Adhyaya 67

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे षट्षष्टितमो ऽध्यायः ययाति रेलोअदेद् ययातिरुवाच ब्राह्मणप्रमुखा वर्णाः सर्वे शृण्वन्तु मे वचः ज्येष्ठं प्रति यथा राज्यं न देयं मे कथञ्चन

ດັ່ງນີ້ ໃນ «ສຣີ ລິງຄະ ມະຫາປຸຣານະ» ພາກຕົ້ນ ບົດທີ 67 ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ. ຍະຍາຕິ ກ່າວວ່າ: “ຂໍໃຫ້ວັນນະທັງຫມົດ ນຳໂດຍພຣາຫມັນ ຈົ່ງຟັງຄຳຂອງຂ້າ. ບໍ່ວ່າຢ່າງໃດ ຂ້າຈະບໍ່ມອບອານາຈັກໃຫ້ຜູ້ເປັນພີ່ໃຫຍ່—ນີ້ແມ່ນຄວາມຕັ້ງໃຈຂອງຂ້າ.”

Verse 2

मम ज्येष्ठेन यदुना नियोगो नानुपालितः प्रतिकूलमतिश्चैव न स पुत्रः सतां मतः

ຄຳສັ່ງທີ່ຂ້າໄດ້ກຳນົດ ຍະດຸ ຜູ້ເປັນລູກພີ່ໃຫຍ່ຂອງຂ້າ ບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດ; ແລະ ຈິດໃຈຂອງເຂົາກໍກາຍເປັນຕໍ່ຕ້ານ. ດັ່ງນັ້ນ ຕາມຄວາມເຫັນຂອງຜູ້ດີ ເຂົາບໍ່ແມ່ນລູກທີ່ແທ້ຄວນຍົກຍ້ອງ.

Verse 3

मातापित्रोर्वचनकृत् सद्भिः पुत्रः प्रशस्यते स पुत्रः पुत्रवद् यस् तु वर्तते मातृपितृषु

ຜູ້ດີທັງຫຼາຍ ຍົກຍ້ອງວ່າເປັນລູກແທ້ ຜູ້ທີ່ປະຕິບັດຕາມຄຳຂອງແມ່ແລະພໍ່. ແທ້ຈິງແລ້ວ ຜູ້ໃດປະພຶດຕໍ່ມານດາບິດາ ດ້ວຍການດູແລຢ່າງສັດຊື່ ແລະ ດ້ວຍໜ້າທີ່ດັ່ງລູກຄວນເຮັດ ຜູ້ນັ້ນແຫຼະຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ “ລູກ”.

Verse 4

यदुनाहमवज्ञातस् तथा तुर्वसुनापि च द्रुह्येन चानुना चैव मय्यवज्ञा कृता भृशम्

ໂດຍຍະດຸ ຂ້າພະເຈົ້າຖືກດູໝິ່ນ; ໂດຍທຸຣະວະສຸກໍເຊັ່ນດຽວກັນ, ແລະໂດຍດຣຸຫຍຸ ແລະ ອະນຸ ດ້ວຍ. ຄວາມບໍ່ເຄົາລົບຢ່າງແຮງກ້າ ຖືກສະແດງຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າຊ້ຳໆ.

Verse 5

पुरुणा च कृतं वाक्यं मानितश् च विशेषतः कनीयान्मम दायादो जरा येन धृता मम

ຄຳຂອງຜູ້ໃຫຍ່ຖືກນຳໄປປະຕິບັດ ແລະຖືກຍົກຍ້ອງເປັນພິເສດ. ແມ່ນແຕ່ຜູ້ສືບທາຍາດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ—ຜູ້ທີ່ຄ້ຳຈຸນວັຍຊະລາຂອງຂ້າພະເຈົ້າ—ກັບຖືກລະເລີຍໄປ.

Verse 6

शुक्रेण मे समादिष्टा देवयान्याः कृते जरा प्रार्थितेन पुनस्तेन जरा संचारिणी कृता

ໂດຍສຸກຣະ ຂ້າພະເຈົ້າຖືກສັ່ງວ່າ ເພື່ອເດວະຍານີ ຈະຕ້ອງນຳຄວາມແກ່ (ຊະຣາ) ມາສວມໃສ່ຂ້າພະເຈົ້າ. ແລະເມື່ອຖືກອ້ອນວອນອີກຄັ້ງ ຄວາມແກ່ນັ້ນເອງ ຖືກເຮັດໃຫ້ສາມາດຖ່າຍໂອນ ຈາກຮ່າງໜຶ່ງໄປອີກຮ່າງໜຶ່ງໄດ້.

