Shloka 127
Droṇa’s Ācārya-Dakṣiṇā: Capture of Drupada and Division of Pāñcāla (द्रोण-आचार्यदक्षिणा)
इति श्रीमहाभारते आदिपर्वणि सम्भवपर्वणि भीमसेनरसपाने सप्तविंशत्यधिकशततमो< ध्याय:
iti śrīmahābhārate ādiparvaṇi sambhavaparvaṇi bhīmasenarasapāne saptaviṃśatyadhikaśatatamo 'dhyāyaḥ |
ດັ່ງນັ້ນ ໃນ «ມະຫາພາຣະຕະ» ອັນສັກສິດ ໃນອາດິປະຣະວະ ພາກສຳພະວະປະຣະວະ ບົດທີ 127 ອັນກ່ຽວກັບການດື່ມນ້ຳສານອັນແຮງກ້າຂອງພີມະເສນ ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ. ຖ້ອຍຄຳປິດນີ້ເປັນເຄື່ອງໝາຍວ່າຫນ່ວຍເລື່ອງໜຶ່ງສຳເລັດແລ້ວ ແລະຊີ້ວ່ານ້ຳໜັກທາງຄຸນທຳ—ກຳລັງທີ່ໃຊ້ເພື່ອປົກປ້ອງຄວາມຖືກຕ້ອງ ບໍ່ແມ່ນເພື່ອຄວາມອວດອ້າງ—ຈະຖືກນຳພາໄປສູ່ສາຍເລືອດແລະຄວາມຂັດແຍ້ງທີ່ກຳລັງຄືບໜ້າຕໍ່ໄປ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
As a colophon, the verse primarily signals closure, but it also frames the episode’s ethical implication: extraordinary power or advantage (symbolized by ‘rasa’) is meaningful when aligned with dharma—used for protection and rightful purpose rather than pride or harm.
This is the chapter-ending statement: it announces that the chapter in the Sambhava Parva of the Ādi Parva—centered on Bhīmasena’s ‘rasapāna’ episode—has concluded, preparing the listener for the next segment of the origin narrative.