Adhyaya 6
Ṛṣabhadeva’s Indifference to Siddhis, Vigilance Toward the Mind, and the Kali-yuga Rise of Anti-Vedic धर्म
ສືບຕໍ່ຈາກເລື່ອງຂອງ Ṛṣabhadeva ໃນບົດກ່ອນ, ພຣະຣາຊາ Parīkṣit ຖາມວ່າ ເປັນຫຍັງພະຜູ້ເປັນພັກຕະ (bhakta) ບໍລິສຸດ ທີ່ມັກໄດ້ສິດທິລຶກລັບ (siddhi) ຕາມທຳມະຊາດ ຈຶ່ງບໍ່ໃສ່ໃຈອຳນາດນັ້ນ. Śukadeva ຕອບດ້ວຍການເຕືອນດ້ານຈິດໃຈ: ຈິດໃຈໄວ້ໃຈບໍ່ໄດ້ ເຫມືອນສັດທີ່ຖືກນາຍພານຈັບ; ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ເຊັ່ນ Śiva ແລະ Saubhari ກໍຖືກລົບກວນ, ດັ່ງນັ້ນຜູ້ປະຕິບັດຕ້ອງລະວັງຢູ່ເທື່ອ. ບົດນີ້ບັນຍາຍພຶດຕິກຳແບບ avadhūta ຂອງ Ṛṣabhadeva—ເຮັດທ່າເຫມືອນຄົນທຶບ, ເດີນເປືອຍ, ໃສ່ຫີນໃນປາກ—ເພື່ອສອນໂຍກີໃຫ້ປ່ອຍວາງຈາກກາຍລະອຽດ ແລະເຫັນຄວາມສົມບູນຂອງການສະຫຼະໃນສະຕິພຣະເຈົ້າ. ການສິ້ນສຸດທາງກາຍຜ່ານໄຟປ່າ ຊີ້ວ່າເປັນ līlā ເພື່ອສອນ ບໍ່ແມ່ນຄວາມພ່າຍແພ້ທາງວັດຖຸ. ຕໍ່ມາເປັນຄຳພະຍາກອນຍຸກ Kali: ກະສັດ Arhat ລຽນແບບແຕ່ພາຍນອກ ແລະຕັ້ງລະບົບຕໍ່ຕ້ານ Veda (ຖືວ່າເປັນຕົ້ນກຳເນີດຂອງ Jain dharma) ນຳໄປສູ່ການເຄື່ອນໄຫວ pāṣaṇḍa ທີ່ປະຕິເສດຄວາມສະອາດ, ການບູຊາ, ແລະອຳນາດ Veda. ທ້າຍບົດຍົກຍ້ອງຄວາມມົງຄຸນຂອງ Ṛṣabhadeva: ການຟັງແລະເວົ້າກ່ຽວກັບລີລາຂອງພຣະອົງ ໃຫ້ໄດ້ bhakti ບໍລິສຸດ, ແມ່ນແຕ່ mukti ກໍຖືວ່ານ້ອຍນິດເທົ່ານັ້ນເມື່ອທຽບກັບການຮັກແລະຮັບໃຊ້ Mukunda.
