Adhyaya 29
Bhakti as the Easy and Supreme Yoga: Seeing Kṛṣṇa in All and Uddhava’s Departure to Badarikāśrama
ສືບຕໍ່ຄໍາສອນສຸດທ້າຍໃນ ອຸດທະວະ-ກີຕາ ອຸດທະວະຍອມຮັບວ່າການຄວບຄຸມໃຈຕາມໂຍກະແບບເກົ່າເປັນເລື່ອງຍາກສໍາລັບຜູ້ທີ່ໃຈຟຸ້ງຊ່ານ ແລະຂໍວິທີທີ່ງ່າຍ ແລະນໍາໄປໃຊ້ໄດ້ (1–3)។ ລາວສັນລະເສີນ śaraṇāgati ຢ່າງດຽວ ຍົກຕົວຢ່າງຄວາມຮັກຂອງພຣະຣາມຕໍ່ຮານຸມານເຫນືອກວ່າເທວະທີ່ສູງສົ່ງ ແລະສັນລະເສີນພຣະເມດຕາຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ເປັນອາຈານພາຍນອກ ແລະ Paramātmā ພາຍໃນ (4–6)។ ພຣະກຣິດສະນະຕອບໂດຍກໍານົດ bhakti-sādhana ທີ່ຊະນະຄວາມຕາຍ: ລະລຶກພຣະອົງຢ່າງສະເໝີ, ຖວາຍຫນ້າທີ່ທັງປວງແດ່ພຣະອົງ, ຢູ່ໃກ້ສະຖານທີ່ສັກສິດແລະສາທຸຊົນ, ແລະສະເຫຼີມສະຫຼອງງານບຸນດ້ວຍ kīrtana ແລະການບູຊາສາທາລະນະ (8–11)។ ແກ່ນກາງແມ່ນ sama-darśana—ເຫັນພຣະວິນຍານສູງສຸດຢູ່ໃນສັດທັງຫມົດ—ນໍາໄປສູ່ຄວາມຖ່ອມຕົນ ແລະມານະຍາດທີ່ເຄົາລົບ, ທໍາໃຫ້ຄວາມອິດສາ ແລະອະຫັງກາຣະຖືກທໍາລາຍໄວ; ຈົນກວ່າຈະສົມບູນ ກໍໃຫ້ບູຊາຕໍ່ໄປດ້ວຍໃຈ ຄໍາເວົ້າ ແລະກາຍ (12–19)។ ພຣະອົງຍົກຍ້ອງວ່ານີ້ແມ່ນເສັ້ນທາງທີ່ພຣະອົງຕັ້ງໄວ້ ບໍ່ສູນເສຍ ແລະຊົມເຊີຍການເຜີຍແຜ່ກັບການຟັງດ້ວຍສັດທາ ແຕ່ຈໍາກັດການສອນໃຫ້ແກ່ຜູ້ມີຄຸນສົມບັດ ແລະຖ່ອມຕົນ (20–32)។ ທ້າຍສຸດ ພຣະອົງກ່າວວ່າເປົ້າໝາຍທີ່ຄົນຫາຜ່ານກັມມະ ໂຍກະ ການເມືອງ ຫຼືການຄ້າ ລ້ວນພົບໄດ້ງ່າຍໃນພຣະອົງສໍາລັບຜູ້ມີພັກຕິ; ການມອບຕົນທັງໝົດນໍາໄປສູ່ມຸກຕິ ແລະຄວາມຮຸ່ງເຮືອງຮ່ວມກັນ (33–34)។ ອຸດທະວະຖືກຄວາມຊຶ້ງໃຈຖ້ວມທ້ນ ຂອບໃຈ ແລະຂໍຄວາມຜູກພັນທີ່ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ; ພຣະກຣິດສະນະສັ່ງໃຫ້ໄປບະດາຣິກາສຣາມ ເພື່ອຊໍາລະ ຕະປະສະຍາ ແລະສະມາທິທີ່ໝັ້ນຄົງ; ແລ້ວອຸດທະວະຈາກໄປດ້ວຍນ້ໍາຕາແຫ່ງການພັດພາກ—ເຊື່ອມບົດນີ້ກັບການປ່ຽນຜ່ານສຸດທ້າຍ: ການຖອນພຣະອົງ (nirodha) ແລະການຮັກສາຄວາມຮູ້ເພື່ອມຸກຕິຜ່ານພາລະກິດຂອງອຸດທະວະ (35–49)។
Shlokas
Verse 1
श्रीउद्धव उवाच सुदुस्तरामिमां मन्ये योगचर्यामनात्मन: । यथाञ्जसा पुमान् सिद्ध्येत् तन्मे ब्रूह्यञ्जसाच्युत ॥ १ ॥
ສີອຸດທະວະກ່າວວ່າ: ໂອ ພຣະອະຈຸຕະ, ສຳລັບຜູ້ທີ່ຄວບຄຸມໃຈບໍ່ໄດ້ ວິທີໂຍຄະທີ່ພຣະອົງສອນນັ້ນດູຈະຍາກຫຼາຍ. ຂໍພຣະອົງອະທິບາຍແບບງ່າຍໆ ວ່າມະນຸດຈະປະຕິບັດໃຫ້ສຳເລັດໄດ້ໂດຍສະດວກແນວໃດ।
Verse 2
प्रायश: पुण्डरीकाक्ष युञ्जन्ते योगिनो मन: । विषीदन्त्यसमाधानान्मनोनिग्रहकर्शिता: ॥ २ ॥
ໂອ ພຣະຜູ້ມີນະຕາດຸດດອກບົວ, ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວ ໂຍຄີພະຍາຍາມເຮັດໃຈໃຫ້ຕັ້ງມັ່ນ; ແຕ່ເນື່ອງຈາກບໍ່ອາດສົມບູນສະພາວະສະມາທິ ຈຶ່ງເສົ້າໃຈ ແລະເມື່ອຍລ້າຈາກຄວາມລຳບາກໃນການຄວບຄຸມໃຈ।
Verse 3
अथात आनन्ददुघं पदाम्बुजं हंसा: श्रयेरन्नरविन्दलोचन । सुखं नु विश्वेश्वर योगकर्मभि- स्त्वन्माययामी विहता न मानिन: ॥ ३ ॥
ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣະຜູ້ມີນະຕາດຸດດອກບົວ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສາກົນ, ຜູ້ບໍລິສຸດດຸດຫົງສາຈະຍິນດີອາໄສດອກບົວແຫ່ງພຣະບາດຂອງພຣະອົງ ອັນເປັນແຫຼ່ງແຫ່ງອານັນທະທິບ. ແຕ່ຜູ້ທີ່ຫຍິ່ງຍະໂສໃນຄວາມສຳເລັດແຫ່ງໂຍຄະແລະກຳ ບໍ່ເຂົ້າພຶ່ງພາພຣະອົງ ແລະຖືກມາຍາຂອງພຣະອົງຊະນະເອົາ।
