Adhyaya 6

Verse 1

सूत उवाच पवमानः पावकश् च शुचिरग्निश् च ते स्मृताः निर्मथ्यः पवमानस्तु वैद्युतः पावकः स्मृतः

ສູຕະກ່າວວ່າ: «ເຂົາຈື່ຈຳກັນວ່າ ພະວະມານະ, ພາວະກະ, ແລະ ຊຸຈິ—ເປັນຮູບພາບຂອງອັກນິ. ໃນນັ້ນ ພະວະມານະແມ່ນໄຟທີ່ເກີດຈາກການຂັດໄມ້ໄຟ, ແລະ ພາວະກະເປັນໄຟທີ່ເກີດຈາກຟ້າຜ່າ»។

Verse 2

शुचिः सौरस्तु विज्ञेयः स्वाहापुत्रास्त्रयस्तु ते पुत्रैः पौत्रैस्त्विहैतेषां संख्या संक्षेपतः स्मृता

ຈົ່ງຮູ້ວ່າ ຊຸຈິ ແມ່ນບຸດຂອງພຣະສູຣະຍະ. ທັງສາມນັ້ນກ່າວກັນວ່າເປັນບຸດຂອງສະວາຫາ; ແລະໃນນີ້ ຈຳນວນບຸດແລະຫຼານຂອງເຂົາເຈົ້າ ຖືກຈື່ຈຳໄວ້ໂດຍຫຍໍ້.

Verse 3

विसृज्य सप्तकं चादौ चत्वारिंशन्नवैव च इत्येते वह्नयः प्रोक्ताः प्रणीयन्ते ऽध्वरेषु च

ໃນເບື້ອງຕົ້ນ ໄດ້ປະກາດໄຟສັກສິດເຈັດປະການ ແລ້ວຕໍ່ມາຍັງມີໄຟສີ່ສິບ ແລະ ຫ້າສິບເກົ້າອີກດ້ວຍ—ເຫຼົ່ານີ້ຖືກກ່າວວ່າເປັນໄຟແຫ່ງພິທີ; ແລະຖືກສ້າງຕັ້ງຢ່າງຖືກຕ້ອງ ໃນຍັດຍະວິທີແຫ່ງເວດ. ຕາມຄວາມເຂົ້າໃຈແບບໄສວະ ພິທີໄຟທີ່ມີລຳດັບນີ້ ເປັນວິທີຝຶກວິນັຍໃຫ້ປະຊຸ (paśu) ເຂົ້າໃກ້ພະປະຕິ (Pati) ດ້ວຍການກະທຳທີ່ຖືກອຸທິດແລະສັກສິດ.

Verse 4

सर्वे तपस्विनस्त्वेते सर्वे व्रतभृतः स्मृताः प्रजानां पतयः सर्वे सर्वे रुद्रात्मकाः स्मृताः

ທັງໝົດນີ້ແທ້ຈິງແມ່ນນັກຕະປະ; ທັງໝົດໄດ້ຮັບການຈື່ຈຳວ່າເປັນຜູ້ຖືວຣະຕະອັນສັກສິດ. ທັງໝົດເປັນເຈົ້າແຫ່ງປະຊາຊົນ ແລະທັງໝົດຖືກລະລຶກວ່າມີສະພາບເປັນຣຸດຣະ—ເປັນປາກົດການຂອງພະປະຕິຜູ້ຄອບຄອງແລະແຜ່ຊຶມໃນສັບພະສິ່ງ.

Verse 5

अयज्वानश् च यज्वानः पितरः प्रीतिमानसाः अग्निष्वात्ताश् च यज्वानः शेषा बर्हिषदः स्मृताः

ພິຕຣະທັງຫຼາຍມີສອງພວກ—ພວກທີ່ບໍ່ໄດ້ປະກອບຍັດຍະຕາມເວດ ແລະພວກທີ່ໄດ້ປະກອບ; ທຸກພວກມີໃຈຍິນດີ. ໃນນັ້ນ ອັກນິສວາຕຕະແມ່ນພວກຜູ້ປະກອບຍັດຍະ, ສ່ວນພິຕຣະທີ່ເຫຼືອຖືກຈື່ຈຳວ່າເປັນບະຣຫິສັດ.

