Shloka 8
अध्याय १६ — शङ्कर-उमा-वरदानम् तथा तण्डि-स्तुतिः (Śaṅkara–Umā Boon-Granting and Taṇḍi’s Hymn)
निष्कलं सकल ब्रह्म निर्गुणं गुणणोचरम् । योगिनां परमानन्दमक्षरं मोक्षसंज्ञितम्
niṣkalaṃ sakala brahma nirguṇaṃ guṇagocaram | yogināṃ paramānandam akṣaraṃ mokṣasaṃjñitam ||
ພຣະວາຍຸເທວະກ່າວວ່າ: «ພຣະພຣະຫມັນນັ້ນ ທັງບໍ່ມີສ່ວນແຍກ ແລະທັງຄອບຄຸມທຸກສິ່ງ; ຢູ່ເຫນືອກຸນະ ແຕ່ກໍເຂົ້າເຖິງໄດ້ຜ່ານກຸນະ. ສໍາລັບຍອກຄີ ພຣະອົງແມ່ນຄວາມສຸກສູງສຸດ—ອັກສະຣະອັນບໍ່ເສື່ອມ ແລະເອີ້ນວ່າ ໂມກສະໂດຍຕົງ»។ ເມື່ອຄໍານີ້ຖືກກ່າວຈົບ ຕັນດິນ—ຄັງແຫ່ງຕະປະ—ກໍໄດ້ຮັບທັດສະນະຂອງຄວາມຈິງທີ່ບໍ່ປ່ຽນແປງ, ບໍ່ມີສິ່ງໃດທຽບໄດ້, ຄິດບໍ່ຮອດ, ນິລັນດອນ ແລະ ໝັ້ນຄົງ—ພຣະພຣະຫມັນອົງດຽວນັ້ນ ທີ່ຖືກກ່າວວ່າ ທັງນິຣກຸນະ ແລະ ສະກຸນະ, ເປັນຄວາມຍິນດີສູງສຸດຂອງຍອກຄີ, ເປັນອັກສະຣະທີ່ບໍ່ຖືກທໍາລາຍ, ແລະເປັນຮູບແຫ່ງໂມກສະ.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse presents Brahman as simultaneously transcendent and immanent: partless (niṣkala) and all-inclusive (sakala), beyond the guṇas (nirguṇa) yet approachable through attributes (guṇagocara). For the realized yogin, this Reality is experienced as supreme bliss and as mokṣa itself—imperishable and unchanging.
Vāyu-deva describes the nature of Brahman, and immediately upon this instruction Taṇḍin, the ascetic, attains darśana—direct vision/realization—of that eternal, immutable Brahman characterized as both nirguṇa and saguṇa, identified with the yogins’ highest joy and liberation.