Adhyaya 21
Dharma, Purity, and the Inner Purpose of the Vedas (Karma-kāṇḍa Reoriented to Bhakti)
ຕໍ່ເນື່ອງຈາກການສອນຢ່າງເປັນລະບົບຂອງພຣະກຣິດສະນະແກ່ອຸດດະວະ ບົດນີ້ຍ້າຍຈາກວິນັຍທາງຈິດວິນຍານທົ່ວໄປໄປສູ່ການຈັດປະເພດຢ່າງຊັດເຈນຂອງ ທັມມະ/ອະທັມມະ ແລະ ຄວາມບໍລິສຸດ/ບໍ່ບໍລິສຸດ. ພຣະອົງອະທິບາຍວ່າ ການລະທິ້ງເສັ້ນທາງທີ່ຖືກອະນຸຍາດ—ພັກຕິ, ການວິເຄາະແບບສາງຂະຍະ, ແລະ ໜ້າທີ່ຕາມວິທີວີດ—ນໍາໄປສູ່ສັງສາຣະ; ແຕ່ການມັ່ນຄົງໃນຕໍາແໜ່ງທີ່ເໝາະສົມຂອງຕົນແມ່ນຄວາມດີ. ຈາກນັ້ນພຣະອົງວາງຫຼັກການປະເມີນຄວາມບໍລິສຸດຕາມສະຖານທີ່ ເວລາ ວັດຖຸ ແລະ ສະພາບການ ພ້ອມກົດລະບຽບເກືອບດິນປົ່ນເປື້ອນ ເວລາມົງຄຸນ ແລະ ວິທີຊໍາລະດ້ວຍດິນ ນໍ້າ ໄຟ ລົມ ເວລາ ແລະ ມັນຕຣາ. ບົດນີ້ສິ້ນສຸດດ້ວຍການວິຈານຄໍາສັນຍາວີດທີ່ “ຫວານຫອມ” ຊຶ່ງລໍ້ລວງຜູ້ຕິດວັດຖຸ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນຄວາມດີສູງສຸດ. ພຣະກຣິດສະນະເປີດເຜີຍວ່າ ສຽງວີດ (ໂອມກາຣ ແລະ ສັນທະ) ເກີດຈາກພຣະອົງ ແລະ ກັບຄືນສູ່ພຣະອົງ; ກັມມະການດາ, ອຸປາສະນາການດາ, ແລະ ຍານະການດາ ລ້ວນຊີ້ໄປຫາພຣະອົງພຽງຜູ້ດຽວ. ນີ້ເປັນການປູທາງໃຫ້ກັບຊ່ວງຕໍ່ໄປຂອງອຸດດະວະຄີຕາ ທີ່ຈະນໍາກົດລະບຽບພາຍນອກເຂົ້າສູ່ການຮູ້ແຈ້ງພາຍໃນ ແລະ ການມອບຕົນແດ່ພຣະເຈົ້າ.
Shlokas
Verse 1
श्रीभगवानुवाच य एतान् मत्पथो हित्वा भक्तिज्ञानक्रियात्मकान् । क्षुद्रान् कामांश्चलै: प्राणैर्जुषन्त: संसरन्ति ते ॥ १ ॥
ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ: ຜູ້ໃດລະທິ້ງຫົນທາງຂອງເຮົາອັນປະກອບດ້ວຍພັກຕິ, ຍານ ແລະການປະຕິບັດໜ້າທີ່ຕາມວິນັຍ ແລ້ວຖືກອິນຊີອັນຫວັ່ນໄຫວຊັກນໍາໄປຫາກາມອັນຕໍ່າຕ້ອຍ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມເວຽນວ່າຍໃນສັງສາຣະ.
Verse 2
स्वे स्वेऽधिकारे या निष्ठा स गुण: परिकीर्तित: । विपर्ययस्तु दोष: स्यादुभयोरेष निश्चय: ॥ २ ॥
ຄວາມໝັ້ນຄົງໃນຫນ້າທີ່ແລະຖານະຂອງຕົນ (ສະວະທຳ) ເອີ້ນວ່າ ຄຸນຄວາມດີ; ການເບື້ອງເບນຈາກນັ້ນແມ່ນ ໂທດຄວາມຊົ່ວ—ນີ້ແມ່ນຂໍ້ຕັດສິນແນ່ນອນຂອງທັງສອງ.