Verse 4
किं चित्रमच्युत तवैतदशेषबन्धोदासेष्वनन्यशरणेषु यदात्मसात्त्वम् । योऽरोचयत् सह मृगै: स्वयमीश्वराणांश्रीमत्किरीटतटपीडितपादपीठ: ॥ ४ ॥
ໂອ້ ອະຈະຍຸຕະ! ບໍ່ແປກດອກທີ່ພຣະອົງເຂົ້າໃກ້ແລະຮັບເອົາຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ພຶ່ງພາພຣະອົງແຕ່ຜູ້ດຽວເປັນຂອງພຣະອົງ. ໃນຄາວທີ່ພຣະອົງອະວະຕານເປັນພຣະຣາມະຈັນທຣາ ແມ່ນແຕ່ພຣະພຣົມແລະເທວະທັງຫຼາຍຍັງແຂ່ງກັນນໍາປາຍມົງກຸດອັນສະຫວ່າງໄປວາງເທິງຖານຮອງພຣະບາດດອກບົວ, ແຕ່ພຣະອົງກໍຍັງສະແດງຄວາມເມດຕາພິເສດຕໍ່ວານອນເຊັ່ນ ຫນຸມານ ເນື່ອງຈາກເຂົາເຈົ້າພຶ່ງພາພຣະອົງແຕ່ຜູ້ດຽວ
Verse 5
तं त्वाखिलात्मदयितेश्वरमाश्रितानां सर्वार्थदं स्वकृतविद् विसृजेत को नु । को वा भजेत् किमपि विस्मृतयेऽनु भूत्यै किं वा भवेन्न तव पादरजोजुषां न: ॥ ५ ॥
ພຣະອົງແມ່ນອາດມັນຂອງສັດທັງປວງ ເປັນທີ່ບູຊາອັນຮັກຍິ່ງ ແລະເປັນພຣະເຈົ້າສູງສຸດ; ຜູ້ທີ່ພຶ່ງພາພຣະອົງ ພຣະອົງປະທານຄວາມສຳເລັດທຸກປະການ. ແລ້ວໃຜຈະກ້າປະຖິ້ມພຣະອົງ? ຮູ້ພຣະຄຸນແລ້ວໃຜຈະເປັນຄົນອະກະຕັນຍູ? ໃຜຈະໄປບູຊາສິ່ງອື່ນເພື່ອຄວາມເພີດເພີນທີ່ນຳໄປສູ່ການລືມພຣະອົງ? ແລະພວກເຮົາຜູ້ຮັບໃຊ້ທຸ່ນຝຸ່ນແຫ່ງພຣະບາດດອກບົວຂອງພຣະອົງ ຈະຂາດສິ່ງໃດໄດ້ແນວໃດ
Verse 6
नैवोपयन्त्यपचितिं कवयस्तवेश ब्रह्मायुषापि कृतमृद्धमुद: स्मरन्त: । योऽन्तर्बहिस्तनुभृतामशुभं विधुन्वन्न आचार्यचैत्त्यवपुषा स्वगतिं व्यनक्ति ॥ ६ ॥
ຂ້າແຕ່ພຣະເຈົ້າ! ແມ່ນແຕ່ນັກກະວີຜູ້ຮູ້ທາງວິນຍານ ແລະນັກປັນຍາທາງທຳ ຖ້າໄດ້ອາຍຸຍືນເທົ່າພຣະພຣົມ ກໍຍັງບໍ່ອາດກ່າວຊົດໃຊ້ພຣະຄຸນຂອງພຣະອົງໄດ້ຄົບຖ້ວນ. ເພາະພຣະອົງຊຳລະອະມົງຄຸນຂອງຜູ້ມີກາຍທັງພາຍໃນແລະພາຍນອກ ໂດຍປາກົດພາຍນອກເປັນອາຈານ ແລະພາຍໃນເປັນປະຣະມາດມັນ/ອັນຕະຣະຍາມີ ເພື່ອຊີ້ທາງໃຫ້ຊີວະໄປຫາພຣະອົງ
Verse 7
श्रीशुक उवाच इत्युद्धवेनात्यनुरक्तचेतसा पृष्टो जगत्क्रीडनक: स्वशक्तिभि: । गृहीतमूर्तित्रय ईश्वरेश्वरो जगाद सप्रेममनोहरस्मित: ॥ ७ ॥
ພຣະສຸກະເທວ ໂກສະວາມີ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອອຸດທະວະຜູ້ມີໃຈຜູກພັນດ້ວຍຄວາມຮັກຢ່າງຍິ່ງຖາມດັ່ງນີ້, ພຣະກຣິດສະນະ—ຜູ້ຄວບຄຸມເໜືອຜູ້ຄວບຄຸມທັງປວງ, ຜູ້ເອົາຈັກກະວານເປັນຂອງຫຼິ້ນແຫ່ງລີລາ, ແລະຜູ້ຮັບສາມຮູບຄື ພຣະພຣົມ ວິສນຸ ແລະ ສິວະ ດ້ວຍພຣະສັກຕິຂອງພຣະອົງ—ໄດ້ເລີ່ມຕອບດ້ວຍຮອຍຍິ້ມອັນງາມທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮັກ
Verse 8
श्रीभगवानुवाच हन्त ते कथयिष्यामि मम धर्मान् सुमङ्गलान् । यान् श्रद्धयाचरन् मर्त्यो मृत्युं जयति दुर्जयम् ॥ ८ ॥
ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວວ່າ: ດີແລ້ວ, ເຮົາຈະເລົ່າໃຫ້ເຈົ້າຟັງເຖິງທຳແຫ່ງພັກຕິອັນເປັນມົງຄຸນຂອງເຮົາ; ມະນຸດຜູ້ປະພຶດດ້ວຍສັດທາ ຈະຊະນະຄວາມຕາຍອັນຍາກຈະຊະນະໄດ້
Verse 9
कुर्यात् सर्वाणि कर्माणि मदर्थं शनकै: स्मरन् । मय्यर्पितमनश्चित्तो मद्धर्मात्ममनोरति: ॥ ९ ॥
ເມື່ອລະລຶກເຖິງເຮົາຢູ່ເສມອ ພຶງເຮັດໜ້າທີ່ທັງປວງເພື່ອເຮົາ ໂດຍບໍ່ຮີບຮ້ອນ. ຖວາຍໃຈແລະປັນຍາໃຫ້ເຮົາແລ້ວ ຈົ່ງຕັ້ງໃຈໃນພັກຕິ-ເສວາຂອງເຮົາດ້ວຍຄວາມຮັກ.
