३० विश्व विष्णुर्वघट्कारों भूतभव्यभवत्प्रभु: । भूतकृद् भूतभूद् भावों भूतात्मा भूतभावन:
viśvaṁ viṣṇur vaṣaṭkāro bhūtabhavyabhavatprabhuḥ | bhūtakṛd bhūtabhṛd bhāvo bhūtātmā bhūtabhāvanaḥ ||
ພີສະມະກ່າວວ່າ: ພຣະອົງແມ່ນຈັກກະວານເອງ; ພຣະອົງແມ່ນ ວິດສະນຸ (Viṣṇu) ຜູ້ແຜ່ຊາຍທົ່ວທຸກສິ່ງ. ພຣະອົງແມ່ນສຽງ «ວະສັດ»—ການກະທຳໃນພິທີຍັດຍະທີ່ເຮັດໃຫ້ການຖວາຍບູຊາສຳເລັດ. ພຣະອົງເປັນຈອມເຈົ້າເຫນືອອະດີດ ອະນາຄົດ ແລະປັດຈຸບັນ. ດ້ວຍອຳນາດແຫ່ງການສ້າງ ພຣະອົງໃຫ້ສັດທັງຫຼາຍເກີດຂຶ້ນ; ດ້ວຍອຳນາດແຫ່ງການຄ້ຳຈຸນ ພຣະອົງຫຼ້ຽງດູແລະອຸ້ມຊູ. ແມ່ນນິລັນດອນໃນສານະແທ້ ແຕ່ເປັນຄວາມຈິງທີ່ປາກົດຢູ່ເສມອ; ພຣະອົງແມ່ນອາດຕະມາໃນສັດທຸກຕົວ ແລະເປັນຜູ້ໃຫ້ສັດເກີດແລະເຕີບໃຫຍ່.
भीष्म उवाच
The verse identifies the Lord as both the cosmic totality and the indwelling Self of all beings, and also as the very principle of yajña. Ethically, it implies that dharma is upheld by seeing the divine in all creatures and by treating sacrificial duty, self-restraint, and care for life as worship of the same all-pervading Reality.
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on dharma and extols Viṣṇu through a litany of divine names (the Viṣṇu-sahasranāma context). This verse is one segment of that praise, describing Viṣṇu’s cosmic, sacrificial, and immanent aspects.