Shloka 48
मातङ्ग–शक्रसंवादः
Mataṅga–Śakra Dialogue on Tapas, Status, and Moral Qualities
विनयाचारहीनाश्न अशिवाश्षन नराधमा: । ते भवन्ति शिवा विप्र ये वै गड़ामुपाश्रिता:,विप्रवर! विनय और सदाचारसे हीन अमड्रलकारी नीच मनुष्य भी गड़ाजीकी शरणमें जानेपर कल्याणस्वरूप हो जाते हैं
vinayācārahīnāś ca aśivāś ca narādhamāḥ | te bhavanti śivā vipra ye vai gadām upāśritāḥ || vipravara | vinaya-śīla-sadācāra-vihīnā api amaṅgalakārī nīcā manuṣyāḥ gadāyāḥ śaraṇaṁ gatvā kalyāṇasvarūpā bhavanti ||
ສິດທະກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣາຫມະນະ, ແມ່ນແຕ່ຄົນຕໍ່າຕໍ່າທີ່ສຸດ—ຜູ້ຂາດຄວາມຖ່ອມຕົນ ແລະຂາດຈັນຍາບັນ, ເອົາໃຈໄປທາງອັບມົງຄົນ—ເມື່ອໄດ້ເຂົ້າໄປພຶ່ງພາ Gaḍā ແລ້ວ ກໍກາຍເປັນຜູ້ມີມົງຄົນ ແລະນຳພາຄວາມສຸກສະຫວັດດີ. ໂອ ພຣາຫມະນະຜູ້ປະເສີດ, ຄວາມຖ່ອມຕົນ ແລະຄວາມປະພຶດຖືກຕ້ອງແມ່ນຫົນທາງແຫ່ງການຂັດເກົາຕົນທີ່ແທ້; ແຕ່ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຂາດມັນ ກໍອາດຖືກນຳໃຫ້ຫັນໄປສູ່ຄວາມດີໄດ້ ເມື່ອເຂົ້າຫາການຄຸ້ມຄອງຂອງທີ່ພຶ່ງອັນຊອບທຳ».
सिद्ध उवाच
Educational Q&A
Humility (vinaya) and good conduct (ācāra) are central to becoming ‘śiva’—auspicious and beneficial. Yet the verse also stresses the transformative power of taking refuge in a righteous support (here, ‘Gadā’), by which even morally fallen people can turn toward welfare.
A Siddha addresses a brāhmaṇa, making an ethical observation: people who are otherwise undisciplined and inauspicious can become auspicious if they seek refuge in ‘Gadā’. The statement functions as moral instruction within the Anuśāsana Parva’s broader didactic setting.