Verse 3
शुद्ध्यशुद्धी विधीयेते समानेष्वपि वस्तुषु । द्रव्यस्य विचिकित्सार्थं गुणदोषौ शुभाशुभौ । धर्मार्थं व्यवहारार्थं यात्रार्थमिति चानघ ॥ ३ ॥
ໂອ ອຸດທະວະ ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ, ແມ່ນແຕ່ວັດຖຸໃນປະເພດດຽວກັນກໍຕ້ອງພິຈາລະນາຄຸນ-ໂທດ ແລະ ມົງຄຸນ-ອັບມົງຄຸນ ເພື່ອກຳນົດຄວາມບໍລິສຸດ/ບໍ່ບໍລິສຸດ—ເພື່ອທຳມະ, ເພື່ອການປະພຶດປະຈຳວັນ, ແລະເພື່ອການດຳລົງຊີວິດ.
Verse 4
दर्शितोऽयं मयाचारो धर्ममुद्वहतां धुरम् ॥ ४ ॥
ສຳລັບຜູ້ທີ່ແບກພາລະຂອງຫຼັກທຳມະແຫ່ງໂລກ ຂ້າໄດ້ເປີດເຜີຍວິຖີປະພຶດນີ້ແລ້ວ
Verse 5
भूम्यम्ब्वग्न्यनिलाकाशा भूतानां पञ्चधातव: । आब्रह्मस्थावरादीनां शारीरा आत्मसंयुता: ॥ ५ ॥
ດິນ, ນ້ຳ, ໄຟ, ລົມ ແລະ ອາກາດທາດ ແມ່ນທາດພື້ນຖານຫ້າປະການ ທີ່ປະກອບເປັນກາຍຂອງສັດມີຊີວິດທັງປວງ ຕັ້ງແຕ່ພຣະພຣະຫມາ ຈົນເຖິງສັດຢືນນິ່ງ; ແລະທາດເຫຼົ່ານີ້ລ້ວນແຜ່ອອກຈາກພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າອົງດຽວ ຜູ້ເປັນບຸຣຸດສູງສຸດ.
Verse 6
वेदेन नामरूपाणि विषमाणि समेष्वपि । धातुषूद्धव कल्प्यन्त एतेषां स्वार्थसिद्धये ॥ ६ ॥
ອຸດທະວະຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ແມ່ນແຕ່ກາຍທັງຫຼາຍຈະປະກອບດ້ວຍທາດຫ້າດຽວກັນຈຶ່ງເທົ່າກັນ, ແຕ່ພຣະເວດໄດ້ກຳນົດນາມແລະຮູບທີ່ແຕກຕ່າງ ເພື່ອໃຫ້ສັດມີຊີວິດບັນລຸເປົ້າໝາຍແຫ່ງຊີວິດ.
Verse 7
देशकालादिभावानां वस्तूनां मम सत्तम । गुणदोषौ विधीयेते नियमार्थं हि कर्मणाम् ॥ ७ ॥
ໂອ ອຸດທະວະຜູ້ປະເສີດ, ເພື່ອຈຳກັດກິດຈະກຳທາງວັດຖຸນິຍົມ ຂ້າໄດ້ກຳນົດຄວາມຄວນແລະບໍ່ຄວນ—ຄຸນແລະໂທດ—ໃນສິ່ງທັງປວງ ຮວມທັງເວລາ ສະຖານທີ່ ແລະວັດຖຸທາງກາຍ.
Verse 8
अकृष्णसारो देशानामब्रह्मण्योऽशुचिर्भवेत् । कृष्णसारोऽप्यसौवीरकीकटासंस्कृतेरिणम् ॥ ८ ॥
ສະຖານທີ່ທີ່ບໍ່ມີກວາງດາວ, ບໍ່ມີຄວາມເຄົາລົບຕໍ່ພາມ, ແລະ ດິນແດນທີ່ແຫ້ງແລ້ງ ຄືກັບ ກີກະຕະ ແມ່ນຖືວ່າເປັນດິນແດນທີ່ບໍ່ບໍລິສຸດ.
