Shloka 31
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
स्थिर: स्थाणु: प्रभुर्भीम: प्रवरो वरदो वर: । सर्वात्मा सर्वविख्यात: सर्व: सर्वकरो भव:
sthiraḥ sthāṇuḥ prabhur bhīmaḥ pravaro varado varaḥ | sarvātmā sarvavikhyātaḥ sarvaḥ sarvakaro bhavaḥ ||
ພະວາຍຸເທວະກ່າວວ່າ: «ພຣະອົງແມ່ນຜູ້ໝັ້ນຄົງ, ບໍ່ໄຫວຫວັ່ນ, ເປັນສະຖານຸອັນບໍ່ເຄື່ອນ; ເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນໃຫຍ່. ພຣະອົງນ່າຢ້ານເພາະເປັນຜູ້ນຳການທຳລາຍ (ສັງຫານ). ເປັນຜູ້ປະເສີດສຸດ, ຜູ້ປະທານພອນ, ຜູ້ສູງສຸດ ແລະ ຄວນແກ່ການເລືອກ. ພຣະອົງແມ່ນອາດຕະພາຍໃນຂອງສັດທັງປວງ, ມີຊື່ສຽງທົ່ວທຸກທີ່; ພຣະອົງແມ່ນ “ທັງໝົດ” ຜູ້ແຜ່ຊຶມເປັນຈັກກະວານ; ເປັນຜູ້ສ້າງສິ່ງທັງປວງ; ແລະ ພຣະອົງແມ່ນ “ພະວະ” ແຫຼ່ງກຳເນີດທີ່ສັດທັງປວງເກີດອອກມາ».
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches contemplation of the Divine through a litany of names that express stability, sovereignty, awe-inspiring power, beneficence, omnipresence, and creatorship—encouraging reverence and ethical alignment with the cosmic source and support of all beings.
Vāyu-deva speaks a hymn-like description, enumerating exalted epithets of the Supreme (with Śiva/Bhava resonances), presenting the deity as the world’s support, the granter of boons, the indwelling Self, and the origin of all existence.