Shloka 49
Rudra-Śiva: Names, Two Natures, and the Logic of Epithets (रुद्रनाम-बहुरूपत्व-प्रकरणम्)
तस्य राज्ञ: परो धर्मो दम: स्वाध्याय एव च | अग्निहोत्रपरिस्पन्दो दानाध्ययनमेव च
tasya rājñaḥ paro dharmo damaḥ svādhyāya eva ca | agnihotra-parispando dānādhyayanam eva ca ||
ສໍາລັບກະສັດນັ້ນ ທໍາອັນສູງສຸດແມ່ນການຂົ່ມໃຈຕົນ (dama) ແລະການສຶກສາຄໍາສອນອັນສັກສິດເປັນປະຈໍາ; ພ້ອມທັງການປະກອບພິທີ Agnihotra ຢ່າງຂະຫຍັນ, ການໃຫ້ທານ ແລະການຮ່ຳຮຽນ. ດັ່ງນີ້ ພຣະມະເຫສະວະຣະຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ຄວາມຊອບທໍາຂອງກະສັດບໍ່ແມ່ນອໍານາດລ້ວນໆ ແຕ່ເປັນວິໄນທີ່ຫຼ້ຽງດ້ວຍພິທີເວດ, ການຮຽນຮູ້ ແລະຄວາມເອື້ອເຟື້ອ.
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
A king’s supreme dharma is inner discipline (dama) supported by sacred learning (svādhyāya/adhyayana), sustained ritual responsibility (Agnihotra), and outward generosity (dāna). Kingship is validated by restraint, learning, and beneficence rather than force alone.
Śrīmaheśvara is instructing about the standards of righteous conduct for a king, listing the principal practices that uphold royal dharma: self-control, scriptural study, faithful performance of the Agnihotra rite, and charity.