Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 216
Śatarudrīya-prabhāva and Rudra’s Supremacy (शतरुद्रीयप्रभावः)
अप्रधृष्यतरं चैव महोरगसमाकुलम् । भगवान् भूतनाथका वह भयानक स्थान बड़ी शोभा पा रहा था। वह अत्यन्त दुर्धर्ष और बड़े-बड़े सर्पोंसे भरा हुआ था
apradhṛṣyataraṃ caiva mahoragasamākulam | bhagavān bhūtanāthakaḥ sa vah bhayānaka-sthānaḥ baḍī śobhā pā rahā thā | sa atyanta durdharṣa aur baṛe-baṛe sarpoṃ se bharā huā thā |
ນາຣະດະກ່າວວ່າ: “ສະຖານທີ່ນັ້ນປາກົດວ່ານ່າຢ້ານ ແລະນ່າຄາລະວະຢ່າງຍິ່ງ, ສ່ອງປະກາຍດ້ວຍຄວາມສະຫງ່າງາມອັນນ່າສະພຶງກົວຂອງມັນເອງ. ມັນຍາກຈະບຸກຕີໄດ້ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍງູໃຫຍ່ໆ—ເປັນສະພາບແວດລ້ອມອັນອັບມົງຄຸນທີ່ເຕືອນເຖິງອັນຕະລາຍ ເມື່ອຜູ້ໃດເຂົ້າໄປໃນແດນອັນນ່າຢ້ານໂດຍຂາດຄວາມເຄົາລົບ ແລະຄວາມສຳລວມ.”
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse underscores reverence and caution before formidable, fearsome realms: ethical conduct includes recognizing limits, approaching dangerous or sacred spaces with restraint, and not acting rashly where consequences are severe.
Nārada describes a dreadful, unassailable location—radiant yet terrifying—swarming with great serpents, setting the scene and heightening the sense of peril surrounding the place being spoken of.