Verse 7

शुक्रेण च वरो दत्तः काव्येनोशनसा स्वयम् पुत्रो यस्त्वनुवर्तेत स ते राज्यधरस्त्विति

ແລະສຸກຣະ—ຄາວຍະ ອຸຊະນະ ເອງ—ໄດ້ປະທານພອນວ່າ: “ບຸດຜູ້ໃດທີ່ຕິດຕາມທຳມະ ແລະຄຳສັ່ງຂອງເຈົ້າດ້ວຍຄວາມສັດຊື່, ຜູ້ນັ້ນຈະເປັນຜູ້ຄ້ຳຈຸນອານາຈັກຂອງເຈົ້າ.”

Verse 8

भवन्तो ऽप्यनुजानन्तु पूरू राज्ये ऽभिषिच्यते प्रकृतय ऊचुः यः पुत्रो गुणसम्पन्नो मातापित्रोर्हितः सदा

“ຂໍໃຫ້ພວກທ່ານທັງຫມົດກໍຈົ່ງອະນຸຍາດ: ໃຫ້ປູຣູ ຮັບພິທີອະພິເສກເຂົ້າສູ່ລາຊະບັນລັງ.” ດັ່ງນັ້ນປະຊາຊົນກ່າວວ່າ: “ບຸດຜູ້ໃດມີຄຸນຄ່າຄົບຖ້ວນ ແລະອຸທິດຕົນເພື່ອປະໂຫຍດຂອງແມ່ພໍ່ຢູ່ເສມອ, ຜູ້ນັ້ນຄວນຄອງລາຊ.”

Verse 9

सर्वमर्हति कल्याणं कनीयान् अपि स प्रभुः अर्हः पूरुरिदं राज्यं यः सुतो वाक्यकृत्तव

ແມ່ນແຕ່ອ່ອນກວ່າ ແຕ່ພຣະບຸດຜູ້ມີອຳນາດນັ້ນ ສົມຄວນໄດ້ຮັບມົງຄຸນທຸກປະການ. ອານາຈັກນີ້ຄວນເປັນຂອງ ປູຣຸ—ບຸດຂອງທ່ານ ຜູ້ເປັນຜູ້ກະທຳຕາມຖ້ອຍຄຳສັ່ງຂອງທ່ານ.

Verse 10

वरदानेन शुक्रस्य न शक्यं कर्तुमन्यथा ययाति दिस्त्रिबुतेस् थे किन्ग्दोम् सूत उवाच एवं जानपदैस्तुष्टैर् इत्युक्तो नाहुषस्तदा

ເນື່ອງຈາກພຣະພອນທີ່ ສຸກຣະ ໄດ້ປະທານ ຈຶ່ງບໍ່ອາດເຮັດໃຫ້ແຕກຕ່າງໄດ້. ດັ່ງນັ້ນ ຢະຍາຕິ ໄດ້ແບ່ງປັນອານາຈັກ. ສູຕະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອຊາວເມືອງພໍໃຈ ແລະເວົ້າດັ່ງນັ້ນ ນະຫູສະ ຈຶ່ງຕອບໃນເວລານັ້ນ. ໃນທັດສະນະໄສວະ ອຳນາດກະສັດກໍຖືກຜູກມັດດ້ວຍພຣະພອນແລະພັນທະກຳ (ປາຊະ) ແຕ່ອະທິປະໄຕແທ້ເປັນຂອງ ປະຕິ ພຽງຜູ້ດຽວ—ພຣະສິວະ.

Verse 11

अभिषिच्य ततो राज्यं पूरुं स सुतम् आत्मनः दिशि दक्षिणपूर्वस्यां तुर्वसुं पुत्रमादिशत्

ຕໍ່ມາ ພຣະອົງໄດ້ປະພິທີອະພິເສກ ໃຫ້ ປູຣຸ ບຸດຂອງພຣະອົງ ຂຶ້ນຄອງລາດ. ແລະໄດ້ມອບໝາຍໃຫ້ ຕູຣະວະສຸ ບຸດອີກຄົນ ປົກຄອງທິດຕາເວັນອອກສ່ຽງໃຕ້.