Verse 9
कर्मण्यो गुणवान् कालो द्रव्यत: स्वत एव वा । यतो निवर्तते कर्म स दोषोऽकर्मक: स्मृत: ॥ ९ ॥
ເວລາສະເພາະໃດໜຶ່ງຖືວ່າບໍລິສຸດ ເມື່ອມັນເໝາະສົມ ສຳລັບການປະຕິບັດໜ້າທີ່ ທີ່ກຳນົດໄວ້. ເວລາທີ່ຂັດຂວາງການປະຕິບັດໜ້າທີ່ ຖືວ່າບໍ່ບໍລິສຸດ.
Verse 10
द्रव्यस्य शुद्ध्यशुद्धी च द्रव्येण वचनेन च । संस्कारेणाथ कालेन महत्वाल्पतयाथवा ॥ १० ॥
ຄວາມບໍລິສຸດ ຫຼື ຄວາມບໍ່ບໍລິສຸດຂອງວັດຖຸ ແມ່ນຖືກກຳນົດໂດຍການນຳໃຊ້ວັດຖຸອື່ນ, ດ້ວຍຄຳເວົ້າ, ດ້ວຍພິທີກຳ, ດ້ວຍຜົນຂອງເວລາ ຫຼື ຕາມຂະໜາດ.
Verse 11
शक्त्याशक्त्याथ वा बुद्ध्या समृद्ध्या च यदात्मने । अघं कुर्वन्ति हि यथा देशावस्थानुसारत: ॥ ११ ॥
ສິ່ງທີ່ບໍ່ບໍລິສຸດອາດຈະສົ່ງຜົນບາບຕໍ່ບຸກຄົນ ຫຼື ບໍ່ ກໍຂຶ້ນກັບຄວາມແຂງແຮງ, ສະຕິປັນຍາ, ຊັບສົມບັດ, ສະຖານທີ່ ແລະ ສະພາບຮ່າງກາຍຂອງບຸກຄົນນັ້ນ.
Verse 12
धान्यदार्वस्थितन्तूनां रसतैजसचर्मणाम् । कालवाय्वग्निमृत्तोयै: पार्थिवानां युतायुतै: ॥ १२ ॥
ວັດຖຸຕ່າງໆ ເຊັ່ນ: ເມັດພືດ, ເຄື່ອງໃຊ້ໄມ້, ສິ່ງຂອງທີ່ເຮັດດ້ວຍກະດູກ, ດ້າຍ, ຂອງແຫຼວ, ໂລຫະ, ໜັງ ແລະ ວັດຖຸທີ່ເຮັດດ້ວຍດິນ ລ້ວນແຕ່ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດດ້ວຍເວລາ, ລົມ, ໄຟ, ດິນ ແລະ ນ້ຳ.