Shlokas
Verse 1
ऋषिरुवाच सत्यमुक्तं किन्त्विह वा एके न मनसोऽद्धा विश्रम्भमनवस्थानस्य शठकिरात इव सङ्गच्छन्ते ॥ २ ॥
ຣິສີກ່າວວ່າ—ທ່ານເວົ້າຖືກ; ແຕ່ບາງຄົນບໍ່ໄວ້ໃຈຈິດທີ່ບໍ່ໝັ້ນຄົງ ເຫມືອນນາຍພານຈອມກົດທີ່ຍັງລະວັງເຫຍື່ອຂອງຕົນ।
Verse 2
ऋषिरुवाच सत्यमुक्तं किन्त्विह वा एके न मनसोऽद्धा विश्रम्भमनवस्थानस्य शठकिरात इव सङ्गच्छन्ते ॥ २ ॥
ຣິສີຕອບວ່າ—ຂ້າແຕ່ພະຣາຊາ ທ່ານເວົ້າຖືກແລ້ວ. ເຫມືອນນາຍພານຈອມກົດຈັບສັດໄດ້ແລ້ວກໍຍັງບໍ່ໄວ້ໃຈ ເພາະມັນອາດຫນີ; ສະນັ້ນຜູ້ກ້າວໜ້າທາງວິນຍານກໍບໍ່ໄວ້ໃຈຈິດ ແລະເຝົ້າດູການເຄື່ອນໄຫວຂອງມັນເສມອ।
Verse 3
तथा चोक्तम्— न कुर्यात्कर्हिचित्सख्यं मनसि ह्यनवस्थिते । यद्विश्रम्भाच्चिराच्चीर्णं चस्कन्द तप ऐश्वरम् ॥ ३ ॥
ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງກ່າວໄວ້—ຢ່າເຮັດມິດກັບຈິດທີ່ບໍ່ໝັ້ນຄົງ. ຖ້າໄວ້ໃຈຈິດເຕັມທີ່ ຕະບະແລະອຳນາດທີ່ສະສົມມາດົນນານກໍອາດພັງທະລາຍໄດ້।
Verse 4
नित्यं ददाति कामस्यच्छिद्रं तमनु येऽरय: । योगिन: कृतमैत्रस्य पत्युर्जायेव पुंश्चली ॥ ४ ॥
ຖ້າໂຍຄີເຮັດມິດກັບຈິດແລະປ່ອຍໃຫ້ມີຊ່ອງ ຈິດນັ້ນຈະເປີດທາງໃຫ້ສັດຕູເຊັ່ນ ກາມ ໂກຣດ ແລະ ໂລບ ຢູ່ເສມອ; ເຫມືອນຍິງບໍ່ຊື່ສັດທີ່ຖືກຊູ້ລາກໄປ ແລະນຳໃຫ້ຜົວພິນາດ।
Verse 5
कामो मन्युर्मदो लोभ: शोकमोहभयादय: । कर्मबन्धश्च यन्मूल: स्वीकुर्यात्को नु तद् बुध: ॥ ५ ॥
ກາມ ໂກຣດ ມານະ ໂລບ ໂສກ ໂມຫະ ຄວາມຢ້ານ ແລະອື່ນໆ ມີຮາກຢູ່ທີ່ຈິດ; ຈາກນັ້ນເກີດພັນທະແຫ່ງກຳ. ແລ້ວຜູ້ມີປັນຍາຄົນໃດຈະໄວ້ໃຈຈິດ?
Verse 6
अथैवमखिललोकपालललामोऽपि विलक्षणैर्जडवदवधूतवेषभाषाचरितैरविलक्षितभगवत्प्रभावो योगिनां साम्परायविधिमनुशिक्षयन् स्वकलेवरं जिहासुरात्मन्यात्मानमसंव्यवहितमनर्थान्तरभावेनान्वीक्षमाण उपरतानुवृत्तिरुपरराम ॥ ६ ॥
ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ Rishabhadeva ເປັນຫົວຫນ້າຂອງກະສັດແລະ emperors ທັງຫມົດພາຍໃນຈັກກະວານນີ້, ແຕ່ສົມມຸດວ່າການນຸ່ງຖືແລະພາສາຂອງ avadhuta, ພຣະອົງໄດ້ປະຕິບັດຄືກັບວ່າຈືດໆແລະຜູກມັດທາງວັດຖຸ. ດັ່ງນັ້ນ, ບໍ່ມີໃຜສາມາດສັງເກດເຫັນຄວາມອຸດົມສົມບູນຂອງພຣະເຈົ້າຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງໄດ້ຮັບຮອງເອົາພຶດຕິກໍານີ້ພຽງແຕ່ເພື່ອສອນ yogis ວິທີການປະຖິ້ມຮ່າງກາຍ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ພຣະອົງໄດ້ຮັກສາຕໍາແຫນ່ງເດີມຂອງພຣະອົງເປັນການຂະຫຍາຍຕົວຢ່າງເຕັມທີ່ຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ Vasudeva, Krishna.
