भीष्मस्योत्तरायणप्रतीक्षा तथा युधिष्ठिरागमनम् | Bhīṣma’s uttarāyaṇa moment and Yudhiṣṭhira’s arrival
दाक्षायण्यास्तथा5<दित्यो मनुरादित्यतस्तथा । मनोश्व वंशज इला सुद्युम्नश्ष भविष्यति
dākṣāyaṇyās tathā adityo manur ādityatas tathā | manoś ca vaṁśajā ilā sudyumnaś ca bhaviṣyati ||
ພຣະອົງຕັດວ່າ: «ຈາກອະດິຕິ (Aditi) ບຸດຣີຂອງດັກສະ (Dakṣa) ຈະເກີດ ອາດິຕະ (Āditya) ຄືພຣະອາທິດ. ຈາກອາດິຕະ ຈະເກີດ ມະນຸ (Manu). ໃນວົງສານຂອງມະນຸ ຈະມີທິດາຊື່ ອິລາ (Ilā) ຜູ້ຈະກາຍເປັນບຸດຊື່ ສຸດຍຸມນະ (Sudyumna) ໃນການເວລາ»។ ຂໍ້ຄວາມນີ້ວາງລຳດັບວົງສາກະສັດໃນລະບຽບຈັກກະວານອັນສັກສິດ ເຫັນວ່າສາຍເລືອດເປັນພາຫະນະຂອງທຳມະແລະອຳນາດກະສັດທີ່ສືບຕໍ່ກັນໄປ.
ईश्वर उवाच
The verse emphasizes that righteous kingship and social order (dharma) are grounded in a sacred, divinely ordered lineage. By tracing descent from Aditi to the Sun to Manu, it frames human law and governance as connected to cosmic origins.
Īśvara outlines a genealogical sequence: Aditi gives rise to Āditya (the Sun), from whom Manu is born; within Manu’s line appears Ilā, who later becomes known as Sudyumna, indicating a significant transformation within the royal lineage.