Śakuntalā’s Satya-Discourse and the Recognition of Bharata (शकुन्तला–सत्योपदेशः; भरतप्रतिग्रहः)
चचार स विनिष्नन् वै स्वैरचारान् वनद्विपान् । राज्ञा चाद्भुतवीर्येण योधेश्व समरप्रियै:
cacāra sa viniṣṇan vai svairacārān vanadvipān | rājñā cādbhutavīryeṇa yodheṣv samarapriyaiḥ ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ພຣະອົງນັ້ນໄດ້ທ່ອງໄປທົ່ວບ່ອນນັ້ນ ຟັນຟາດສັງຫານຊ້າງປ່າໃນດົງໄມ້ ທີ່ເດີນຫາກິນຕາມໃຈ. ກະສັດຜູ້ມີພະລັງອັນນ່າອັດສະຈັນ ພ້ອມດ້ວຍນັກຮົບຜູ້ຮັກສົງຄາມ ໄດ້ກວາດຄົ້ນປ່າໃຫຍ່ໄປທຸກທິດ—ເປັນພາບຂອງອໍານາດກະສັດທີ່ເມື່ອເກີນຂອບ ກໍ່ເຮັດໃຫ້ປ່າກາຍເປັນທົ່ງແຫ່ງຄວາມຫວາດກົວຂອງສັດທັງຫຼາຍ.
वैशम्पायन उवाच
The verse foregrounds royal and martial power as a force that can dominate nature; ethically, it invites reflection on restraint (dama) and the limits of kṣatriya vigor when it becomes destructive rather than protective.
A powerful king, accompanied by warriors who delight in battle, moves through a vast forest and kills wild elephants that roam freely, indicating an aggressive sweep through the woodland.