Shloka 24
Vāraṇāvata-prasaṃsā and the Pāṇḍavas’ Departure (वरणावत-प्रशंसा तथा पाण्डव-प्रयाणम्)
वीटां च मुद्रिकां चैव हाहमेतदपि द्वयम् । उद्धरेयमिषीकाभिशर्भोजन मे प्रदीयताम्,“देखो, मैं तुम्हारी गुल्ली और अपनी इस आअँगूठी दोनोंको सींकोंसे निकाल सकता हूँ। तुमलोग मेरी जीविकाकी व्यवस्था करो”
vīṭāṃ ca mudrikāṃ caiva hāham etad api dvayam | uddhareyam iṣīkābhir arbhajana me pradīyatām ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: “ເບິ່ງເຖີດ! ຂ້ອຍສາມາດຊັກເອົາທັງລູກກອນຂອງພວກເຈົ້າ ແລະແຫວນນີ້ຂອງຂ້ອຍ—ທັງສອງຢ່າງນີ້—ໂດຍໃຊ້ແຕ່ກ້ານອ້ອຍບາງໆ (ກ້ານຫຍ້າ) ເທົ່ານັ້ນ. ຈົ່ງຈັດຫາອາຫານຫຼຽງຊີບໃຫ້ຂ້ອຍ.” ໃນບົດບາດນີ້ ຜູ້ເວົ້າສະແດງຝີມືບໍ່ແມ່ນເພື່ອອວດອ້າງ ແຕ່ເພື່ອຂໍຊີວິດຢູ່ຢ່າງຖືກທໍາ; ຊີ້ວ່າຄວາມສາມາດຄວນຄູ່ກັບການອຸປະຖໍາທີ່ຊອບທໍາ ແລະຜູ້ຄົນອາດຂໍການຫຼຽງຊີບດ້ວຍວິທີສຸຈິດ ບໍ່ໃຊ້ການຫລອກລວງຫຼືການເຮັດຮ້າຍ.
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
Competence and honest demonstration of one’s ability can be a legitimate means to seek sustenance; the request for support is framed without coercion, aligning livelihood with ethical conduct.
The speaker draws attention to a feat—extracting a pellet and a ring using thin reeds—and then asks the onlookers to provide food or maintenance, linking the display of skill to a practical request for livelihood.