Verse 10
देशान् पुण्यानाश्रयेत मद्भक्तै: साधुभि: श्रितान् । देवासुरमनुष्येषु मद्भक्ताचरितानि च ॥ १० ॥
ພຶງໄປພຶ່ງພາສະຖານທີ່ສັກສິດທີ່ສາທຸພັກຕິຂອງເຮົາພຳນັກຢູ່. ແລະພຶງຍຶດເອົາການປະພຶດອັນເປັນແບບຢ່າງຂອງພັກຕິຂອງເຮົາ ທີ່ປາກົດໃນໝູ່ເທວະ ອະສຸຣ ແລະມະນຸດ.
Verse 11
पृथक् सत्रेण वा मह्यं पर्वयात्रामहोत्सवान् । कारयेद् गीतनृत्याद्यैर्महाराजविभूतिभि: ॥ ११ ॥
ຈະຢູ່ຄົນດຽວຫຼືໃນການຊຸມນຸມສາທາລະນະ ດ້ວຍການຮ້ອງເພງ ຟ້ອນລຳ ແລະການສະແດງຄວາມອະລັງການແບບລາຊາ ພຶງຈັດງານວັນບຸນ ພິທີ ການເດີນທາງຈາລິກ ແລະມະໂຫດສົບທີ່ກຳນົດໄວ້ເພື່ອບູຊາເຮົາ.
Verse 12
मामेव सर्वभूतेषु बहिरन्तरपावृतम् । ईक्षेतात्मनि चात्मानं यथा खममलाशय: ॥ १२ ॥
ດ້ວຍໃຈອັນບໍລິສຸດ ພຶງເຫັນເຮົາຜູ້ປົກຄຸມສັດທັງປວງ ທັງພາຍນອກແລະພາຍໃນ. ແລະພຶງເຫັນປະຣະມາຕະມັນໃນຕົນເອງເຊັ່ນນັ້ນ—ບໍ່ເປື້ອນເປັນມົນທິນດ້ວຍວັດຖຸ ແລະມີຢູ່ທົ່ວໄປ ດຸຈຟ້າອັນຄອບຄຸມທຸກແຫ່ງ.
Verse 13
इति सर्वाणि भूतानि मद्भावेन महाद्युते । सभाजयन् मन्यमानो ज्ञानं केवलमाश्रित: ॥ १३ ॥ ब्राह्मणे पुक्कसे स्तेने ब्रह्मण्येऽर्के स्फुलिङ्गके । अक्रूरे क्रूरके चैव समदृक् पण्डितो मत: ॥ १४ ॥
ໂອ ອຸດທະວະຜູ້ສະຫວ່າງໄສ! ຜູ້ໃດທີ່ເຫັນສັດທັງປວງດ້ວຍຄວາມຄິດວ່າເຮົາສະຖິດຢູ່ໃນແຕ່ລະຕົນ ແລະອາໄສຍານອັນທິບນີ້ເພື່ອໃຫ້ການເຄົາລົບຢ່າງເໝາະສົມແກ່ທຸກຄົນ ຜູ້ນັ້ນແມ່ນບັນດິດແທ້. ລາວເຫັນເທົ່າກັນທັງພຣາຫມັນແລະຄົນນອກວັນນະ, ທັງໂຈນແລະຜູ້ທຳນຸບຳລຸງທຳພຣາຫມັນ, ທັງດວງອາທິດແລະປະກາຍໄຟນ້ອຍ, ທັງຜູ້ອ່ອນໂຍນແລະຜູ້ໂຫດຮ້າຍ.
Verse 14
इति सर्वाणि भूतानि मद्भावेन महाद्युते । सभाजयन् मन्यमानो ज्ञानं केवलमाश्रित: ॥ १३ ॥ ब्राह्मणे पुक्कसे स्तेने ब्रह्मण्येऽर्के स्फुलिङ्गके । अक्रूरे क्रूरके चैव समदृक् पण्डितो मत: ॥ १४ ॥
ໂອ ອຸດທະວະຜູ້ສະຫວ່າງໄສ! ຜູ້ໃດເຫັນສັດທັງປວງດ້ວຍຄວາມຮູ້ສຶກວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າສະຖິດຢູ່ໃນເຂົາເຈົ້າ ແລະອາໄສຍານທິບນີ້ເພື່ອຖວາຍຄວາມເຄົາລົບອັນຄວນແກ່ທຸກຄົນ ຜູ້ນັ້ນແມ່ນບັນດິດແທ້. ເຂົາເຫັນພຣາຫມັນແລະຈັນດານ, ໂຈນແລະຜູ້ທຳນຸບຳລຸງທຳພຣາຫມັນ, ດວງອາທິດແລະປະກາຍໄຟນ້ອຍ, ຜູ້ອ່ອນໂຍນແລະຜູ້ໂຫດຮ້າຍ ດ້ວຍສາຍຕາເສມພາກ.
Verse 15
नरेष्वभीक्ष्णं मद्भावं पुंसो भावयतोऽचिरात् । स्पर्धासूयातिरस्कारा: साहङ्कारा वियन्ति हि ॥ १५ ॥
ຜູ້ໃດທີ່ພິຈາລະນາຢູ່ເປັນນິດວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າສະຖິດຢູ່ໃນທຸກຄົນ ນິໄສຊົ່ວເຊັ່ນ ການແຂ່ງຂັນ, ຄວາມອິດສາ, ການດູຖູກ ແລະອັດຕາຈອມປອມ ຈະຖືກທຳລາຍໄວຫຼາຍ.
Verse 16
विसृज्य स्मयमानान् स्वान् दृशं व्रीडां च दैहिकीम् । प्रणमेद् दण्डवद् भूमावाश्वचाण्डालगोखरम् ॥ १६ ॥
ບໍ່ໃສ່ໃຈການເຢາະເຍີ້ຍຂອງໝູ່ມິດ ຈົ່ງລະທິ້ງຄວາມຍຶດຕິດໃນກາຍ ແລະຄວາມອາຍທີ່ຕິດຕາມມາ. ແລ້ວຈົ່ງກົ້ມກາບລົງກັບພື້ນດິນແບບດັນດະວັດ ເພື່ອນອບນ້ອມຕໍ່ທຸກຜູ້—ແມ່ນແຕ່ຫມາ, ຈັນດານ, ງົວ ແລະ ລາ ກໍຕາມ.
Verse 17
यावत् सर्वेषु भूतेषु मद्भावो नोपजायते । तावदेवमुपासीत वाङ्मन:कायवृत्तिभि: ॥ १७ ॥
ຈົນກວ່າຈະເກີດຄວາມສາມາດເຫັນຂ້າພະເຈົ້າໃນສັດທັງປວງຢ່າງເຕັມທີ່ ຈົ່ງບູຊາຂ້າພະເຈົ້າຕໍ່ໄປຕາມວິທີນີ້ ດ້ວຍການກະທຳຂອງວາຈາ, ໃຈ ແລະ ກາຍ.