Verse 6

मेनां तु मानसीं तेषां जनयामास वै स्वधा अग्निष्वात्तात्मजा मेना मानसी लोकविश्रुता

ຈາກພວກນັ້ນ ສະວະທາໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດ «ເມນາ» ເປັນບຸດຣີທີ່ເກີດຈາກໃຈ (ມານະສີ) ຢ່າງແທ້ຈິງ—ເມນາ ຜູ້ເປັນທາຍາດຂອງອັກນິສວາຕຕະ ໂດງດັງໄປທົ່ວໂລກ.

Verse 7

असूत मेना मैनाकं क्रौञ्चं तस्यानुजामुमाम् गङ्गां हैमवतीं जज्ञे भवाङ्गाश्लेषपावनीम्

ເມນາໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດ ໄມນາກ ແລະ ກຣາວນຈະ ແລະຍັງໃຫ້ກຳເນີດນ້ອງສາວຂອງເຂົາເຈົ້າ ຄື «ອຸມາ». ຈາກຮິມະວັດ ໄດ້ເກີດ «ຄັງຄາ» ທິດາແຫ່ງຫິມາລະຍະ—ຜູ້ຊຳລະບາບຢ່າງສູງສຸດ ເນື່ອງຈາກການແນບຊິດກັບພະພະວະ (ພຣະສິວະ).

Verse 8

धरणीं जनयामास मानसीं यज्ञयाजिनीम् स्वधा सा मेरुराजस्य पत्नी पद्मसमानना

ສະວະທາ—ມະເຣຸຣາຊາຜູ້ເປັນກະສັດແຫ່ງເມຣຸ ຜູ້ມີໃບໜ້າດັ່ງດອກບົວເປັນຄູ່ຄອງ—ໄດ້ສ້າງໂດຍໃຈໃຫ້ເກີດ «ທະຣະນີ» ແຜ່ນດິນ, ຜູ້ອຸທິດຕົນໃນການປະກອບຍັດຍະຕາມເວດ. ດັ່ງນັ້ນ ລະບຽບແຫ່ງຍັດຍະທີ່ຄ້ຳຈຸນໂລກ ຈຶ່ງຖືກສະຖາປະນາໃນການສ້າງ ພາຍໃຕ້ພະປະຕິ ໂດຍທຳມະ.

Verse 9

पितरो ऽमृतपाः प्रोक्तास् तेषां चैवेह विस्तरः ऋषीणां च कुलं सर्वं शृणुध्वं तत्सुविस्तरम्

ພິຕຣະ (Pitṛs) ຖືກປະກາດວ່າເປັນຜູ້ດື່ມອະມຣິຕະ; ແລະໃນທີ່ນີ້ ມີການຂະຫຍາຍຄວາມຢ່າງຄົບຖ້ວນ. ຈົ່ງຟັງດ້ວຍລາຍລະອຽດອັນກວ້າງຂວາງ ສາຍສະກຸນທັງໝົດຂອງຣິສິ (Ṛṣis) ເພື່ອໃຫ້ການສືບທອດອັນສັກສິດ ຮູ້ຈັກໂດຍບໍ່ຂາດຕົກ.

Verse 10

वदामि पृथगध्यायसंस्थितं वस्तदूर्ध्वतः दाक्षायणी सती याता पार्श्वं रुद्रस्य पार्वती

ບັດນີ້ ຂ້ອຍຈະກ່າວຢ່າງແຍກຊັດ ດັ່ງທີ່ຈັດວາງໄວ້ໃນບົດອື່ນ ແລະໃນສິ່ງທີ່ຈະຕາມມາ: ດາກຊາຍະນີ ສະຕີ (Dākṣāyaṇī Satī) ໄດ້ໄປອີກຄັ້ງເຖິງຂ້າງກາຍຂອງ ຣຸດຣະ (Rudra) ແລະກາຍເປັນ ປາຣະວະຕີ (Pārvatī).

