Śatarudrīya-prabhāva and Rudra’s Supremacy (शतरुद्रीयप्रभावः)
नारद उवाच तपश्चचार धर्मात्मा वृषभाड्क: सुरेश्वर: । पुण्ये गिरो हिमवति सिद्धचारणसेविते
nārada uvāca | tapaś cacāra dharmātmā vṛṣabhāṅkaḥ sureśvaraḥ | puṇye girau himavati siddhacāraṇasevite ||
ນາຣະດະ ກ່າວວ່າ: ພຣະສິວະ (Śiva) ຜູ້ເປັນພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ ຜູ້ມີເຄື່ອງໝາຍເປັນງົວ ກໍາລັງປະພຶດຕະປະ (tapas) ຢູ່ເທິງພູຫິມາລະຍະອັນບໍລິສຸດ ດິນແດນສັກສິດທີ່ສິດທະ (Siddha) ແລະ ຈາຣະນະ (Cāraṇa) ເຂົ້າອາໄສເປັນນິດ. ພາບນີ້ຊູ້ໃຫ້ເຫັນອຸດົມຄະຕິແຫ່ງວິໄນອັນທິບ: ແມ່ນແຕ່ທ່ານຜູ້ເປັນເທວາທິເທວະກໍຍັງຮັກສາທຳມະດ້ວຍຕະປະ ເຮັດໃຫ້ຫິມາລະຍະເປັນແບບຢ່າງແຫ່ງຄວາມບໍລິສຸດ ການສຳລວມ ແລະ ການບັນລຸທາງວິນຍານ.
नारद उवाच
The verse presents tapas as a central expression of dharma: even the supreme deity models disciplined restraint and spiritual practice, implying that ethical authority is grounded in self-mastery and purity.
Narada describes Śiva performing austerities on the sacred Himalaya, a mountain-region associated with perfected beings (Siddhas) and celestial singers (Cāraṇas), setting a sanctified backdrop for the ensuing account.