Verse 13
अमेध्यलिप्तं यद् येन गन्धलेपं व्यपोहति । भजते प्रकृतिं तस्य तच्छौचं तावदिष्यते ॥ १३ ॥
ສານຊໍາລະລ້າງໃດທີ່ໃຊ້ແລ້ວສາມາດກໍາຈັດກິ່ນເໝັນ ຫຼືຄາບສົກປົກຂອງວັດຖຸທີ່ປົນເປື້ອນ ແລະໃຫ້ກັບຄືນສູ່ສະພາບເດີມ ນັ້ນແມ່ນຖືວ່າເໝາະສົມຕໍ່ການຊໍາລະຄວາມບໍລິສຸດ।
Verse 14
स्नानदानतपोऽवस्थावीर्यसंस्कारकर्मभि: । मत्स्मृत्या चात्मन: शौचं शुद्ध: कर्माचरेद्द्विज: ॥ १४ ॥
ຕົນເອງຈະຖືກຊໍາລະໄດ້ດ້ວຍການອາບນ້ໍາ, ການໃຫ້ທານ, ຕະບະ, ອາຍຸ, ກໍາລັງສ່ວນຕົວ, ພິທີສັງສະການ, ໜ້າທີ່ທີ່ກໍານົດ ແລະເຫນືອສິ່ງອື່ນໃດດ້ວຍການລະລຶກເຖິງຂ້າພະເຈົ້າ; ດັ່ງນັ້ນທະວິຊະຄວນບໍລິສຸດກ່ອນປະຕິບັດກິດຂອງຕົນ।
Verse 15
मन्त्रस्य च परिज्ञानं कर्मशुद्धिर्मदर्पणम् । धर्म: सम्पद्यते षड्भिरधर्मस्तु विपर्यय: ॥ १५ ॥
ມົນຕຣາຈະບໍລິສຸດເມື່ອສວດດ້ວຍຄວາມຮູ້ທີ່ຖືກຕ້ອງ ແລະການງານຈະບໍລິສຸດເມື່ອຖວາຍແດ່ຂ້າພະເຈົ້າ। ດ້ວຍການຊໍາລະສະຖານທີ່, ເວລາ, ວັດຖຸ, ຜູ້ກະທໍາ, ມົນຕຣາ ແລະການງານ—ທັງຫົກ—ຈຶ່ງເປັນທຳ; ຖ້າກົງກັນຂ້າມແມ່ນອະທຳ।
Verse 16
क्वचिद् गुणोऽपि दोष: स्याद् दोषोऽपि विधिना गुण: । गुणदोषार्थनियमस्तद्भिदामेव बाधते ॥ १६ ॥
ບາງຄັ້ງດ້ວຍອໍານາດແຫ່ງບົດບັນຍັດ ຄວາມດີກໍອາດກາຍເປັນໂທດ ແລະສິ່ງທີ່ໂດຍປົກກະຕິເປັນໂທດກໍອາດກາຍເປັນຄວາມດີຕາມຄໍາສັ່ງແຫ່ງເວດ। ກົດພິເສດແບບນີ້ເຮັດໃຫ້ຄວາມແຕກຕ່າງຊັດເຈນລະຫວ່າງບຸນແລະບາບຖືກລົບລ້າງ।
Verse 17
समानकर्माचरणं पतितानां न पातकम् । औत्पत्तिको गुण: सङ्गो न शयान: पतत्यध: ॥ १७ ॥
ກິດຈະກໍາດຽວກັນທີ່ເຮັດໃຫ້ຄົນສູງສົ່ງຕົກຕໍ່າ ບໍ່ເຮັດໃຫ້ຜູ້ທີ່ຕົກຕໍ່າຢູ່ແລ້ວຕົກຕໍ່າລົງອີກ; ເພາະຜູ້ທີ່ນອນຢູ່ກັບພື້ນຈະຕົກລົງອີກໄດ້ແນວໃດ? ການຄົບຫາທາງວັດຖຸທີ່ຖືກກໍານົດໂດຍສັນດານຂອງຕົນ ຖືກນັບເປັນຄຸນລັກສະນະຕິດຕົວມາແຕ່ເກີດ।
Verse 18
यतो यतो निवर्तेत विमुच्येत ततस्तत: । एष धर्मो नृणां क्षेम: शोकमोहभयापह: ॥ १८ ॥
ເມື່ອຜູ້ໃດຫຼີກຫ່າງຈາກກຳບາບ ຫຼືກິດຈະກຳທາງວັດຖຸໃດໆ ກໍຈະພົ້ນຈາກພັນທະນານັ້ນໆ. ການສະຫຼະນີ້ແມ່ນທຳອັນເກື້ອກູນ ຂັບໄລ່ຄວາມໂສກ ຄວາມຫຼົງ ແລະຄວາມຢ້ານກົວ.
Verse 19
विषयेषु गुणाध्यासात् पुंस: सङ्गस्ततो भवेत् । सङ्गात्तत्र भवेत् काम: कामादेव कलिर्नृणाम् ॥ १९ ॥
ເນື່ອງຈາກການເອົາຄຸນຄ່າໄປສວມໃສ່ວັດຖຸອາລົມ ມະນຸດຈຶ່ງເກີດຄວາມຕິດພັນ. ຈາກຄວາມຕິດພັນນັ້ນເກີດກາມ, ແລະຈາກກາມນັ້ນເອງເກີດຄວາມຂັດແຍ້ງໃນມະນຸດ.