Verse 11

पश्चाद्दक्षं विनिन्द्यैषा पतिं लेभे भवं तथा तां ध्यात्वा व्यसृजद्रुद्रान् अनेकान्नीललोहितः

ຕໍ່ມາ ນາງໄດ້ຕຳນິ ດັກຊະ (Dakṣa) ແລະໄດ້ຮັບ ພະວະ (Bhava—Śiva) ເປັນພຣະສາມີ. ເມື່ອພິຈາລະນາພາວະນາເຖິງນາງ, ນີລະໂລຫິຕະ (Nīlalohita) ຣຸດຣະຜູ້ມີສີຟ້າເຂັ້ມແລະແດງດັ່ງໄຟ ໄດ້ແຜ່ອອກເປັນຣຸດຣະຫຼາຍອົງ.

Verse 12

आत्मनस्तु समान्सर्वान् सर्वलोकनमस्कृतान् याचितो मुनिशार्दूला ब्रह्मणा प्रहसन् क्षणात्

ໂອ ບັນດາມຸນີຜູ້ດຸດັ່ງເສືອ, ເມື່ອ ພຣະພຣະຫມາ (Brahmā) ອ້ອນວອນພວກເຂົາ—ຜູ້ທີ່ໂລກທັງປວງນົບນ້ອມ ແລະຖືກນັບວ່າເທົ່າທຽມກັບພຣະອົງ—ພວກເຂົາຍິ້ມຂຶ້ນທັນທີ ຊົ່ວຂະນະ ເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການຍອມຮັບ.

Verse 13

तैस्तु संछादितं सर्वं चतुर्दशविधं जगत् तान्दृष्ट्वा विविधान् रुद्रान् निर्मलान्नीललोहितान्

ໂດຍພວກເຂົາ ຈັກກະວານສິບສີ່ປະເພດທັງໝົດ ຖືກແຜ່ຊຶມແລະປົກຄຸມຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ເມື່ອເຫັນຣຸດຣະຫຼາຍຮູບແບບ—ບໍລິສຸດໃນສະພາວະ ແລະມີສີຟ້າເຂັ້ມກັບແດງດັ່ງໄຟ—(ນັກພິຈາລະນາໄດ້ເຫັນ) ຮູບພະອົງອັນຫຼາກຫຼາຍຂອງພຣະເຈົ້າອົງດຽວ ປະຕິ (Pati) ຜູ້ເກີນກວ່າແຕ່ກໍເຕັມເຕັມທຸກໂລກ.

Verse 14

जरामरणनिर्मुक्तान् प्राह रुद्रान्पितामहः नमो ऽस्तु वो महादेवास् त्रिनेत्रा नीललोहिताः

ພິຕາມະຫະ (ພຣະພຣະຫມາ) ໄດ້ກ່າວແກ່ຣຸດຣະທັງຫຼາຍ ຜູ້ພົ້ນຈາກຊະຣາແລະມະຣະນະວ່າ: «ນະໂມແດ່ພຣະມະຫາເທວາທັງຫຼາຍ, ຜູ້ມີສາມຕາ, ຜູ້ມີສີຟ້າແລະສີແດງ»។

Verse 15

सर्वज्ञाः सर्वगा दीर्घा ह्रस्वा वामनकाः शुभाः हिरण्यकेशा दृष्टिघ्ना नित्या बुद्धाश् च निर्मलाः

ພວກທ່ານເປັນຜູ້ຮູ້ທຸກສິ່ງ ແລະຢູ່ທົ່ວທຸກທີ່; ປາກົດເປັນຮ່າງສູງ ຮ່າງຕ່ຳ ແລະຮ່າງວາມະນະ—ເປັນມົງຄຸນເສມອ. ມີຜົມສີຄຳ ສາມາດກົດຂ່ມສາຍຕາຜູ້ເບິ່ງ; ນິລັນດອນ ຕື່ນຮູ້ ແລະບໍ່ມີມົນທິນ.