Verse 7
तस्य ह वा एवं मुक्तलिङ्गस्य भगवत ऋषभस्य योगमायावासनया देह इमां जगतीमभिमानाभासेन सङ्क्रममाण: कोङ्कवेङ्ककुटकान्दक्षिणकर्णाटकान्देशान् यदृच्छयोपगत: कुटकाचलोपवन आस्यकृताश्मकवल उन्माद इव मुक्तमूर्धजोऽसंवीत एव विचचार ॥ ७ ॥
ຕົວຈິງແລ້ວ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ Rishabhadeva ບໍ່ມີຮ່າງກາຍທາງວັດຖຸ, ແຕ່ເນື່ອງຈາກ yoga-maya ພຣະອົງໄດ້ພິຈາລະນາຮ່າງກາຍຂອງພຣະອົງເປັນວັດຖຸ, ແລະດັ່ງນັ້ນ, ເນື່ອງຈາກວ່າພຣະອົງໄດ້ຫຼິ້ນຄືກັບມະນຸດທໍາມະດາ, ພຣະອົງໄດ້ປະຖິ້ມຈິດໃຈຂອງການກໍານົດກັບມັນ. ປະຕິບັດຕາມຫຼັກການນີ້, ລາວເລີ່ມຍ່າງໄປທົ່ວໂລກ. ໃນຂະນະທີ່ເດີນທາງ, ລາວໄດ້ມາຮອດແຂວງ Karnata ໃນພາກໃຕ້ຂອງອິນເດຍແລະຜ່ານ Konka, Venka ແລະ Kutaka. ລາວບໍ່ມີແຜນທີ່ຈະເດີນທາງໄປທາງນີ້, ແຕ່ລາວມາຮອດໃກ້ Kutakacala ແລະເຂົ້າໄປໃນປ່າຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ລາວເອົາກ້ອນຫີນໃສ່ປາກຂອງລາວ ແລະເລີ່ມຍ່າງໄປທົ່ວປ່າ, ເປືອຍກາຍ ແລະມີຜົມຫຍຸ້ງຄືກັບຄົນບ້າ.
Verse 8
अथ समीरवेगविधूतवेणुविकर्षणजातोग्रदावानलस्तद्वनमालेलिहान: सह तेन ददाह ॥ ८ ॥
ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງໄດ້ຍ່າງໄປມາ, ໄຟປ່າທໍາມະຊາດໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ. ໄຟນີ້ເກີດຈາກການຂັດຂອງໄມ້ໄຜ່, ຊຶ່ງຖືກລົມພັດ. ໃນໄຟນັ້ນ, ປ່າທັງຫມົດທີ່ຢູ່ໃກ້ກັບ Kutakacala ແລະຮ່າງກາຍຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ Rishabhadeva ໄດ້ຖືກໄຟໄຫມ້ເປັນຂີ້ເຖົ່າ.
Verse 9
यस्य किलानुचरितमुपाकर्ण्य कोङ्कवेङ्ककुटकानां राजार्हन्नामोपशिक्ष्य कलावधर्म उत्कृष्यमाणे भवितव्येन विमोहित: स्वधर्मपथमकुतोभयमपहाय कुपथपाखण्डमसमञ्जसं निजमनीषया मन्द: सम्प्रवर्तयिष्यते ॥ ९ ॥
Sukadeva Gosvami ສືບຕໍ່ເວົ້າກັບ Maharaja Pariksit: ກະສັດທີ່ຮັກແພງ, ກະສັດຂອງ Konka, Venka ແລະ Kutaka ທີ່ມີຊື່ວ່າ Arhat, ໄດ້ຍິນກ່ຽວກັບກິດຈະກໍາຂອງ Rishabhadeva ແລະ, ຮຽນແບບຫຼັກການຂອງ Rishabhadeva, ໄດ້ນໍາສະເຫນີລະບົບສາສະຫນາໃຫມ່. ໂດຍໄດ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດຈາກ Kali-yuga, ຍຸກຂອງກິດຈະກໍາບາບ, ກະສັດ Arhat, ຖືກສັບສົນ, ໄດ້ປະຖິ້ມຫຼັກການ Vedic, ເຊິ່ງບໍ່ມີຄວາມສ່ຽງ, ແລະ concocted ລະບົບສາສະຫນາໃຫມ່ທີ່ກົງກັນຂ້າມກັບ Vedas. ນັ້ນແມ່ນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງ Jain dharma. ສາສະຫນາອື່ນໆທີ່ເອີ້ນວ່າຈໍານວນຫຼາຍໄດ້ປະຕິບັດຕາມລະບົບ atheistic ນີ້.