Verse 12

दक्षिणायामथो राजा यदुं ज्येष्ठं न्ययोजयत् प्रतीच्यामुत्तरस्यां तु द्रुह्युं चानुं च तावुभौ

ຕໍ່ມາ ກະສັດໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງ ຢະດຸ ຜູ້ເປັນບຸດໃຫຍ່ ໃຫ້ຄອງທິດໃຕ້. ແລະໃນທິດຕາເວັນຕົກ ແລະ ທິດເໜືອ ພຣະອົງໄດ້ມອບໃຫ້ ດຣຸຫຍຸ ແລະ ອະນຸ—ທັງສອງ—ຕາມລຳດັບ. ດັ່ງນີ້ ລະບຽບກະສັດໄດ້ຈັດວາງການພິທັກທິດ ເປັນແບບຢ່າງຂອງການປົກຄອງໂລກ ພາຍໃຕ້ອຳນາດສູງສຸດຂອງ ປະຕິ—ພຣະສິວະ.

Verse 13

सप्तद्वीपां ययातिस्तु जित्वा पृथ्वीं ससागराम् व्यभजच्च त्रिधा राज्यं पुत्रेभ्यो नाहुषस्तदा

ຢະຍາຕິ ບຸດຂອງ ນະຫູສະ ໄດ້ຊະນະແຜ່ນດິນພ້ອມທະເລທີ່ລ້ອມຮອບ ແລະ ທະວີບເຈັດ. ຈາກນັ້ນ ພຣະອົງແບ່ງອຳນາດການປົກຄອງເປັນສາມສ່ວນ ແລະປະທານໃຫ້ແກ່ບຸດທັງຫຼາຍ.

Verse 14

पुत्रसंक्रामितश्रीस्तु हर्षनिर्भरमानसः प्रीतिमानभवद्राजा भारम् आवेश्य बन्धुषु

ເມື່ອພຣະສິຣີແຫ່ງລາຊະສົມບັດໄດ້ຖ່າຍທອດໄປຫາລູກຊາຍແລ້ວ ກະສັດມີໃຈເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ສງົບລົງ ແລະເກີດຄວາມເມດຕາ ຈຶ່ງມອບພາລະການປົກຄອງໃຫ້ແກ່ຍາດພີ່ນ້ອງ।

Verse 15

अत्र गाथा महाराज्ञा पुरा गीता ययातिना याभिः प्रत्याहरेत् कामान् सर्वतो ऽङ्गानि कूर्मवत्

ທີ່ນີ້ມີຄາຖາເກົ່າແກ່ ທີ່ກະສັດໃຫຍ່ ຍະຍາຕິ ເຄີຍຂັບຮ້ອງໃນອະດີດ; ໂດຍຄາຖານັ້ນ ຄວນຖອນແຮງກາມຕັນຫາ ດຶງອາຍະຕະນະ ແລະອະວະຍະວະກັບຄືນຈາກທຸກທິດ ເຫມືອນເຕົ່າຫົວຫຍໍ້ອະວະເຂົ້າ ແລ້ວໃຫ້ປະຊຸ (ວິນຍານປະຈຳຕົວ) ຕັ້ງມັ່ນໄປຫາ ປະຕິ—ພຣະສິວະ।

Verse 16

ताभिर् एव नरः श्रीमान् नान्यथा कर्मकोटिकृत् न जातु कामः कामानाम् उपभोगेन शाम्यति

ດ້ວຍຄາຖານັ້ນເອງ ຄົນມີສິຣີມີຊັບ ແມ່ນແຕ່ເຮັດກຳນັບໂກດິກໍຕາມ ກໍບໍ່ມີທາງອື່ນ: ຄວາມຢາກຕໍ່ອາຣົມວັດຖຸ ບໍ່ເຄີຍສົງບດ້ວຍການເສບສົມອາຣົມນັ້ນເລີຍ।

