Shloka 31
२६३ वेद्य:-कल्याणकी इच्छावालोंके द्वारा जानने योग्य
vedyaḥ—kalyāṇakī icchāvālaiḥ jñātavyaḥ; vaidyāḥ—sarva-vidyā-jñāḥ; sadāyogī—sadā yoge sthitaḥ; vīrahā—dharma-rakṣārthaṁ asura-yoddhān nihantā; mādhavaḥ—vidyāyāḥ svāmī; madhuḥ—amṛta-vat sarvān prīṇayitā; atīndriyaḥ—indriyebhyaḥ sarvathā atītaḥ; mahāmāyaḥ—māyāvīnām api māyāṁ vidadhāti, mahān māyāvī; mahotsāhaḥ—jagat-utpatti-sthiti-pralaya-kṛte paramotsāhī; mahābalaḥ—mahā-bala-sampannaḥ
ພີສະມະກ່າວວ່າ: ພຣະອົງເປັນຜູ້ທີ່ຄວນຮູ້ໂດຍຜູ້ປາຖະໜາຄວາມດີງາມແທ້; ເປັນຜູ້ຮູ້ວິຊາທຸກສາຂາ; ສະຖິດໃນໂຢກະຢູ່ເສມອ; ເປັນຜູ້ປະຫານນັກຮົບອະສຸຣະເພື່ອປົກປ້ອງທັມມະ; ເປັນ ມາທະວະ—ເຈົ້າແຫ່ງວິຊາ; ເປັນ “ມະທຸ” ຜູ້ເຮັດໃຫ້ທຸກຜູ້ຊື່ນບານດັ່ງອະມຣິດ; ຢູ່ເຫນືອອິນທຣີຍະທັງປວງ; ເປັນ ມະຫາມາຍາ—ຜູ້ມີມາຍາອັນໃຫຍ່ ທີ່ຍັງຊະນະໄດ້ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຈອມກົນ; ມີຄວາມມຸ່ງມັ່ນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ພ້ອມສໍາລັບການເກີດ, ການດໍາລົງ, ແລະ ການດັບສູນຂອງໂລກ; ແລະມີພະລັງອັນໃຫຍ່ຫຼວງ.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse frames the Divine as both transcendent (beyond senses, master of māyā) and ethically engaged (protector of dharma), teaching that true welfare lies in knowing and aligning with that sustaining moral-cosmic principle.
Bhīṣma continues his recitation of the Lord’s epithets (a praise-list of divine names), each name highlighting a distinct attribute—knowledge, yogic steadiness, protection of righteousness, cosmic sovereignty, and strength.