Verse 10
येन ह वाव कलौ मनुजापसदा देवमायामोहिता: स्वविधिनियोगशौचचारित्रविहीना देवहेलनान्यपव्रतानि निजनिजेच्छया गृह्णाना अस्नानानाचमनाशौचकेशोल्लुञ्चनादीनि कलिनाधर्मबहुलेनोपहतधियो ब्रह्मब्राह्मणयज्ञपुरुषलोकविदूषका: प्रायेण भविष्यन्ति ॥ १० ॥
ຄົນທີ່ຕ່ຳຕ້ອຍທີ່ສຸດໃນບັນດາມະນຸດ ແລະສັບສົນກັບພະລັງພາບລວງຕາຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສູງສຸດ ຈະປະຖິ້ມ varnasrama-dharma ເດີມ ແລະ ກົດລະບຽບຂອງມັນ. ເຂົາ ເຈົ້າ ຈະ ປະ ຖິ້ມ ການ ອາບ ນ ້ ໍາ ສາມ ເທື່ອ ຕໍ່ ມື້ ແລະ ນະ ມັດ ສະ ການ ພຣະ ຜູ້ ເປັນ ເຈົ້າ. ການປະຖິ້ມຄວາມສະອາດແລະການລະເລີຍພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສູງສຸດ, ພວກເຂົາຈະຍອມຮັບຫຼັກການທີ່ບໍ່ມີປະໂຫຍດ. ບໍ່ອາບນໍ້າເປັນປະຈຳ ຫຼືລ້າງປາກເປັນປະຈຳ, ເຂົາເຈົ້າຈະຍັງຄົງບໍ່ສະອາດສະເໝີ, ແລະເຂົາເຈົ້າຈະຖອນຜົມອອກ. ປະຕິບັດຕາມສາສະຫນາ concocted, ພວກເຂົາເຈົ້າຈະຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ. ໃນລະຫວ່າງຍຸກຂອງ Kali ນີ້, ປະຊາຊົນມີຄວາມໂນ້ມອຽງໄປສູ່ລະບົບ irreligious ຫຼາຍ. ດັ່ງນັ້ນ ຄົນເຫຼົ່ານີ້ຈະດູຖູກສິດอำນາດຂອງ Vedic, ຜູ້ຕິດຕາມຂອງ Vedic, brahmanas, ບຸກຄະລິກກະພາບສູງສຸດຂອງພຣະເຈົ້າແລະຜູ້ອຸທິດຕົນ.
Verse 11
ते च ह्यर्वाक्तनया निजलोकयात्रयान्धपरम्परयाऽऽश्वस्तास्तमस्यन्धे स्वयमेव प्रपतिष्यन्ति ॥ ११ ॥
ຄົນຊັ້ນຕ່ຳເນື່ອງຈາກຄວາມບໍ່ຮູ້ອັນຫນາ ຈຶ່ງຕັ້ງລະບົບສາສະໜາທີ່ເບື້ອງອອກຈາກຫຼັກເວດ; ຕາມຄວາມຄິດປຸງແຕ່ງຂອງຕົນ ພວກເຂົາຕົກລົງສູ່ຄວາມມືດທີ່ລຶກທີ່ສຸດໂດຍຕົນເອງ।
Verse 12
अयमवतारो रजसोपप्लुतकैवल्योपशिक्षणार्थ: ॥ १२ ॥
ອະວະຕານີ້ປາກົດເພື່ອສອນສັດຈະແຫ່ງ “ໄກວັນຍະ” ແກ່ຜູ້ທີ່ຖືກຄຸນະຮະຈັສຄອບງຳ।
Verse 13
तस्यानुगुणान् श्लोकान् गायन्ति— अहो भुव: सप्तसमुद्रवत्या द्वीपेषु वर्षेष्वधिपुण्यमेतत् । गायन्ति यत्रत्यजना मुरारे: कर्माणि भद्राण्यवतारवन्ति ॥ १३ ॥
ນັກປັນຍາຂັບຮ້ອງຄາຖາອັນເໝາະສົມວ່າ— “ໂອ້! ໃນໂລກທີ່ມີທະເລ 7 ລ້ອມຮອບນີ້ ໃນບັນດາເກາະແລະແຄວ້ນທັງຫຼາຍ ພາຣະຕະວັຣສະແມ່ນດິນແດນບຸນສູງສຸດ; ທີ່ນີ້ຜູ້ຄົນສັນລະເສີນກິດອັນມົງຄຸນຂອງມຸຣາຣິໃນອະວະຕາຣຕ່າງໆ”
Verse 14
अहो नु वंशो यशसावदात: प्रैयव्रतो यत्र पुमान् पुराण: । कृतावतार: पुरुष: स आद्य- श्चचार धर्मं यदकर्महेतुम् ॥ १४ ॥
“ໂອ້ໜໍ! ວົງສາຂອງປຣິຍະວຣະຕະ ບໍລິສຸດແລະຮຸ່ງເຮືອງດ້ວຍກຽດຕິຍົດ; ໃນວົງສານັ້ນເອງ ບຸຣຸສະຜູ້ເກົ່າແກ່ ພຣະບຸຣຸສະດັ້ງເດີມ ໄດ້ອະວະຕານລົງມາ ແລະປະພຶດທຳທີ່ປົດປ່ອຍຈາກຜົນແຫ່ງກຳ”
Verse 15
को न्वस्य काष्ठामपरोऽनुगच्छे- न्मनोरथेनाप्यभवस्य योगी । यो योगमाया: स्पृहयत्युदस्ता ह्यसत्तया येन कृतप्रयत्ना: ॥ १५ ॥
“ມີໂຍຄີຄົນໃດຈະຕາມຮອຍພຣະຣິຊະພະເທວະໄດ້ແມ່ນແຕ່ໃນໃຈ? ພຣະອົງຍັງປະຖິ້ມຄວາມສຳເລັດໂຍຄະທີ່ໂຍຄີອື່ນໆໃຝ່ຝັນ; ແລ້ວໃຜຈະເທົ່າທຽມພຣະອົງໄດ້?”