Verse 17

हविषा कृष्णवर्त्मेव भूय एवाभिवर्धते यत्पृथिव्यां व्रीहियवं हिरण्यं पशवः स्त्रियः

ດ້ວຍຮະວິສ (ເຄື່ອງບູຊາໄຟ) ມັນເພີ່ມພູນຂຶ້ນຊ້ຳໆ ເຫມືອນທາງມືດທີ່ຖືກຍ່າງບໍ່ຂາດຈົນກາຍເປັນທາງຄຸ້ນ; ດັ່ງນັ້ນໃນແຜ່ນດິນຈຶ່ງມີຄວາມອຸດົມຂອງເຂົ້າ ແລະບາເລ, ຄຳ, ຝູງສັດ, ແລະສະຕຣີ—ໝາຍເຖິງຄວາມຮັ່ງມີ ແລະການສືບຕໍ່ຄອບຄົວ।

Verse 18

नालमेकस्य तत्सर्वम् इति मत्वा शमं व्रजेत् यदा न कुरुते भावं सर्वभूतेषु पापकम्

ເມື່ອຮູ້ວ່າ ທັງໝົດນີ້ບໍ່ໄດ້ເພື່ອຄົນຜູ້ດຽວ ຄວນເຂົ້າສູ່ ສະມະ (ຄວາມສງົບໃນໃຈ). ເພາະຄົນຈະໄດ້ຄວາມສງົບແທ້ ເມື່ອບໍ່ປູກຝັງໃຈບາບ ຫຼືເຈດຕະນາທຳຮ້າຍຕໍ່ສັດທັງປວງ।

Verse 19

कर्मणा मनसा वाचा ब्रह्म सम्पद्यते तदा यदा परान्न बिभेति परे चास्मान्न बिभ्यति

ດ້ວຍກາຍ ດ້ວຍໃຈ ແລະດ້ວຍວາຈາ ຜູ້ປະພຶດດີຍ່ອມເຂົ້າເຖິງ ພຣະພຣະຫມັນ (Brahman) ແທ້. ເມື່ອບໍ່ຢ້ານໃຜ ແລະຜູ້ອື່ນກໍບໍ່ຢ້ານເຂົາ ຄວາມບໍ່ຢ້ານນີ້ແມ່ນໝາຍວ່າ ປາຊຸ (paśu) ບໍລິສຸດ ແລະມັ່ນຄົງໃນ ພະຕິ (Pati) ໂດຍການຖອນພາຊະ (pāśa) ອອກ.

Verse 20

यदा न निन्देन्न द्वेष्टि ब्रह्म सम्पद्यते तदा या दुस्त्यजा दुर्मतिभिर् यानजीर्यति जीर्यतः

ເມື່ອບໍ່ກ່າວນິນທາ ແລະບໍ່ເກີດຄວາມຊັງ ຈຶ່ງເຂົ້າເຖິງສະພາບແຫ່ງ ພຣະພຣະຫມັນ (Brahman). ອາການໃນໃຈນັ້ນ—ຜູ້ມີທິດທາງຊົ່ວລະທິ້ມຍາກ—ບໍ່ເສື່ອມແມ່ນແຕ່ກາຍຈະເສື່ອມໄປ.

Verse 21

यो ऽसौ प्राणान्तिको रोगस् तां तृष्णां त्यजतः सुखम् जीर्यन्ति जीर्यतः केशा दन्ता जीर्यन्ति जीर्यतः

ຕັນຫາ (tṛṣṇā) ນັ້ນແມ່ນໂລກທີ່ນຳຊີວິດໄປສູ່ຈຸດສິ້ນ; ຜູ້ທີ່ລະທິ້ມມັນຍ່ອມມີຄວາມສະຫງົບ. ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ ຜົມກໍແກ່; ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ ແຂ້ວກໍແກ່—ທຸກສິ່ງເສື່ອມໄປຕາມຄວາມເສື່ອມ.

Verse 22

चक्षुःश्रोत्रे च जीर्येते तृष्णैका निरुपद्रवा जीर्यन्ति देहिनः सर्वे स्वभावादेव नान्यथा

ຕາ ແລະຫູກໍແກ່ລົງ; ແຕ່ຕັນຫາ (tṛṣṇā) ຢ່າງດຽວກັບບໍ່ເມື່ອຍ ແລະບໍ່ຖືກລົບກວນ. ສັດມີກາຍທັງປວງ (paśu) ຍ່ອມແກ່ໄປຕາມສະພາບທຳມະຊາດຂອງຕົນ—ບໍ່ມີທາງອື່ນ.

