Shloka 23
सुरेश: शरणं शर्म विश्वरेता: प्रजाभव: । अह: संवत्सरो व्याल: प्रत्यय: सर्वदर्शन:
sureśaḥ śaraṇaṃ śarma viśvaretāḥ prajābhavaḥ | ahaḥ saṃvatsaro vyālaḥ pratyayaḥ sarvadarśanaḥ ||
ພີສະມະກ່າວວ່າ: ພຣະອົງແມ່ນຈອມເຈົ້າແຫ່ງເທວະ; ເປັນທີ່ພຶ່ງອັນສູງສຸດຂອງຜູ້ທຸກຍາກລຳບາກ; ເປັນຄວາມປິຕິເອງ; ເປັນເມັດພັນແລະເຫດປັດໃຈຂອງສະກົນ; ເປັນແຫຼ່ງກຳເນີດທີ່ສັດທັງປວງເກີດອອກມາ. ພຣະອົງແມ່ນແສງແຫ່ງວັນ; ເປັນປີທີ່ວັດແທກເວລາ; ເປັນງູຈັກກະວານ (ເສສະ) ຜູ້ຮອງຮັບໂລກ; ເປັນຄວາມຈິງທີ່ຮູ້ໄດ້ດ້ວຍປັນຍາອັນບໍລິສຸດ; ແລະເປັນພະຍານຜູ້ເຫັນທຸກສິ່ງ. ດັ່ງນີ້ ຄຳສອນນີ້ຊີ້ນຳໃຫ້ຜູ້ຟັງເອົາພຣະເຈົ້າເປັນທີ່ພຶ່ງ—ເປັນຖານແຫ່ງລະບຽບ, ເວລາ, ແລະການພິຈາລະນາທາງທຳ.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches devotion grounded in recognition of the Divine as the ultimate refuge and the cosmic principle behind creation, time, and moral knowledge—encouraging surrender to the all-seeing witness who sustains order.
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma continues his instruction by reciting a hymn-like sequence of divine names/attributes, describing the Supreme through epithets that link divinity with protection, bliss, creation, time, and omniscience.