Shloka 11
ब्राह्मण–क्षत्रिय-श्रेष्ठता-विवादः
Arjuna–Vāyu Dialogue on Brāhmaṇa and Kṣatriya Precedence
तद् बल॑ तस्य देवस्य धरामुद्धरतस्तथा । “बलदेव (शेष या अनन्त) आदि जो अत्यन्त बलशाली नाग हैं
tad balaṁ tasya devasya dharām uddharatas tathā |
ເຣນຸກາກ່າວວ່າ: «ຂໍໃຫ້ພະລັງອັນແທ້ຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ເທວະນັ້ນ—ໃນຍາມທີ່ພຣະອົງຍົກແຜ່ນດິນຂຶ້ນ—ມາເພີ່ມພູນແກ່ຂ້າພະເຈົ້າເປັນກໍາລັງແລະອໍານາດ. ຂໍໃຫ້ບະລະເທວະ—ເສດ/ອະນັນຕະ ພະຍານາກຜູ້ມີພະລັງຍິ່ງ, ອະນັນຕະ, ອັກສະຍະ, ນິດທີ່ຖືຫົວນາກ—ແລະນາກໃຫຍ່ອື່ນໆທີ່ເກີດໃນວົງສານຂອງພຣະອົງ ຈົ່ງຮັບບະລິທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຖວາຍ ເພື່ອເພີ່ມລັດສະໝີແລະກໍາລັງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ເມື່ອພຣະນາຣາຍະນະຜູ້ມີສິຣີ ຍົກແຜ່ນດິນນີ້ຂຶ້ນຈາກນໍ້າແຫ່ງມະຫາສະມຸດອັນດຽວ ຂໍໃຫ້ພະລັງທີ່ສະຖິດໃນພຣະວິກຣະຫະອັນສັກສິດຂອງພຣະອົງໃນຍາມນັ້ນ ເປັນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ»។ ເມື່ອກ່າວດັ່ງນີ້ແລ້ວ ຄວນນໍາບະລິໄປຖວາຍທີ່ຈອມປວກ/ຈອມນາກ (anthill) ໂດຍໂຮຍດອກນາກເກສະຣະ ທາຈັນທະນະ ຄຸ້ມດ້ວຍຜ້າສີນໍ້າເງິນ ແລະໃນຍາມຕາເວັນຕົກ ວາງບະລິນັ້ນໃກ້ຈອມ.
रेणुक उवाच
Educational Q&A
The passage frames strength (bala) and spiritual radiance (tejas) as gifts sought through reverent alignment with divine exemplars—especially Nārāyaṇa’s cosmic act of rescuing the Earth—and through respectful offerings to the nāga principle embodied by Śeṣa/Ananta. Power is presented as something to be received ethically via devotion and proper ritual, not seized through harm.
Renukā utters a prayer requesting that the Lord’s strength—manifest when He raised the Earth from the cosmic ocean—be transferred as an increase of her own vigor. She then prescribes a concrete ritual act: placing an offering at a serpent-mound (valmīka), adorning it with nāgakesara and sandal, covering it with blue cloth, and depositing it at sunset for the nāgas to accept.