Verse 23

जीविताशा धनाशा च जीर्यतो ऽपि न जीर्यते यच्च कामसुखं लोके यच्च दिव्यं महत्सुखम्

ຄວາມຫວັງຈະມີຊີວິດ ແລະຄວາມຫວັງຈະມີຊັບສິນ ບໍ່ແກ່ລົງ ແມ່ນແຕ່ກາຍຈະແກ່. ແລະຄວາມສຸກແຫ່ງກາມະໃນໂລກ ຫຼືຄວາມສຸກອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແບບທິບ—ທັງໝົດນັ້ນກໍບໍ່ອາດເຮັດໃຫ້ paśu ທີ່ຖືກພາຊະ (pāśa) ຜູກມັດ ອິ່ມໃຈໄດ້.

Verse 24

तृष्णाक्षयसुखस्यैतत् कलां नार्हति षोडशीम् एवमुक्त्वा स राजर्षिः सदारः प्राविशद्वनम्

“ຄວາມສຸກຈາກການດັບຕັນຫາ” ນີ້ ຄວາມສຸກໂລກີບໍ່ສົມຄວນ ແມ່ນແຕ່ 1/16 ກໍບໍ່ຮອດ. ເວົ້າແລ້ວ ຣາຊະຣິສີນັ້ນ ພ້ອມພັນລະຍາ ເຂົ້າສູ່ປ່າ.

Verse 25

भृगुतुङ्गे तपस्तप्त्वा तत्रैव च महायशाः साधयित्वा त्वनशनं सदारः स्वर्गमाप्तवान्

ທີ່ພູພຣຶກຸຕຸງຄະ ຜູ້ມີກຽດຍິ່ງນັ້ນ ໄດ້ບໍາເນັດຕະປະຢ່າງເຂັ້ມຂັ້ນ. ຢູ່ທີ່ນັ້ນເອງ ທ່ານໄດ້ສໍາເລັດວຣະຕະອະນະຊະນະ (ອົດອາຫານ) ແລະພ້ອມພັນລະຍາ ໄດ້ບັນລຸສະຫວັນ ໂດຍພຣະກະຣຸນາຈາກຕະປະທີ່ສອດຄ່ອງກັບພຣະປະຕິ (ພຣະສິວະ).

Verse 26

तस्य वंशास्तु पञ्चैते पुण्या देवर्षिसत्कृताः यैर्व्याप्ता पृथिवी कृत्स्ना सूर्यस्येव मरीचिभिः

ຈາກທ່ານນັ້ນ ເກີດຂຶ້ນມາເປັນວົງສາຫ້າສາຍ—ບໍລິສຸດ ແລະໄດ້ຮັບການນັບຖືຈາກເທວະຣິສີ. ໂດຍພວກເຂົານັ້ນ ແຜ່ຄອບຄຸມພື້ນພິພົບທັງໝົດ ດັ່ງກັບຮັດສະມີຂອງພຣະອາທິດ.

Verse 27

धनी प्रजावान् आयुष्मान् कीर्तिमांश् च भवेन्नरः ययातिचरितं पुण्यं पठञ्छृण्वंश् च बुद्धिमान्

ຜູ້ມີປັນຍາຜູ້ໃດ ອ່ານ ຫຼື ຟັງ ຕໍານານອັນສັກສິດຂອງພຣະຣາຊາຢະຢາຕິ ຈະເປັນຜູ້ມັ່ງຄັ່ງ ມີລູກຫຼານ ອາຍຸຍືນ ແລະມີຊື່ສຽງ. ໂດຍ śravaṇa ແລະ pāṭha ດັ່ງນີ້ ປະຊຸ (ວິນຍານທີ່ຖືກຜູກມັດ) ໄດ້ຮັບມົງຄຸນ ແລະເຄື່ອນໄປສູ່ພຣະກະຣຸນາຂອງພຣະປະຕິ ພຣະສິວະ.

Verse 28

सर्वपापविनिर्मुक्तः शिवलोके महीयते

ເມື່ອພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ ວິນຍານຈະໄດ້ຮັບການສັນລະເສີນໃນໂລກຂອງພຣະສິວະ (Śivaloka).