Shloka 98
उद्धव: सुन्दर: सुन्दो रत्ननाभ: सुलोचन: । अर्को वाजसन: शृज्जी जयन्त: सर्वविज्जयी
uddhavaḥ sundaraḥ sundaḥ ratnanābhaḥ sulocanaḥ | arko vājasanaḥ śṛjñī jayantaḥ sarvavijjayī ||
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ພຣະອົງຖືກເອີ້ນວ່າ ອຸດດະວະ, ສຸນດະຣະ, ສຸນດະ, ຣັດນະນາພະ, ສຸໂລຈະນະ; ແລະຍັງເອີ້ນວ່າ ອັຣກະ, ວາຈະສະນະ, ສຣຶຈຍີ, ຊະຍັນຕະ, ແລະ ສັຣວະວິດຊະຊະຍີ»។ ດ້ວຍນາມສັກສິດເຫຼົ່ານີ້ ພີສະມະໄດ້ລຽນລຳດັບນາມມົງຄຸນເພື່ອສັນລະເສີນພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ: ການອະວະຕານຕາມພຣະປະສົງ, ຄວາມງາມແລະເມດຕາກະຣຸນາ, ຮູບອັນສະຫວ່າງໄສ, ການເກື້ອກູນແກ່ຜູ້ຂໍ, ການປົກປ້ອງຈັກກະວານໃນຍາມພິນາດ, ແລະອຳນາດອັນບໍ່ອາດພິຊິດ ພ້ອມທັງຄວາມຮູ້ຮອບດ້ານ—ເພື່ອຊັກຊວນໃຫ້ລະລຶກພຣະອົງດ້ວຍພັກດີ ເປັນການປະພຶດທາງທຳ.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Remembering and reciting the Lord’s auspicious names is presented as a dharmic act: the names encapsulate virtues—beauty, compassion, generosity, protective power, and invincibility—guiding the listener toward devotion and ethical orientation.
In Bhīṣma’s discourse (Anuśāsana Parva), he continues a litany of divine epithets, listing several names that glorify the Lord and hint at mythic functions (such as the horned fish form at pralaya), as part of a larger instruction on dharma and worship.