Verse 16
इति ह स्म सकलवेदलोकदेवब्राह्मणगवां परमगुरोर्भगवत ऋषभाख्यस्य विशुद्धाचरितमीरितं पुंसां समस्तदुश्चरिताभिहरणं परममहामङ्गलायनमिदमनुश्रद्धयोपचितयानुशृणोत्याश्रावयति वावहितो भगवति तस्मिन् वासुदेव एकान्ततो भक्तिरनयोरपि समनुवर्तते ॥ १६ ॥
ຊຸກະເທວ ໂກສະວາມີ ກ່າວຕໍ່ວ່າ—ພຣະອົງ ຣິຊະພະເທວະ ເປັນຄູບາອາຈານສູງສຸດແຫ່ງຄວາມຮູ້ເວດ ຂອງມະນຸດ ເທວະ ງົວ ແລະພຣາຫມັນທັງປວງ. ຂ້າໄດ້ອະທິບາຍການປະພຶດອັນບໍລິສຸດເຫນືອໂລກຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງທຳລາຍບາບກຳຂອງສັດມີຊີວິດທັງໝົດ. ກະຖາລີລານີ້ເປັນຄັງມົງຄຸນ. ຜູ້ໃດຟັງ ຫຼືສະດຸດສະດອງດ້ວຍສັດທາ ແລະຄວາມໃສ່ໃຈ ຕາມຮອຍອາຈານ ຈະໄດ້ຮັບພັກຕິອັນບໍລິສຸດຕໍ່ພຣະບາດດອກບົວຂອງ ວາສຸເທວະ ຢ່າງແນ່ນອນ.
Verse 17
यस्यामेव कवय आत्मानमविरतं विविधवृजिनसंसारपरितापोपतप्यमानमनुसवनं स्नापयन्तस्तयैव परया निर्वृत्या ह्यपवर्गमात्यन्तिकं परमपुरुषार्थमपि स्वयमासादितं नो एवाद्रियन्ते भगवदीयत्वेनैव परिसमाप्तसर्वार्था: ॥ १७ ॥
ໃນພັກຕິອັນສູງສຸດນັ້ນ ນັກປັນຍາຈະ ‘ອາບ’ ຕົນໃນການຮັບໃຊ້ດ້ວຍຄວາມພັກຕິຢ່າງບໍ່ຂາດ ເພື່ອບັນເທົາອາດມັນທີ່ຖືກເຜົາໄໝ້ໂດຍທຸກຂ໌ນານາໃນສັງສານ. ດ້ວຍຄວາມສຸກສູງສຸດນັ້ນ ພວກເຂົາພໍໃຈ; ແມ່ນແຕ່ ‘ມຸກຕິ’ ກໍມາຮັບໃຊ້ເອງ. ແຕ່ພວກພັກຕະບໍ່ໃສ່ໃຈມັນ ເພາະເປັນຂອງພຣະອົງແລ້ວ ຈຶ່ງສົມບູນໃນທຸກປະໂຫຍດ ແລະພົ້ນຈາກຄວາມປາຖະໜາທາງໂລກທັງປວງ
Verse 18
राजन् पतिर्गुरुरलं भवतां यदूनां दैवं प्रिय: कुलपति: क्व च किङ्करो व: । अस्त्वेवमङ्ग भगवान् भजतां मुकुन्दो मुक्तिं ददाति कर्हिचित्स्म न भक्तियोगम् ॥ १८ ॥
ຂ້າແຕ່ພຣະຣາຊາ ສໍາລັບຊາວຢະດຸ (ແລະປານຑະວະ) ພຣະມຸກຸນທະເປັນຜູ້ຄ້ຳຈຸນ ເປັນຄູ ເປັນເທວະທີ່ຄວນບູຊາ ເປັນມິດອັນຮັກ ແລະເປັນຫົວໜ້າຕະກູນ; ຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ບາງຄັ້ງພຣະອົງຍັງຮັບໃຊ້ຕະກູນຂອງທ່ານດຸຈທູດ ຫຼືຄົນຮັບໃຊ້. ຜູ້ທີ່ບູຊາເພື່ອຫາພຣະກະລຸນາ ຈະໄດ້ມຸກຕິງ່າຍ; ແຕ່ໂອກາດໃນການຮັບໃຊ້ພຣະອົງໂດຍກົງ—ພັກຕິໂຢກະ—ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ປະທານງ່າຍນັກ
Verse 19
नित्यानुभूतनिजलाभनिवृत्ततृष्ण: श्रेयस्यतद्रचनया चिरसुप्तबुद्धे: । लोकस्य य: करुणयाभयमात्मलोक- माख्यान्नमो भगवते ऋषभाय तस्मै ॥ १९ ॥
ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຣິຊະພະເທວະ ຮູ້ຊັດເຈນຕໍ່ອັດຕະຕົນແທ້ຂອງພຣະອົງຢູ່ເສມອ ດັ່ງນັ້ນພຣະອົງສົມບູນໃນພຣະອົງເອງ ແລະບໍ່ມີຄວາມຢາກໃນຄວາມສຸກພາຍນອກ. ໂລກທີ່ຫຼັບຢູ່ດົນໃນຄວາມເຂົ້າໃຈວ່າ ‘ກາຍແມ່ນຕົນ’ ບໍ່ຮູ້ປະໂຫຍດແທ້. ດ້ວຍຄວາມເມດຕາອັນບໍ່ມີເຫດ ພຣະອົງໄດ້ສອນອາດມັນຕັດຕະວະ ແລະເປົ້າໝາຍແຫ່ງຊີວິດ. ດັ່ງນັ້ນເຮົາຂໍນອບນ້ອມແດ່ພຣະອົງຜູ້ປາກົດເປັນ ຣິຊະພະເທວະ
Frequently Asked Questions
