Shloka 11
धर्मनिन्दा–धर्मोपासनाफलम् तथा साध्वाचारलक्षणम्
Fruits of Disparaging vs. Observing Dharma; Marks of Good Conduct
स द्विजो वैश्यतामेति वैश्यो वा शूद्रतामियात् । स्वधर्मात् प्रच्युतो विप्रस्तत: शूद्रत्वमाप्तुते
sa dvijo vaiśyatām eti vaiśyo vā śūdratām iyāt | svadharmāt pracyuto vipras tataḥ śūdratvam āpnute ||
ພຣະມະຫາເທວະກ່າວວ່າ: ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ (ທະວິຊະ) ຖ້າລະທິ້ງສະວະທັມມະຂອງຕົນ ແລ້ວໄປປະກອບວຽກທີ່ເໝາະແກ່ໄວສະຍະ ກໍຕົກໄປສູ່ສະພາບໄວສະຍະ. ເຊັ່ນດຽວກັນ ໄວສະຍະຜູ້ໃດຮັບເອົາຄວາມປະພຶດ ແລະອາຊີບຂອງຊູດຣະ ກໍຕົກໄປສູ່ຊູດຣະພາບ. ທຳນອງດຽວກັນ ບຣາຫມະນະຜູ້ຫຼຸດຈາກທັມມະຂອງຕົນ ໂດຍເຮັດວຽກແບບຊູດຣະ ຍ່ອມໄດ້ຮັບຊູດຣະສະຖານະ. ຄວາມໝາຍທາງຈັນຍາຄື ວິໄນພາຍໃນ ແລະພາລະກິດຕໍ່ສັງຄົມຄວນສອດຄ່ອງກັນ; ເມື່ອຄວາມໂລບ ຄວາມຫຼົງ ຫຼືຄວາມປະມາດ ພາໃຫ້ລະທິ້ງສະວະທັມມະ ກໍຖືກມອງເປັນຄວາມເສື່ອມທາງສິນທຳແລະວິນຍານ ມີຜົນຕໍ່ເນື່ອງໄປຮອດການເກີດໃໝ່.
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that abandoning one’s svadharma and adopting duties considered improper to one’s station is a form of ethical and spiritual fall, described here as leading to a lower social/spiritual status and even a corresponding rebirth.
Śrīmahēśvara (Mahādeva) is instructing about the consequences of deviating from prescribed duties (varṇa-based svadharma), using the examples of a dvija/brāhmaṇa taking up vaiśya or śūdra-type work and a vaiśya taking up śūdra-type work.