Verse 18
सर्वं ब्रह्मात्मकं तस्य विद्ययात्ममनीषया । परिपश्यन्नुपरमेत् सर्वतो मुक्तसंशय: ॥ १८ ॥
ດ້ວຍຍານເຫນືອໂລກກ່ຽວກັບພຣະບຸກຄົນເຈົ້າຜູ້ແຜ່ຊານທົ່ວທຸກສິ່ງ ແລະດ້ວຍປັນຍາແຫ່ງອາຕະມັນ ເຂົາຍ່ອມເຫັນສັດຈະສູງສຸດຢູ່ທຸກແຫ່ງ. ເມື່ອພົ້ນຈາກຄວາມສົງໄສທັງປວງ ເຂົາຍ່ອມລະການກະທຳທີ່ຫວັງຜົນ.
Verse 19
अयं हि सर्वकल्पानां सध्रीचीनो मतो मम । मद्भाव: सर्वभूतेषु मनोवाक्कायवृत्तिभि: ॥ १९ ॥
ຂ້ອຍເຫັນວ່າ ການໃຊ້ໃຈ ຄໍາເວົ້າ ແລະການກະທໍາຂອງກາຍ ເພື່ອຮູ້ເຫັນຂ້ອຍໃນສັດທັງປວງ ແມ່ນວິທີທີ່ດີທີ່ສຸດ।
Verse 20
न ह्यङ्गोपक्रमे ध्वंसो मद्धर्मस्योद्धवाण्वपि । मया व्यवसित: सम्यङ्निर्गुणत्वादनाशिष: ॥ २० ॥
ອຸດທະວາຜູ້ຮັກ, ການເລີ່ມປະຕິບັດທຳຂອງຂ້ອຍບໍ່ມີການສູນເສຍເລີຍ; ເພາະຂ້ອຍເປັນຜູ້ສ້າງຕັ້ງມັນ, ມັນເຫນືອກຸນ ແລະບໍ່ຫວັງຜົນ, ດັ່ງນັ້ນຜູ້ພັກດີບໍ່ເສຍຫາຍແມ່ນແຕ່ນ້ອຍນິດ।
Verse 21
यो यो मयि परे धर्म: कल्प्यते निष्फलाय चेत् । तदायासो निरर्थ: स्याद् भयादेरिव सत्तम ॥ २१ ॥
ໂອ ອຸດທະວາ ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດານັກບຸນ, ຖ້າທຳທີ່ກ່ຽວກັບຂ້ອຍຖືກຄິດຂຶ້ນເພື່ອຜົນອັນໄຮ້ຄ່າ ຄວາມພາກພຽນນັ້ນກໍໄຮ້ຄວາມໝາຍ ເຫມືອນຄວາມຢ້ານ ແລະການຄໍາຄວນທີ່ບໍ່ປ່ຽນສະຖານະການ. ແຕ່ການກະທໍາທີ່ຖວາຍແດ່ຂ້ອຍໂດຍບໍ່ຫວັງຕົນ ແມ່ນແມ່ນວ່າພາຍນອກຈະເບິ່ງໄຮ້ປະໂຫຍດ ກໍແມ່ນກະບວນທຳທີ່ແທ້ຈິງ।
Verse 22
एषा बुद्धिमतां बुद्धिर्मनीषा च मनीषिणाम् । यत् सत्यमनृतेनेह मर्त्येनाप्नोति मामृतम् ॥ २२ ॥
ນີ້ແມ່ນປັນຍາສູງສຸດຂອງຜູ້ມີປັນຍາ ແລະເປັນຄວາມແຍບຄາຍຂອງຜູ້ແຍບຄາຍທີ່ສຸດ; ເພາະມະນຸດຜູ້ເປັນມັດຕະຍະ ສາມາດໃຊ້ສິ່ງຊົ່ວຄາວແລະບໍ່ແທ້ໃນໂລກນີ້ ເພື່ອບັນລຸຂ້ອຍ—ຄວາມຈິງນິລັນດອນອັນອະມະຕະ—ໃນຊີວິດນີ້ເອງ।
Verse 23
एष तेऽभिहित: कृत्स्नो ब्रह्मवादस्य सङ्ग्रह: । समासव्यासविधिना देवानामपि दुर्गम: ॥ २३ ॥
ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ອຍໄດ້ກ່າວແກ່ເຈົ້າ ທັງແບບຫຍໍ້ແລະແບບລະອຽດ ເຖິງສາລະຄົບຖ້ວນຂອງວິທະຍາວ່າດ້ວຍພຣະພຣະຫມັນ ຄືວິທະຍາແຫ່ງຄວາມຈິງສູງສຸດ; ວິທະຍານີ້ແມ່ນແມ່ນວ່າເທວະທັງຫຼາຍກໍຍາກຈະເຂົ້າໃຈ।
Verse 24
अभीक्ष्णशस्ते गदितं ज्ञानं विस्पष्टयुक्तिमत् । एतद् विज्ञाय मुच्येत पुरुषो नष्टसंशय: ॥ २४ ॥
ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວຄວາມຮູ້ນີ້ແກ່ເຈົ້າຊ້ຳໆ ດ້ວຍເຫດຜົນອັນແຈ້ງຊັດ. ຜູ້ໃດເຂົ້າໃຈຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຈະພົ້ນຈາກຄວາມສົງໄສທັງປວງ ແລະບັນລຸໂມກສະ.
Verse 25
सुविविक्तं तव प्रश्नं मयैतदपि धारयेत् । सनातनं ब्रह्मगुह्यं परं ब्रह्माधिगच्छति ॥ २५ ॥
ຄຳຕອບຕໍ່ຄຳຖາມຂອງເຈົ້ານີ້ແຈ້ງຊັດຍິ່ງ. ຜູ້ໃດຕັ້ງໃຈຍຶດໄວ້ ຈະເຂົ້າເຖິງເປົ້າໝາຍອັນນິລັນດອນແລະລຶກລັບແຫ່ງເວດ ຄື ປະຣະພຣະຫມ (ຄວາມຈິງສູງສຸດ).
Verse 26
य एतन्मम भक्तेषु सम्प्रदद्यात् सुपुष्कलम् । तस्याहं ब्रह्मदायस्य ददाम्यात्मानमात्मना ॥ २६ ॥
ຜູ້ໃດແຜ່ກະຈາຍຄວາມຮູ້ນີ້ຢ່າງໃຈກວ້າງໃນຫມູ່ພັກຕະຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຜູ້ນັ້ນແມ່ນຜູ້ປະທານພຣະຫມັນ; ແກ່ເຂົາ ຂ້າພະເຈົ້າມອບຕົນຂອງຂ້າພະເຈົ້າເອງ.