Because siddhis are incidental and potentially distracting; they are not the prayojana (ultimate goal). Śukadeva emphasizes that the mind remains a risk-factor even for advanced practitioners, and siddhis can empower subtle ego, sense-enjoyment, or complacency. Ṛṣabhadeva’s neglect teaches that the mature bhakta seeks only Vāsudeva’s service, not secondary attainments, and that true perfection is freedom from identification with the subtle body (liṅga-śarīra), not the acquisition of extraordinary abilities.
It presents the mind as inherently restless and capable of cheating at any moment. The text uses exemplars (Śiva’s agitation upon Mohinī and Saubhari’s fall) to show that mere attainment of yogic maturity does not grant immunity from mental turbulence. If the yogī gives the mind an opening, it allies with enemies like lust, anger, and greed—leading to spiritual “death,” i.e., renewed bondage through karma and desire.
Arhat is described as a ruler of Koṅka, Veṅka, and Kuṭaka who hears of Ṛṣabhadeva and imitates externals while abandoning Vedic principles, thereby introducing a Veda-opposed system identified here as the beginning of Jain dharma. The warning is that in Kali-yuga, people—overwhelmed by rajas and tamas—tend to reject varṇāśrama, purity disciplines, and devotion, adopting concocted doctrines that deride Vedic authority, brāhmaṇas, the Lord, and devotees, resulting in further degradation.
The narrative frames these acts as didactic līlā: Ṛṣabhadeva adopts avadhūta behavior to demonstrate radical detachment and the method of giving up bodily identification, especially with the subtle body that carries karma and desires. The forest fire episode signals the conclusion of His manifest pastimes and reinforces that His ‘end’ is not a karmic death but a teaching device—encouraging practitioners to transcend fear, lamentation, and attachment by steady bhakti and vigilance over the mind.
Mukti is portrayed as insignificant for pure devotees because loving service to Mukunda is itself the complete fulfillment of life. Even if liberation personified offers service, devotees do not prioritize it; bhakti is higher than liberation because it is relational, positive, and centered on the Lord’s pleasure rather than the self’s relief.