Verse 16

निर्द्वंद्वा वीतरागाश् च विश्वात्मानो भवात्मजाः एवं स्तुत्वा तदा रुद्रान् रुद्रं चाह भवं शिवम् प्रदक्षिणीकृत्य तदा भगवान्कनकाण्डजः

ແລ້ວບຸດທັງຫຼາຍຂອງພະພະວະ—ຜູ້ພົ້ນຈາກຄູ່ຕົວຕໍ່ຕ້ານ, ບໍ່ຕິດພັນ, ແລະຕັ້ງຢູ່ໃນອາດຕະມາສາກົນ—ໄດ້ສັນລະເສີນຣຸດຣະທັງຫຼາຍດັ່ງນີ້. ເມື່ອສັນລະເສີນແລ້ວ ພຣະຄະນະການະຑະຊະຜູ້ມີພຣະພາກ ໄດ້ເຮັດປະທັກສິນາ ແລະກ່າວຕໍ່ຣຸດຣະ—ພະພະວະ, ພຣະສິວະຜູ້ເປັນມົງຄຸນ.

Verse 17

नमो ऽस्तु ते महादेव प्रजा नार्हसि शंकर मृत्युहीना विभो स्रष्टुं मृत्युयुक्ताः सृज प्रभो

ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ມະຫາເທວະ. ໂອ ສັງກະຣະ, ພຣະອົງບໍ່ຄວນສ້າງປະຊາສັດທີ່ບໍ່ມີຄວາມຕາຍ. ໂອ ພຣະຜູ້ຄອບຄຸມທົ່ວທຸກທີ່, ໂອ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ—ຈົ່ງສ້າງສັດທີ່ມີມະຣະນະຕິດຕົວ.

Verse 18

ततस्तमाह भगवान् न हि मे तादृशी स्थितिः स त्वं सृज यथाकामं मृत्युयुक्ताः प्रजाः प्रभो

ແລ້ວພຣະຜູ້ມີພຣະພາກໄດ້ກ່າວກັບລາວວ່າ: «ສະພາບແບບນັ້ນບໍ່ແມ່ນຂອງເຮົາ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ເຈົ້າຈົ່ງສ້າງຕາມປາຖະໜາ—ປະຊາສັດທີ່ມີຄວາມຕາຍ.»

Verse 19

लब्ध्वा ससर्ज सकलं शंकराच्चतुराननः जरामरणसंयुक्तं जगदेतच्चराचरम्

ເມື່ອໄດ້ຮັບອໍານາດແລະພຣະບັນຊາຈາກ ພຣະສັງກະຣະ (ພຣະສິວະ) ແລ້ວ ພຣະພຣະຫມາຜູ້ມີສີ່ໜ້າ ໄດ້ສ້າງສັບພະຈັກກະວານທັງໝົດນີ້—ທັງທີ່ເຄື່ອນໄຫວແລະບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ—ພ້ອມດ້ວຍສະພາບແກ່ແລະຕາຍ.

Verse 20

शंकरो ऽपि तदा रुद्रैर् निवृत्तात्मा ह्यधिष्ठितः स्थाणुत्वं तस्य वै विप्राः शंकरस्य महात्मनः

ໃນເວລານັ້ນ ພຣະສັງກະຣະກໍໄດ້ຖືກຮຸດຣະທັງຫຼາຍສະຖາປະນາ ແລະຫັນຈິດເຂົ້າພາຍໃນ (nivṛtta-ātmā) ຮັບສະພາບ “ສະຖານຸ” — ຜູ້ບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ ແລະໝັ້ນຄົງ — ໂອ ພຣາຫມະນທັງຫຼາຍ, ຂອງພຣະສັງກະຣະຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່.

Verse 21

निष्कलस्यात्मनः शम्भोः स्वेच्छाधृतशरीरिणः शं रुद्रः सर्वभूतानां करोति घृणया यतः

ເນື່ອງຈາກ ພຣະສັມພູ—ຜູ້ມີອັດຕາແທ້ເປັນນິດສະກະລະ (niṣkala) ບໍ່ມີສ່ວນ ແລະບໍ່ມີຮູບ—ແຕ່ກໍຊົງຮັບຮ່າງກາຍດ້ວຍພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງເອງ; ດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ພຣະອົງກໍເຮັດຄວາມສຸກສະຫງົບ ແລະຄວາມມົງຄຸນໃຫ້ແກ່ສັດທັງປວງ; ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເອີ້ນພຣະອົງວ່າ “ຮຸດຣະ”.