Verse 20
कलेर्दुर्विषह: क्रोधस्तमस्तमनुवर्तते । तमसा ग्रस्यते पुंसश्चेतना व्यापिनी द्रुतम् ॥ २० ॥
ຈາກຄວາມຂັດແຍ້ງເກີດຄວາມໂກດອັນທົນບໍ່ໄດ້ ແລະຕາມມາດ້ວຍຄວາມມືດແຫ່ງອະວິຊາ. ຄວາມມືດນັ້ນກືນປັນຍາອັນກວ້າງຂອງຄົນຢ່າງວ່ອງໄວ.
Verse 21
तया विरहित: साधो जन्तु: शून्याय कल्पते । ततोऽस्य स्वार्थविभ्रंशो मूर्च्छितस्य मृतस्य च ॥ २१ ॥
ໂອ ອຸດທະວະຜູ້ປະເສີດ! ຜູ້ທີ່ຂາດປັນຍາແທ້ ຖືກເຫັນວ່າເປັນດັ່ງຄວາມຫວ່າງເປົ່າ. ຈາກນັ້ນເຂົາຫຼົງຈາກເປົ້າໝາຍແທ້ຂອງຊີວິດ ແລະກາຍເປັນຊາດື່ມເຫມືອນຄົນສະຫຼົບ ຫຼືຄົນຕາຍ.
Verse 22
विषयाभिनिवेशेन नात्मानं वेद नापरम् । वृक्षजीविकया जीवन् व्यर्थं भस्त्रोव य: श्वसन् ॥ २२ ॥
ເນື່ອງຈາກການຈົມຢູ່ໃນການສະໜອງອາລົມ ຄົນຈຶ່ງບໍ່ຮູ້ຈັກຕົນເອງ ຫຼືຜູ້ອື່ນ. ດຳລົງຊີວິດຢ່າງໄຮ້ຄ່າໃນອະວິຊາດັ່ງຕົ້ນໄມ້ ແລະພຽງແຕ່ຫາຍໃຈເຫມືອນຫີບລົມ.
Verse 23
फलश्रुतिरियं नृणां न श्रेयो रोचनं परम् । श्रेयोविवक्षया प्रोक्तं यथा भैषज्यरोचनम् ॥ २३ ॥
ຖ້ອຍຄຳໃນຄຳພີທີ່ສັນຍາຜົນບຸນ ບໍ່ໄດ້ຊີ້ຄວາມດີສູງສຸດແກ່ມະນຸດ; ແຕ່ເປັນຄຳລໍ້ໃຈໃຫ້ເຮັດທຳອັນເປັນປະໂຫຍດ ເຫມືອນສັນຍາຂອງຫວານໃຫ້ເດັກກິນຢາດີ.
Verse 24
उत्पत्त्यैव हि कामेषु प्राणेषु स्वजनेषु च । आसक्तमनसो मर्त्या आत्मनोऽनर्थहेतुषु ॥ २४ ॥
ເພາະເກີດມາໃນຮ່າງກາຍນີ້ ມະນຸດຈຶ່ງຕິດໃຈໃນກາມຄຸນ ການຮັກສາຊີວິດ ແລະຍາດພີ່ນ້ອງ; ຈິດຈຶ່ງຈົມຢູ່ໃນເຫດອະນັດທີ່ທຳລາຍປະໂຫຍດແທ້ຂອງຕົນ.
Verse 25
न तानविदुष: स्वार्थं भ्राम्यतो वृजिनाध्वनि । कथं युञ्ज्यात् पुनस्तेषु तांस्तमो विशतो बुध: ॥ २५ ॥
ຜູ້ທີ່ບໍ່ຮູ້ປະໂຫຍດແທ້ຂອງຕົນ ກຳລັງພະເລີນພະເລີນໃນເສັ້ນທາງສັງສານອັນທຸກຍາກ ແລະຄ່ອຍໆໄປສູ່ຄວາມມືດ; ແລ້ວນັກປັນຍາຈະໃຫ້ພຣະເວດສົ່ງເສີມໃຫ້ເຂົາຫມົກມຸ່ນໃນກາມຄຸນອີກເພາະຫຍັງ ແມ່ນແຕ່ເຂົາຈະຟັງຄຳບັນຍັດກໍຕາມ?