Verse 27
य एतत् समधीयीत पवित्रं परमं शुचि । स पूयेताहरहर्मां ज्ञानदीपेन दर्शयन् ॥ २७ ॥
ຜູ້ໃດສະທາຍາຍຄວາມຮູ້ສູງສຸດນີ້ອັນບໍລິສຸດແລະຊຳລະລ້າງ ດ້ວຍສຽງດັງ ຜູ້ນັ້ນຈະບໍລິສຸດຂຶ້ນທຸກມື້; ເພາະດ້ວຍປະທີບແຫ່ງຍານ ເຂົາເຜີຍໃຫ້ຜູ້ອື່ນເຫັນຂ້າພະເຈົ້າ.
Verse 28
य एतच्छ्रद्धया नित्यमव्यग्र: शृणुयान्नर: । मयि भक्तिं परां कुर्वन् कर्मभिर्न स बध्यते ॥ २८ ॥
ຜູ້ໃດຟັງຄວາມຮູ້ນີ້ເປັນນິດດ້ວຍສັດທາ ແລະຈິດບໍ່ຟຸ້ງຊ່ານ ພ້ອມທັງປະພຶດພັກຕິອັນບໍລິສຸດຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າ ຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ຖືກຜູກມັດໂດຍຜົນແຫ່ງກຳ.
Verse 29
अप्युद्धव त्वया ब्रह्म सखे समवधारितम् । अपि ते विगतो मोह: शोकश्चासौ मनोभव: ॥ २९ ॥
ໂອ ອຸດທະວະ ມິດສະຫາຍອັນຮັກ, ເຈົ້າເຂົ້າໃຈປັນຍາພຣະພຣະຫມັນນີ້ຢ່າງສົມບູນແລ້ວບໍ? ຄວາມຫຼົງແລະຄວາມໂສກໃນໃຈເຈົ້າໄດ້ຫາຍໄປແລ້ວບໍ?
Verse 30
नैतत्त्वया दाम्भिकाय नास्तिकाय शठाय च । अशुश्रूषोरभक्ताय दुर्विनीताय दीयताम् ॥ ३० ॥
ຢ່າມອບຄຳສອນນີ້ໃຫ້ຜູ້ເສແສງ, ຜູ້ບໍ່ເຊື່ອ, ແລະຜູ້ຫລອກລວງ; ທັງຜູ້ບໍ່ຟັງດ້ວຍຄວາມສັດຊື່, ຜູ້ບໍ່ມີພັກຕິ, ແລະຜູ້ບໍ່ຖ່ອມຕົນ
Verse 31
एतैर्दोषैर्विहीनाय ब्रह्मण्याय प्रियाय च । साधवे शुचये ब्रूयाद् भक्ति: स्याच्छूद्रयोषिताम् ॥ ३१ ॥
ຄວນກ່າວຄວາມຮູ້ນີ້ແກ່ຜູ້ທີ່ປາດສະຈາກຂໍ້ບົກພ່ອງເຫຼົ່ານີ້, ຜູ້ອຸທິດເພື່ອສະຫວັດດີຂອງພຣາຫມັນ, ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ຜູ້ດີ ແລະບໍລິສຸດ. ແລະຖ້າຄົນທຳງານທົ່ວໄປແລະແມ່ຍິງມີພັກຕິຕໍ່ພຣະເຈົ້າສູງສຸດ ພວກເຂົາກໍເປັນຜູ້ຟັງທີ່ຄວນໄດ້ຮັບ
Verse 32
नैतद् विज्ञाय जिज्ञासोर्ज्ञातव्यमवशिष्यते । पीत्वा पीयूषममृतं पातव्यं नावशिष्यते ॥ ३२ ॥
ເມື່ອຜູ້ໃຝ່ຮູ້ເຂົ້າໃຈຄວາມຮູ້ນີ້ແລ້ວ ກໍບໍ່ມີສິ່ງໃດໃຫ້ຮູ້ຕໍ່ໄປ. ເພາະຜູ້ທີ່ໄດ້ດື່ມນ້ຳທິບອະມຣິຕະອັນຫວານຊື່ນ ຍ່ອມບໍ່ອາດຍັງຄົງກະຫາຍໄດ້
Verse 33
ज्ञाने कर्मणि योगे च वार्तायां दण्डधारणे । यावानर्थो नृणां तात तावांस्तेऽहं चतुर्विध: ॥ ३३ ॥
ໂອ ລູກເອີຍ, ຜ່ານປັນຍາວິເຄາະ, ກຳພິທີ, ໂຍຄະ, ການດຳເນີນຊີວິດ/ທຸລະກິດ, ແລະການປົກຄອງ, ມະນຸດແສວງຫາ ທັມມະ, ອັດຖະ, ກາມະ ແລະ ໂມກສະ. ແຕ່ເພາະເຈົ້າເປັນຜູ້ມີພັກຕິຕໍ່ເຮົາ ສິ່ງໃດທີ່ຄົນສາມາດສຳເລັດໄດ້ດ້ວຍຫຼາຍວິທີນັ້ນ ເຈົ້າຈະພົບໄດ້ງ່າຍໃນເຮົາ
Verse 34
मर्त्यो यदा त्यक्तसमस्तकर्मा निवेदितात्मा विचिकीर्षितो मे । तदामृतत्त्वं प्रतिपद्यमानो मयात्मभूयाय च कल्पते वै ॥ ३४ ॥
ເມື່ອມະນຸດລະທິ້ງການກະທຳທີ່ຫາຜົນຕອບແທນທັງປວງ ແລະມອບຕົນເອງທັງໝົດແດ່ພຣະອົງ ພ້ອມຄວາມປາຖະໜາຈະຮັບໃຊ້ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມພົ້ນຈາກເກີດແລະຕາຍ ແລະໄດ້ຮ່ວມໃນສິຣິອຳນາດຂອງພຣະອົງ
Verse 35
श्रीशुक उवाच स एवमादर्शितयोगमार्ग- स्तदोत्तम:श्लोकवचो निशम्य । बद्धाञ्जलि: प्रीत्युपरुद्धकण्ठो न किञ्चिदूचेऽश्रुपरिप्लुताक्ष: ॥ ३५ ॥
