Shloka 1
Pratyakṣa–Āgama–Ācāra: Doubt, Proof, and the Practice of Dharma (प्रत्यक्ष–आगम–आचारविचारः)
(दाक्षिणात्य अधिक पाठके १०६३ “लोक मिलाकर कुल २२१३ “लोक हैं) न#फ्जमआा न (0) आफजअत+- > यहाँ आचार्य नीलकण्ठके मतमें श्मशान शब्दसे काशीका महाश्मशान ही गृहीत होता है। इसीलिये वहाँ शवके दर्शनसे शिवके दर्शनका फल माना जाता है। - कुछ लोग दूध पीनेके समय बछड़ोंके मुँहमें लगे हुए फेनको ही वह अमृत मानते हैं
umovāca | deśeṣu ramaṇīyeṣu nadīnāṁ nirdariṣu ca | sravantīnāṁ nikuñjeṣu parvateṣu vaneṣu ca ||
ນາງອຸມາ ກ່າວວ່າ: «ຂ້າແຕ່ພຣະເຈົ້າ! ບັນດາມະຫາຕະມະ ຜູ້ຢູ່ປ່າ (ວານະປຣັສຖະ) ຜູ້ມີໃຈໝັ້ນຄົງ ແລະຮັກສາວຣະຕະດ້ວຍວິໄນ ອາໄສຢູ່ໃນດິນແດນອັນຮື່ນຮົມ—ຕາມຝັ່ງແມ່ນ້ຳອັນງາມ, ໃນຫວ່າງຫຸບເຂົາ ແລະໃກ້ນ້ຳຕົກ, ໃນພົງພຸ່ມຕາມຝັ່ງລຳທານທີ່ໄຫຼ, ເທິງພູ ແລະໃນປ່າ—ເລືອກສະຖານທີ່ບໍລິສຸດ ອຸດົມດ້ວຍໝາກໄມ້ ແລະຮາກໄມ້ ເພື່ອປະຕິບັດທັມ».
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse frames vānaprastha-dharma as disciplined, vow-based spiritual living supported by simple residence in pure natural settings—riverbanks, forests, mountains—where one can sustain oneself on fruits and roots and cultivate steadiness of mind.
In the Umā–Maheśvara dialogue, Umā begins describing (and implicitly inquiring about) the life-pattern of vow-observant forest-dwelling ascetics, noting the kinds of secluded, beautiful natural places they choose for their practice.