Shloka 14
Vyāsa’s Arrival at Janamejaya’s Sarpasatra; Commissioning of Vaiśaṃpāyana’s Recital (व्यासागमनम्)
एतच्छुत्वा तु वचनं वासुकि: पन्नगोत्तम: । प्रादान्माममरप्रख्य तव पित्रे महात्मने
etac chrutvā tu vacanaṃ vāsukiḥ pannagottamaḥ | prādān mām amaraprakhya tava pitre mahātmane ||
ອາສຕີກະ ກ່າວວ່າ: «ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳນັ້ນ ວາສຸກິ—ຜູ້ເປັນຍອດແຫ່ງນາຄະ—ໄດ້ມອບຂ້ອຍໃຫ້ແກ່ພໍ່ຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ຂອງເຈົ້າ, ໂອ ຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງດຸດເທວະ. ນານກ່ອນວິກິດນີ້ຈະມາ ການແຕ່ງງານຂອງຂ້ອຍຖືກຈັດໄວ້ເພື່ອເຫດນີ້ໂດຍເຉົ້າ; ແລ້ວຕໍ່ມາ ໂດຍພຣະິສີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ເຈົ້າໄດ້ເກີດຈາກຄັນຂອງຂ້ອຍ. ບັດນີ້ ເວລາທີ່ຖືກພະຍາກອນໄວ້ສຳລັບພິທີຍັນຍາບູຊາງູຂອງ ຈະນະເມຊະຍະ ໄດ້ມາຮອດແລ້ວ, ແລະໃນພິທີນັ້ນ ນາຄະທັງຫຼາຍຖືກໄຟເຜົາຜານບໍ່ຂາດສາຍ. ດັ່ງນັ້ນ ເພາະຄວາມຢ້ານແທນພວກເຂົາ ເຈົ້າຈົ່ງນຳພາການປົດປ່ອຍໃຫ້ເກີດຂຶ້ນ. ຈົ່ງຊ່ວຍພີ່ນ້ອງຂອງຂ້ອຍດ້ວຍ ຈາກໄຟອັນນ່າສະພຶງນັ້ນ. ເຫດຜົນທີ່ຂ້ອຍຖືກມອບໃຫ້ຮັບໃຊ້ພໍ່ຜູ້ສະຫລາດຂອງເຈົ້າ ບໍ່ຄວນໃຫ້ກາຍເປັນສູນເປົ່າ. ບອກຂ້ອຍເຖີດ ລູກເອີຍ—ເຈົ້າເຫັນວ່າ ທາງໃດຈຶ່ງຖືກຕ້ອງ ເພື່ອຊ່ວຍນາຄະທັງຫຼາຍຈາກຄວາມພິນາດນີ້?»
आस्तीक उवाच
Educational Q&A
Purposeful action aligned with dharma: one’s birth, relationships, and abilities can carry an ethical responsibility—here, the duty to protect beings from unjust destruction and to ensure that a divinely intended purpose is fulfilled rather than wasted.
Āstīka’s mother explains that Vāsuki entrusted her to the sage Jaratkāru so that a son (Āstīka) would be born to avert the impending catastrophe of Janamejaya’s serpent-sacrifice. Now that the sacrifice is underway and serpents are burning, she urges Āstīka to act immediately and save the nāgas, including her brother.