Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 51
रन्तिदेवं महादेवं कीर्तयेत् परमद्युतिम् विश्वजित्तपसोपेतं लक्षण्यं लोकपूजितम्
Bhīṣma uvāca: Rantidevaṃ mahādevaṃ kīrtayet paramadyutim | Viśvajit-tapasopetaṃ lakṣaṇyaṃ lokapūjitam || Etān vai kalyam utthāya kīrtayan śubham aśnute | Nāgni-caurabhayaṃ tasya na mārga-pratirodhanam ||
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ຄວນສວດສັນລະເສີນພະຣາຊາ ຣັນຕິເທວະ (Rantideva) ຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ດັ່ງເທວະ ແລະ ສະຫວ່າງໄສຢ່າງສູງສຸດ—ພ້ອມດ້ວຍຕະປະສະທີ່ຊະນະໂລກ ມີລັກສະນະມົງຄຸນ ແລະ ຖືກປະຊາຊົນນັບຖື. ຜູ້ໃດຕື່ນແຕ່ເຊົ້າ ແລະ ສວດນາມເຫຼົ່ານີ້ ຈະໄດ້ຮັບຄວາມສຸກສະຫວັດດີໂດຍໄວ; ສໍາລັບຜູ້ນັ້ນ ບໍ່ມີຄວາມຢ້ານກົວຈາກໄຟ ຫຼື ໂຈນ ແລະ ບໍ່ມີອຸປະສັກໃນເສັ້ນທາງ».
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Bhishma teaches that remembering and praising exemplary dharmic figures—here King Rantideva—cultivates auspiciousness and moral strength, and is traditionally believed to confer protection from dangers and obstacles.
In Bhishma’s instruction section, he recommends morning recitation of the celebrated king Rantideva’s name and virtues, describing the spiritual and practical benefits (well-being, freedom from fear, and unhindered travel).