດ້ວຍອາຫານ. ແລະໃນເວລາ Puṣya ຖ້າຖວາຍຄຳ—ຈະເປັນເຄື່ອງປະດັບທີ່ຂຶ້ນຮູບແລ້ວ ຫຼືຄຳດິບກໍຕາມ—ຜູ້ໃຫ້ຈະສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງດວງຈັນ ແມ່ນກະທັ້ງໃນໂລກທີ່ປາດສະຈາກແສງ»។
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that timely charity—especially food-giving and gold-giving performed with auspicious intention—produces tangible ethical fruits: favorable rebirth, social honor, beauty, prosperity, and a luminous posthumous state. It elevates dāna as a dharmic act whose merit follows the giver beyond this world.
Nārada is instructing a woman addressed as “Śobhane,” explaining the specific spiritual benefits of making particular gifts under the nakṣatras Punarvasu and Puṣya. The instruction is part of Anuśāsana Parva’s broader discourse on dharma, especially the power of dāna.