Verse 26
एवं व्यवसितं केचिदविज्ञाय कुबुद्धय: । फलश्रुतिं कुसुमितां न वेदज्ञा वदन्ति हि ॥ २६ ॥
ບາງຄົນຜູ້ມີປັນຍາບິດເບືອນ ບໍ່ເຂົ້າໃຈເຈດຕະນາແທ້ຂອງຄວາມຮູ້ເວດ ແລະເຜີຍແຜ່ຖ້ອຍຄຳເວດອັນວິຈິດທີ່ສັນຍາຜົນວັດຖຸເປັນສັດຈະສູງສຸດ; ແຕ່ຜູ້ຮູ້ເວດແທ້ບໍ່ເວົ້າແບບນັ້ນ.
Verse 27
कामिन: कृपणा लुब्धा: पुष्पेषु फलबुद्धय: । अग्निमुग्धा धूमतान्ता: स्वं लोकं न विदन्ति ते ॥ २७ ॥
ຜູ້ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍກາມ ຄວາມຕະໜີ ແລະຄວາມໂລບ ກໍເຫັນດອກໄມ້ເປັນຜົນແທ້ຂອງຊີວິດ; ຖືກຫຼອກໂດຍແສງໄຟ ແລະອຶດອັດດ້ວຍຄວັນ ຈຶ່ງບໍ່ຮູ້ຈັກຕົນແທ້ຂອງຕົນ.
Verse 28
न ते मामङ्ग जानन्ति हृदिस्थं य इदं यत: । उक्थशस्त्रा ह्यसुतृपो यथा नीहारचक्षुष: ॥ २८ ॥
ໂອ ອຸດທະວະ! ຜູ້ທີ່ຍຶດຕິດຄວາມສຸກທາງປະສາດສຳຜັດໂດຍການນັບຖືພິທີກຳແຫ່ງເວດ ບໍ່ເຂົ້າໃຈວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າສະຖິດຢູ່ໃນດວງໃຈຂອງທຸກຊີວິດ ແລະຈັກກະວານທັງປວງເກີດຈາກຂ້າພະເຈົ້າ ແລະບໍ່ແຕກຕ່າງຈາກຂ້າພະເຈົ້າ. ພວກເຂົາເຫມືອນຄົນທີ່ຕາຖືກໝອກບັງ.
Verse 29
ते मे मतमविज्ञाय परोक्षं विषयात्मका: । हिंसायां यदि राग: स्याद् यज्ञ एव न चोदना ॥ २९ ॥ हिंसाविहारा ह्यालब्धै: पशुभि: स्वसुखेच्छया । यजन्ते देवता यज्ञै: पितृभूतपतीन् खला: ॥ ३० ॥
ຜູ້ທີ່ຜູກມັດກັບຄວາມສຸກທາງປະສາດສຳຜັດ ບໍ່ເຂົ້າໃຈຂໍ້ສະຫຼຸບອັນລຶກຊຶ້ງຂອງຄວາມຮູ້ເວດທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວໄວ້. ຖ້າຄວາມຫຼົງໃນຄວາມຮຸນແຮງເປັນສິ່ງທີ່ຍັຊຍະສົ່ງເສີມ ກໍຈະມີຄຳສັ່ງໃນຍັຊຍະ; ແຕ່ຄົນຊົ່ວກັບຂ້າສັດຜູ້ບໍລິສຸດເພື່ອຄວາມສຸກຕົນ ແລ້ວບູຊາເທວະດາ ບັນພະບຸລຸດ ແລະຜູ້ນຳໝູ່ພູດຜີດ້ວຍຍັຊຍະ.