Verse 22

शंकरश्चाप्रयत्नेन तदात्मा योगविद्यया वैराग्यस्थं विरक्तस्य विमुक्तिर्यच्छमुच्यते

ພຣະສັງກະຣະເອງ—ຜູ້ມີສະພາບເປັນຄວາມຈິງສູງສຸດນັ້ນ—ໂດຍວິຊາໂຍຄະ ຊົງປະທານຄວາມຫຼຸດພົ້ນໂດຍບໍ່ຕ້ອງຝືນພະຍາຍາມ ໃຫ້ແກ່ຜູ້ຫຼຸດຕິດ ຜູ້ຕັ້ງຢູ່ໃນໄວຣາຄະ; ຄວາມເສຣີນັ້ນຖືກປະກາດວ່າເປັນສັນຕິມົງຄຸນອັນສູງສຸດ.

Verse 23

अणोस्तु विषयत्यागः संसारभयतः क्रमात् वैराग्याज्जायते पुंसो विरागो दर्शनान्तरे

ດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ສັງສາຣະ ຄົນເຮົາຈຶ່ງເລີ່ມລະທິ້ງອາຣົມວັດຖຸທີ່ຍຶດຕິດ ທີລະຂັ້ນ—ແມ່ນແຕ່ການລະທິ້ງນ້ອຍທີ່ສຸດ. ຈາກໄວຣາຄະນັ້ນ ຄວາມບໍ່ຕິດພັນທີ່ເລິກຊຶ້ງກໍເກີດຂຶ້ນ ແລະທັດສະນະກໍປ່ຽນໄປສູ່ວິທີເຫັນອີກແບບໜຶ່ງ.

Verse 24

विमुख्यो विगुणत्यागो विज्ञानस्याविचारतः तस्य चास्य च संधानं प्रसादात्परमेष्ठिनः

ການຫັນໜີຈາກໂລກິຍະ, ການລະທິ້ງຄຸນທີ່ບົກພ່ອງ, ແລະການບໍ່ໝົດໃຈຖົມຖຽງຢູ່ແຕ່ຄວາມຮູ້ທາງປັນຍາ—ການປະສານອັນແທ້ລະຫວ່າງ «ນັ້ນ» (ສັດຈະສູງສຸດ) ແລະ «ນີ້» (ວິນຍານປະຈຳຕົນ) ບັນລຸໄດ້ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະອົງສູງສຸດ ປຣະເມດຖິນ (ປະຕິ).

Verse 25

धर्मो ज्ञानं च वैराग्यम् ऐश्वर्यं शंकरादिह स एव शंकरः साक्षात् पिनाकी नीललोहितः

ໃນນີ້ ທັມມະ (Dharma), ຍານະຮູ້ທາງວິນຍານ (jñāna), ຄວາມຄາຍຄວາມຍຶດຕິດ (vairāgya), ແລະອຳນາດອັນເປັນເຈົ້າ (aiśvarya) ເກີດຈາກ ສັງກະຣະ (Śaṅkara). ພຣະອົງນັ້ນແຕ່ຜູ້ດຽວແມ່ນ ສັງກະຣະ ຢ່າງແທ້—ປາກົດເປັນພຣະອົງຜູ້ຖື ປິນາກະ (Pināka), ນີລະໂລຫິຕະ (Nīlalohita) ມະຫາເທວະ.