ພຣະສຸກເທວະ ໂກສະວາມີ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອອຸດທະວະໄດ້ຟັງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະສີກຣິດສະນະ ແລະໄດ້ຮັບການຊີ້ແນະເສັ້ນທາງໂຍຄະທັງໝົດ ລາວພະນົມມືຖວາຍຄວາມນົບນ້ອມ; ແຕ່ຄໍຂອງລາວຕື່ນຕັນດ້ວຍຄວາມຮັກ ແລະນ້ຳຕາເຕັມຕາ ຈົນບໍ່ອາດເວົ້າຫຍັງໄດ້
Verse 36
विष्टभ्य चित्तं प्रणयावघूर्णं धैर्येण राजन् बहु मन्यमान: । कृताञ्जलि: प्राह यदुप्रवीरं शीर्ष्णा स्पृशंस्तच्चरणारविन्दम् ॥ ३६ ॥
ຂ້າແຕ່ພຣະຣາຊາ! ອຸດທະວະໄດ້ປະຄອງຈິດທີ່ຖືກຄວາມຮັກພັດໃຫ້ຫວັ່ນໄຫວດ້ວຍຄວາມອົດທົນ ແລະຮູ້ສຶກກະຕັນຍູຢ່າງຍິ່ງຕໍ່ພຣະສີກຣິດສະນະ ວີຣະບຸລຸດສູງສຸດແຫ່ງວົງຍະດຸ; ລາວພະນົມມື ແລະນໍາສີສະໄປສຳຜັດພຣະບາດດຸດດອກບົວ ແລ້ວຈຶ່ງເວົ້າ
Verse 37
श्रीउद्धव उवाच विद्रावितो मोहमहान्धकारो य आश्रितो मे तव सन्निधानात् । विभावसो: किं नु समीपगस्य शीतं तमो भी: प्रभवन्त्यजाद्य ॥ ३७ ॥
ສີອຸດທະວະກ່າວວ່າ: ໂອ້ພຣະອົງຜູ້ບໍ່ເກີດ ແລະເປັນປະຖົມການ! ຄວາມມືດໃຫຍ່ແຫ່ງມາຍາທີ່ຄອບງຳຂ້ອຍ ໄດ້ຖືກຂັບໄລ່ໂດຍການຢູ່ໃກ້ພຣະອົງ. ຜູ້ທີ່ເຂົ້າໃກ້ດວງອາທິດອັນສະຫວ່າງໄສ ຈະຖືກຄວາມໜາວ ຄວາມມືດ ແລະຄວາມຢ້ານກົວ ຄອບງຳໄດ້ແນວໃດ?
Verse 38
प्रत्यर्पितो मे भवतानुकम्पिना भृत्याय विज्ञानमय: प्रदीप: । हित्वा कृतज्ञस्तव पादमूलं कोऽन्यं समीयाच्छरणं त्वदीयम् ॥ ३८ ॥
ດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ພຣະອົງໄດ້ປະທານໃຫ້ຂ້ອຍ ຜູ້ເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ແສງປະທີບແຫ່ງປັນຍາທິບ ເປັນການຕອບແທນຕໍ່ການຍອມຈຳນົນອັນນ້ອຍນິດຂອງຂ້ອຍ. ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ພັກດີທີ່ຮູ້ຄຸນ ຈະລະທິ້ງພຣະບາດດຸດດອກບົວຂອງພຣະອົງ ແລ້ວໄປພຶ່ງພານາຍອື່ນໄດ້ແນວໃດ?
Verse 39
वृक्णश्च मे सुदृढ: स्नेहपाशो दाशार्हवृष्ण्यन्धकसात्वतेषु । प्रसारित: सृष्टिविवृद्धये त्वया स्वमायया ह्यात्मसुबोधहेतिना ॥ ३९ ॥
ເຊືອກແຫ່ງຄວາມຮັກອັນແນ່ນຫນາຂອງຂ້າພະເຈົ້າຕໍ່ຕະກູນ ດາຊາຣຫະ, ວຣິຊນິ, ອັນທະກະ ແລະ ສາດວະຕະ ທີ່ພຣະອົງແຜ່ດ້ວຍສະວະມາຍາເພື່ອການເຕີບໂຕແຫ່ງສັບພະສິ່ງ ບັດນີ້ຖືກຕັດດ້ວຍອາວຸດແຫ່ງອາດມະຍານແລ້ວ
Verse 40
नमोऽस्तु ते महायोगिन् प्रपन्नमनुशाधि माम् । यथा त्वच्चरणाम्भोजे रति: स्यादनपायिनी ॥ ४० ॥
ຂໍນົບນ້ອມແດ່ພຣະອົງ ໂອ້ ມະຫາໂຍຄີ. ຂໍພຣະອົງຊີ້ນຳຂ້າພະເຈົ້າຜູ້ມອບຕົນແລ້ວ ໃຫ້ຄວາມຮັກພັກດີຕໍ່ດອກບົວແຫ່ງພຣະບາດຂອງພຣະອົງບໍ່ເຄີຍຄອນຄາຍ
Verse 41
श्रीभगवानुवाच गच्छोद्धव मयादिष्टो बदर्याख्यं ममाश्रमम् । तत्र मत्पादतीर्थोदे स्नानोपस्पर्शनै: शुचि: ॥ ४१ ॥ ईक्षयालकनन्दाया विधूताशेषकल्मष: । वसानो वल्कलान्यङ्ग वन्यभुक् सुखनि:स्पृह: ॥ ४२ ॥ तितिक्षुर्द्वन्द्वमात्राणां सुशील: संयतेन्द्रिय: । शान्त: समाहितधिया ज्ञानविज्ञानसंयुत: ॥ ४३ ॥ मत्तोऽनुशिक्षितं यत्ते विविक्तमनुभावयन् । मय्यावेशितवाक्चित्तो मद्धर्मनिरतो भव । अतिव्रज्य गतीस्तिस्रो मामेष्यसि तत: परम् ॥ ४४ ॥
ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ: “ໂອ້ ອຸດທະວະ, ຈົ່ງຮັບຄຳສັ່ງຂອງເຮົາ ແລ້ວໄປຍັງອາສຣົມຂອງເຮົາທີ່ເອີ້ນວ່າ ບະດະຣິກາ. ທີ່ນັ້ນ ຈົ່ງຊຳລະຕົນໂດຍການແຕະ ແລະ ອາບນ້ຳໃນນ້ຳທີ່ສັກສິດອັນໄຫຼອອກຈາກດອກບົວແຫ່ງພຣະບາດຂອງເຮົາ; ແລະໂດຍການເຫັນແມ່ນ້ຳອະລະກະນັນດາ ຈົ່ງລ້າງບາບມົນທິນທັງປວງ. ສວມເຄື່ອງນຸ່ງເປືອກໄມ້, ກິນສິ່ງທີ່ມີຕາມທຳມະຊາດໃນປ່າ; ຢູ່ດ້ວຍຄວາມພໍໃຈ ແລະ ບໍ່ມີຄວາມຢາກ. ຈົ່ງອົດທົນຕໍ່ຄວາມເປັນຄູ່, ມີນິໄສດີ, ສຳລວມອິນຊີ, ສະຫງົບ ແລະ ມີຈິດຕັ້ງມັ່ນພ້ອມດ້ວຍຍານແລະວິຊາ. ຈົ່ງພິຈາລະນາຄຳສອນທີ່ເຮົາໃຫ້ແກ່ເຈົ້າຢ່າງສະເໝີ; ວາຈາແລະໃຈຈົ່ງຝາກໄວ້ໃນເຮົາ ແລະ ຈົ່ງດຳລົງໃນທຳຂອງເຮົາ. ແລ້ວເຈົ້າຈະຂ້າມພົ້ນຄະຕິຂອງສາມຄຸນ ແລະ ກັບມາຫາເຮົາໃນທີ່ສຸດ”
Verse 42
श्रीभगवानुवाच गच्छोद्धव मयादिष्टो बदर्याख्यं ममाश्रमम् । तत्र मत्पादतीर्थोदे स्नानोपस्पर्शनै: शुचि: ॥ ४१ ॥ ईक्षयालकनन्दाया विधूताशेषकल्मष: । वसानो वल्कलान्यङ्ग वन्यभुक् सुखनि:स्पृह: ॥ ४२ ॥ तितिक्षुर्द्वन्द्वमात्राणां सुशील: संयतेन्द्रिय: । शान्त: समाहितधिया ज्ञानविज्ञानसंयुत: ॥ ४३ ॥ मत्तोऽनुशिक्षितं यत्ते विविक्तमनुभावयन् । मय्यावेशितवाक्चित्तो मद्धर्मनिरतो भव । अतिव्रज्य गतीस्तिस्रो मामेष्यसि तत: परम् ॥ ४४ ॥
ໂດຍການເຫັນແມ່ນ້ຳອະລະກະນັນດາ ຈົ່ງລ້າງມົນທິນທັງປວງ; ສວມເຄື່ອງນຸ່ງເປືອກໄມ້, ກິນສິ່ງທີ່ມີຕາມທຳມະຊາດໃນປ່າ, ແລະຢູ່ແບບບໍ່ຍຶດຕິດແມ່ນແຕ່ຄວາມສຸກ
Verse 43
श्रीभगवानुवाच गच्छोद्धव मयादिष्टो बदर्याख्यं ममाश्रमम् । तत्र मत्पादतीर्थोदे स्नानोपस्पर्शनै: शुचि: ॥ ४१ ॥ ईक्षयालकनन्दाया विधूताशेषकल्मष: । वसानो वल्कलान्यङ्ग वन्यभुक् सुखनि:स्पृह: ॥ ४२ ॥ तितिक्षुर्द्वन्द्वमात्राणां सुशील: संयतेन्द्रिय: । शान्त: समाहितधिया ज्ञानविज्ञानसंयुत: ॥ ४३ ॥ मत्तोऽनुशिक्षितं यत्ते विविक्तमनुभावयन् । मय्यावेशितवाक्चित्तो मद्धर्मनिरतो भव । अतिव्रज्य गतीस्तिस्रो मामेष्यसि तत: परम् ॥ ४४ ॥
ຈົ່ງອົດທົນຕໍ່ຄວາມເປັນຄູ່, ມີນິໄສດີ, ສຳລວມອິນຊີ; ສະຫງົບ ແລະ ມີຈິດຕັ້ງມັ່ນ ພ້ອມດ້ວຍຍານແລະການຮູ້ແຈ້ງ
Verse 44
श्रीभगवानुवाच गच्छोद्धव मयादिष्टो बदर्याख्यं ममाश्रमम् । तत्र मत्पादतीर्थोदे स्नानोपस्पर्शनै: शुचि: ॥ ४१ ॥ ईक्षयालकनन्दाया विधूताशेषकल्मष: । वसानो वल्कलान्यङ्ग वन्यभुक् सुखनि:स्पृह: ॥ ४२ ॥ तितिक्षुर्द्वन्द्वमात्राणां सुशील: संयतेन्द्रिय: । शान्त: समाहितधिया ज्ञानविज्ञानसंयुत: ॥ ४३ ॥ मत्तोऽनुशिक्षितं यत्ते विविक्तमनुभावयन् । मय्यावेशितवाक्चित्तो मद्धर्मनिरतो भव । अतिव्रज्य गतीस्तिस्रो मामेष्यसि तत: परम् ॥ ४४ ॥
ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ: “ໂອ ອຸດທະວະ, ຈົ່ງຮັບຄໍາສັ່ງຂອງເຮົາ ແລ້ວໄປຫາອາສຣົມຂອງເຮົາທີ່ຊື່ ບະດະຣິກາ. ທີ່ນັ້ນ ຈົ່ງຊໍາລະຕົນໂດຍການແຕະ ແລະອາບນ້ໍາໃນນ້ໍາຕີຣະທີ່ໄຫຼອອກຈາກພຣະບາດດອກບົວຂອງເຮົາ. ເມື່ອໄດ້ເຫັນແມ່ນ້ໍາ ອະລະກະນັນດາ ບາບມົນທິນທັງປວງຈະຖືກຊໍາລະ. ຈົ່ງນຸ່ງເປືອກໄມ້ ແລະກິນສິ່ງທີ່ມີຕາມທໍາມະຊາດໃນປ່າ; ຢູ່ດ້ວຍຄວາມພໍໃຈ ແລະບໍ່ມີຄວາມຢາກ. ຈົ່ງອົດທົນຕໍ່ຄູ່ຕົວຕົນ, ມີນິໄສດີ, ສໍາລວມອິນຊີ, ສະຫງົບ ແລະມີປັນຍາພ້ອມການຮູ້ແຈ້ງ. ຈົ່ງພິຈາລະນາສານະຂອງຄໍາສອນທີ່ເຮົາໃຫ້; ຕັ້ງວາຈາແລະໃຈໄວ້ໃນເຮົາ ແລະຂະຫຍັນໃນທໍາຂອງເຮົາ. ແລ້ວເຈົ້າຈະຂ້າມພົ້ນຄະຕິຂອງສາມຄຸນ ແລະກັບມາຫາເຮົາໃນທ້າຍທີ່ສຸດ.”
