Shloka 2
ब्रह्मस्वहरण-निषेधः — Prohibition of Appropriating Brahmin Property
Brahmasva
युधिष्ठिरने पूछा--भरतश्रेष्ठ! जो मूर्ख और मंदबुद्धि मानव क्रूरतापूर्ण कर्ममें संलग्न रहकर ब्राह्मणोंके धनका अपहरण करते हैं, वे किस लोकमें जाते हैं? ।।
bhīṣma uvāca | pātakānāṁ paraṁ hy etad brahmasvaharaṇaṁ balāt | sānvayās te vinaśyanti caṇḍālāḥ pretya ceha ca | atrāpy udāharantīmam itihāsaṁ purātanam | caṇḍālasya ca saṁvādaṁ kṣatrabandhoś ca bhārata |
ຢຸທິສຖິຣ ຖາມວ່າ: «ໂອ ຜູ້ປະເສີດແຫ່ງວົງສາພາຣະຕະ! ມະນຸດຜູ້ໂງ່ ແລະປັນຍາຕ່ຳ ທີ່ຈົ່ມຢູ່ໃນການກະທຳໂຫດຮ້າຍ ແລະລັກຊັບຂອງພຣາຫມັນ—ເຂົາເຈົ້າໄປສູ່ໂລກໃດ?» ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະຣາຊາ, ການຍຶດເອົາຊັບຂອງພຣາຫມັນດ້ວຍກຳລັງ ແມ່ນບາບທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດ. ຜູ້ປົ້ນຊັບພຣາຫມັນ—ຜູ້ມີນິໄສດັ່ງຈັນດາລາ—ຈະພິນາດພ້ອມທັງວົງຕະກູນ ທັງໃນໂລກນີ້ ແລະຫຼັງຄວາມຕາຍ. ໃນເລື່ອງນີ້ ນັກຮູ້ທັງຫຼາຍຍົກຕົວຢ່າງຕຳນານເກົ່າແກ່: ເປັນເລື່ອງສົນທະນາລະຫວ່າງຈັນດາລາ ແລະ ‘ກະສັດຕຣິຍະແຕ່ຊື່’ ໂອ ພາຣະຕະ»
भीष्य उवाच
Educational Q&A
Forcibly taking a Brahmin’s wealth (brahmasva-haraṇa) is declared a supreme transgression, bringing ruin not only to the perpetrator but also to their lineage, with consequences both in this life and after death.
Yudhishthira asks Bhishma about the fate of cruel, foolish people who seize Brahmin wealth. Bhishma answers by condemning the act as the greatest sin and introduces an ancient illustrative story—a dialogue between a Chandala and a kshatriya-in-name-only—to reinforce the moral point.