Shloka 17
सर्व: शर्व: शिव: स्थाणुर्भूतादिर्निधिरव्यय: । सम्भवो भावनो भर्ता प्रभव: प्रभुरीक्षर:
bhīṣma uvāca | sarvaḥ śarvaḥ śivaḥ sthāṇur bhūtādir nidhir avyayaḥ | sambhavo bhāvano bhartā prabhavaḥ prabhur īśvaraḥ ||
ພີສະມະກ່າວວ່າ: ພຣະອົງແມ່ນທຸກສິ່ງ—ປາກົດຢູ່ໃນຮູບທຸກຮູບ. ພຣະອົງແມ່ນ Śarva ຜູ້ດຶງສັດທັງຫຼາຍກັບຄືນໃນຍາມພິນາດ. ພຣະອົງແມ່ນ Śiva ຜູ້ເປັນມົງຄຸນ ແລະເຫນືອສາມກຸນ. ພຣະອົງແມ່ນ Sthāṇu ຜູ້ບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ ແລະໝັ້ນຄົງ. ພຣະອົງແມ່ນເຫດປັດໃຈດັ້ງເດີມຂອງສັດທັງຫຼາຍ ແລະເປັນທີ່ພຶ່ງອັນບໍ່ເສື່ອມ ທີ່ສັດທັງປວງລະລາຍເຂົ້າໄປໃນທ້າຍການ. ພຣະອົງປາກົດຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງ; ກໍ່ໃຫ້ເກີດຜົນແຫ່ງກຳຂອງຜູ້ບໍລິໂພກ; ຄ້ຳຈຸນທຸກສິ່ງ; ມີກຳເນີດອັນສູງສຸດ; ເປັນຈອມເຈົ້າເຫນືອທຸກຜູ້; ແລະເປັນ Īśvara—ອຳນາດອະທິປະໄຕທີ່ບໍ່ຖືກຈຳກັດດ້ວຍເງື່ອນໄຂໃດໆ.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches a devotional and ethical vision of the Supreme as both transcendent and immanent: the same Lord who dissolves the cosmos also sustains it, dispenses the fruits of actions, and remains imperishable. This supports dharma by grounding moral causality (karma-phala) and refuge (nidhi/avyaya) in a sovereign, auspicious Lord.
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on dharma and praises the deity through a litany of divine names. Here he recites epithets of Śiva/Rudra, describing cosmic roles—creation/manifestation, sustenance, karmic governance, and dissolution—to establish the Lord’s supremacy and worthiness of worship.