Verse 45
श्रीशुक उवाच स एवमुक्तो हरिमेधसोद्धव: प्रदक्षिणं तं परिसृत्य पादयो: । शिरो निधायाश्रुकलाभिरार्द्रधी- र्न्यषिञ्चदद्वन्द्वपरोऽप्यपक्रमे ॥ ४५ ॥
ພຣະສຸກະເທວະກ່າວວ່າ: ເມື່ອພຣະຫຣິຜູ້ມີປັນຍາທຳລາຍທຸກຂ໌ແຫ່ງຊີວິດໂລກີ ໄດ້ຕັດດັ່ງນັ້ນ ອຸດທະວະໄດ້ເດີນວົງປະທັກສິນຮອບພຣະອົງ ແລ້ວລົ້ມກາບ ວາງສີສະໄວ້ທີ່ພຣະບາດ. ແມ່ນແທ້ວ່າອຸດທະວະພົ້ນຈາກຄວາມເປັນຄູ່ທັງປວງ ແຕ່ໃນຍາມຈາກລາ ຫົວໃຈຂອງເຂົາແຕກສະລາຍ; ດ້ວຍໃຈທີ່ຊຸ່ມນ້ໍາຕາ ເຂົາໄດ້ຊຸກຊື້ນພຣະບາດດອກບົວຂອງພຣະອົງດ້ວຍນ້ໍາຕາຂອງຕົນ.
Verse 46
सुदुस्त्यजस्नेहवियोगकातरो न शक्नुवंस्तं परिहातुमातुर: । कृच्छ्रं ययौ मूर्धनि भर्तृपादुके बिभ्रन्नमस्कृत्य ययौ पुन: पुन: ॥ ४६ ॥
ເນື່ອງຈາກຄວາມຮັກທີ່ລະທິ້ງຍາກ ແລະຄວາມຫວາດຫວັນຕໍ່ການພັດພາກ ອຸດທະວະບໍ່ອາດຈາກພຣະອົງໄດ້. ສຸດທ້າຍ ດ້ວຍຄວາມເຈັບປວດຢ່າງຫນັກ ເຂົາໄດ້ກາບນົບນ້ອມຊ້ໍາໆ ຍົກຮອງເທົ້າຂອງນາຍໄວ້ເທິງສີສະ ແລ້ວອອກເດີນທາງໄປດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າ.
Verse 47
ततस्तमन्तर्हृदि सन्निवेश्य गतो महाभागवतो विशालाम् । यथोपदिष्टां जगदेकबन्धुना तप: समास्थाय हरेरगाद् गतिम् ॥ ४७ ॥
ຕໍ່ມາ ອຸດທະວະຜູ້ເປັນມະຫາພາກະວະຕະ ໄດ້ນໍາພຣະອົງໄວ້ຢ່າງເລິກໃນໃຈ ແລ້ວໄປຫາບະດະຣິກາອາສຣົມ. ໂດຍປະຕິບັດຕະປະຕາມທີ່ພຣະກຣິດສະນະ—ມິດພຽງຜູ້ດຽວຂອງສາກົນ—ໄດ້ຊີ້ນໍາ ເຂົາໄດ້ບັນລຸຄະຕິສູງສຸດ ຄື ພຣະທາມສ່ວນພຣະອົງຂອງພຣະຫຣິ.
Verse 48
य एतदानन्दसमुद्रसम्भृतं ज्ञानामृतं भागवताय भाषितम् । कृष्णेन योगेश्वरसेविताङ्घ्रिणा सच्छ्रद्धयासेव्य जगद् विमुच्यते ॥ ४८ ॥
ນີ້ແມ່ນນ້ໍາອະມຣິດແຫ່ງປັນຍາ ທີ່ເຕັມປຽມດຸດສະມຸດແຫ່ງອານັນທະທາງວິນຍານ ຊຶ່ງພຣະກຣິດສະນະ—ຜູ້ມີພຣະບາດດອກບົວທີ່ເຫຼົ່າໂຍຄີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ຮັບໃຊ້—ໄດ້ຕັດແກ່ພຣະພັກຕະ. ຜູ້ໃດຮັບຟັງ ຫຼືນໍາໄປປະຕິບັດດ້ວຍສັດທາອັນແທ້ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມໄດ້ຮັບຄວາມຫຼຸດພົ້ນໃນໂລກນີ້.
Verse 49
भवभयमपहन्तुं ज्ञानविज्ञानसारं निगमकृदुपजह्रे भृङ्गवद् वेदसारम् । अमृतमुदधितश्चापाययद् भृत्यवर्गान् पुरुषमृषभमाद्यं कृष्णसंज्ञं नतोऽस्मि ॥ ४९ ॥
ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນົບນ້ອມແດ່ພຣະສຣີກຣິດສະນະ ຜູ້ເປັນປຸຣຸສະດັ້ງເດີມ ແລະສູງສຸດ. ເພື່ອກຳຈັດຄວາມຢ້ານກົວແຫ່ງສັງສາຣະຂອງຜູ້ພັກຕະ ພຣະອົງຜູ້ຮຽບຮຽງເວດາໄດ້ຮວບຮວມສາຣະເວດາ—ນ້ຳອະມຣິດແຫ່ງຍານແລະວິຍານ—ດຸດເຜິ້ງ ແລ້ວປະທານໃຫ້ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ພັກຕະໄດ້ດື່ມຈາກທະເລແຫ່ງອານັນທະ.
Frequently Asked Questions
Uddhava observes that many yogīs become frustrated trying to steady the mind and perfect samādhi. Kṛṣṇa therefore presents bhakti-centered yoga: remembrance of Him, offering all duties to Him, associating with devotees, celebrating His worship through kīrtana and festivals, and cultivating Paramātmā-darśana—seeing Him within all beings—so the mind becomes naturally absorbed by devotion rather than forced restraint.
It is operationalized through conduct: honoring every being because the Lord is present within, abandoning rivalry and envy, and practicing radical humility (daṇḍavat obeisances even to socially disregarded beings). The text states that until this vision is fully mature, one should continue deliberate worship with speech, mind, and body—so inner realization and outer discipline reinforce each other.
Kṛṣṇa restricts it from hypocritical, atheistic, dishonest, non-devotional, faithless, or proud hearers. It should be taught to the pure and saintly, kindly disposed, and dedicated to the welfare of brāhmaṇas; additionally, common workers and women are included if they possess devotion—indicating bhakti as the decisive qualification (adhikāra), not social status.
Badarikāśrama is prescribed as a place of purification and steady sādhana: bathing in sacred waters (Alakanandā), living simply, tolerating dualities, and meditating on Kṛṣṇa’s instructions with fixed attention. The outcome is transcendence of the three guṇas and return to the Lord’s abode—showing a concrete post-instruction regimen that stabilizes realization and completes the path to mukti.
It dramatizes viraha-bhakti (devotion in separation) and marks the narrative pivot into nirodha: as Kṛṣṇa’s earthly līlā nears withdrawal, the Lord entrusts His essence-teaching to Uddhava, who carries it forward through practice and transmission. The devotee’s grief is not ignorance but intensified love, while the instruction ensures liberation for faithful hearers.