Shloka 30
उपेन्द्रो वामन: प्रांशुरमोघ: शुचिरूर्जित: । अतीन्द्र: संग्रह: सर्गो धृतात्मा नियमो यम:
upendro vāmanaḥ prāṁśur amoghaḥ śucir ūrjitaḥ | atīndraḥ saṁgrahaḥ sargo dhṛtātmā niyamo yamaḥ ||
ພີສະມະກ່າວວ່າ: ພຣະອົງແມ່ນ ອຸເປນດຣະ (ນ້ອງຊາຍຂອງອິນດຣະ), ແມ່ນ ວາມະນະ (ຜູ້ອະວະຕານເປັນວາມະນະ), ຜູ້ສູງສົ່ງທີ່ກ້າວຂ້າມໂລກທັງສາມ; ຜູ້ກະທໍາບໍ່ເຄີຍເສຍເປົ່າ; ຜູ້ບໍລິສຸດທີ່ຊໍາລະຜູ້ລະລຶກ, ສັນລະເສີນ, ແລະ ບູຊາ; ຜູ້ມີພະລັງອັນແກ່ກ້າ; ຜູ້ເຫນືອກວ່າອິນດຣະດ້ວຍປັນຍາແລະອໍານາດໂດຍກໍາເນີດ; ຜູ້ຮວບຮວມທຸກສິ່ງໃນຍາມປະລະຍະ; ເປັນເຫດແຫ່ງການສ້າງ; ຜູ້ຄອງຕົນ ຜູ້ຮັບຮູບດ້ວຍພຣະປະສົງແມ່ນແມ່ນບໍ່ເກີດ; ເປັນຫຼັກແຫ່ງການຂັດເກົ່າທີ່ຈໍາກັດສັດທັງປວງໃຫ້ຢູ່ໃນຂອບເຂດອັນຄວນ; ແລະແມ່ນ ຍະມະ—ຜູ້ຄຸ້ມຄອງພາຍໃນ ຜູ້ຄວບຄຸມຈາກໃນດວງໃຈ.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the divine is not only an object of worship but also the very structure of moral and cosmic regulation: creation and dissolution, strength and purity, and especially niyama/yama—restraint and inner governance—by which beings are held to their proper dharma.
Bhīṣma is reciting a sequence of honorific names (epithets) of Viṣṇu, highlighting his avatāra as Vāmana/Trivikrama and his roles as purifier, supreme lord beyond Indra, creator, withdrawer at pralaya, and inner regulator (yama) who disciplines from within.