Verse 26

ये शंकराश्रिताः सर्वे मुच्यन्ते ते न संशयः न गच्छन्त्येव नरकं पापिष्ठा अपि दारुणम्

ຜູ້ໃດທັງຫມົດທີ່ພຶ່ງພາ ສັງກະຣະ (Śaṅkara) ຈະໄດ້ຮັບມຸກຕິຢ່າງແນ່ນອນ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ. ແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ຈົມຢູ່ໃນບາບອັນຮ້າຍແຮງ ກໍບໍ່ໄປນະລົກອັນນ່າຢ້ານ, ເພາະການພຶ່ງພາພຣະປະຕິ (Śiva) ຕັດຂາດພາຊະ-ພັນທະ ທີ່ຜູກມັດປາຊຸ (ວິນຍານ).

Verse 27

आश्रिताः शंकरं तस्मात् प्राप्नुवन्ति च शाश्वतम् ऋषय ऊचुः मायान्ताश्चैव घोराद्या ह्य् अष्टविंशतिरेव च

ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ທີ່ພຶ່ງພາ ສັງກະຣະ (Śaṅkara) ຈະບັນລຸຄວາມນິລັນດອນ. ບັນດາລຶສີກ່າວວ່າ: “ແລະລຳດັບທີ່ເລີ່ມດ້ວຍ Ghora ພ້ອມກັບ Māyānta—ທັງໝົດນີ້ມີຈຳນວນ 28 ປະການແທ້” ເທົ່ານັ້ນ.

Verse 28

कोटयो नरकाणां तु पच्यन्ते तासु पापिनः अनाश्रिताः शिवं रुद्रं शंकरं नीललोहितम्

ແທ້ຈິງແລ້ວ ມີນະລົກເປັນໂກດິຫຼາຍ; ໃນນັ້ນບັນດາຄົນບາບຖືກທໍລະມານ—ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ພຶ່ງພາ ຊິວະ, ຣຸດຣະ, ສັງກະຣະ, ນີລະໂລຫິຕະ (Nīlalohita).

Verse 29

आश्रयं सर्वभूतानाम् अव्ययं जगतां पतिम् पुरुषं परमात्मानं पुरुहूतं पुरुष्टुतम्

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍພຶ່ງພາພຣະເຈົ້າ ຜູ້ເປັນທີ່ພຶ່ງຂອງສັດທັງປວງ—ອະມະຕະ ບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ ເປັນຈອມເຈົ້າແຫ່ງໂລກ; ພຣະບຸລຸດສູງສຸດ ອາດຕະພາຍໃນຂອງທຸກຊີວິດ ຜູ້ຖືກເອີ້ນຂານໂດຍຫຼາຍ ແລະຖືກສັນລະເສີນໂດຍນັກປັນຍາ—ພຣະສິວະ ພຣະປະຕິ ຜູ້ປົດປ່ອຍປາຊຸຈາກປາຊະ.

Verse 30

तमसा कालरुद्राख्यं रजसा कनकाण्डजम् सत्त्वेन सर्वगं विष्णुं निर्गुणत्वे महेश्वरम्

ດ້ວຍຕະມັດ ພຣະອົງຖືກຮູ້ຈັກວ່າ ກາລະຣຸດຣະ; ດ້ວຍຣາຊະ ເປັນຜູ້ເກີດຈາກໄຂ່ຄຳ (ພຣະພຣະຫມາ); ດ້ວຍສັດຕະວະ ເປັນວິດສະນຸ ຜູ້ແຜ່ຊຶມທົ່ວ; ແລະໃນຄວາມເປັນນິຣຄຸນະ ພຣະອົງແມ່ນ ມະເຫສະວະຣະ—ພຣະປະຕິ ຈອມເຈົ້າສູງສຸດເຫນືອກຸນະທັງປວງ.

Verse 31

केन गच्छन्ति नरकं नराः केन महामते कर्मणाकर्मणा वापि श्रोतुं कौतूहलं हि नः

“ມະນຸດໄປນະລົກໂດຍຫຍັງ? ແລະໂດຍຫຍັງຈຶ່ງຫຼີກພົ້ນໄດ້, ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ? ເປັນເພາະກຳ ຫຼືເພາະບໍ່ກະທຳ? ພວກເຮົາປາຖະໜາຈະຟັງ ເພາະຄວາມຢາກຮູ້ຂອງພວກເຮົາແທ້ໆ.”