Verse 30
ते मे मतमविज्ञाय परोक्षं विषयात्मका: । हिंसायां यदि राग: स्याद् यज्ञ एव न चोदना ॥ २९ ॥ हिंसाविहारा ह्यालब्धै: पशुभि: स्वसुखेच्छया । यजन्ते देवता यज्ञै: पितृभूतपतीन् खला: ॥ ३० ॥
ຜູ້ທີ່ຜູກມັດກັບຄວາມສຸກທາງປະສາດສຳຜັດ ບໍ່ເຂົ້າໃຈຂໍ້ສະຫຼຸບອັນລຶກຊຶ້ງຂອງຄວາມຮູ້ເວດທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວໄວ້. ຖ້າຄວາມຫຼົງໃນຄວາມຮຸນແຮງເປັນສິ່ງທີ່ຍັຊຍະສົ່ງເສີມ ກໍຈະມີຄຳສັ່ງໃນຍັຊຍະ; ແຕ່ຄົນຊົ່ວກັບຂ້າສັດຜູ້ບໍລິສຸດເພື່ອຄວາມສຸກຕົນ ແລ້ວບູຊາເທວະດາ ບັນພະບຸລຸດ ແລະຜູ້ນຳໝູ່ພູດຜີດ້ວຍຍັຊຍະ.
Verse 31
स्वप्नोपमममुं लोकमसन्तं श्रवणप्रियम् । आशिषो हृदि सङ्कल्प्य त्यजन्त्यर्थान् यथा वणिक् ॥ ३१ ॥
ໂລກນີ້ເຫມືອນຄວາມຝັນ—ຟັງແລ້ວພໍໃຈ ແຕ່ແທ້ຈິງບໍ່ມີສານະ. ເຫມືອນພໍ່ຄ້າໂງ່ທີ່ປ່ອຍທິ້ງຊັບສິນແທ້ໃນການຄາດເດົາທີ່ໄຮ້ປະໂຫຍດ, ຄົນຫຼົງກໍລະທິ້ງສິ່ງມີຄ່າແທ້ໃນຊີວິດ ແລ້ວໄລ່ຕາມການຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນວັດຖຸ ພ້ອມຈິນຕະນາພອນໄວ້ໃນໃຈ.
Verse 32
रज:सत्त्वतमोनिष्ठा रज:सत्त्वतमोजुष: । उपासत इन्द्रमुख्यान् देवादीन् न यथैव माम् ॥ ३२ ॥
ຜູ້ທີ່ຕັ້ງຢູ່ໃນຣະຈັສ, ສັດຕະວະ ແລະ ຕະມັສ ຈະນັບຖືເທວະດາຕ່າງໆ ນຳໂດຍອິນດຣະ ຜູ້ສະແດງກຸນະເຫຼົ່ານັ້ນ; ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ນັບຖືຂ້າພະເຈົ້າຢ່າງຖືກຕ້ອງ.
Verse 33
इष्ट्वेह देवता यज्ञैर्गत्वा रंस्यामहे दिवि । तस्यान्त इह भूयास्म महाशाला महाकुला: ॥ ३३ ॥ एवं पुष्पितया वाचा व्याक्षिप्तमनसां नृणाम् । मानिनां चातिलुब्धानां मद्वार्तापि न रोचते ॥ ३४ ॥
ຜູ້ບູຊາເທວະດາຄິດວ່າ “ໃນຊາດນີ້ພວກເຮົາຈະບູຊາເທວະດາດ້ວຍພິທີຍັດ ແລ້ວໄປສະຫວັນເສວຍສຸກທີ່ນັ້ນ; ເມື່ອສຸກນັ້ນໝົດ ຈະກັບມາເກີດໃນໂລກນີ້ເປັນຄອບຄົວໃຫຍ່ໃນຕະກູນສູງສັກ”។ ຜູ້ທີ່ຫຍິ່ງຍໂສແລະໂລບຫນັກຖືກຄໍາພູດອັນງາມຂອງພຣະເວດຫລອກລວງ ແລະບໍ່ຍິນດີໃນເລື່ອງລາວກ່ຽວກັບຂ້າພະເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າສູງສຸດ
Verse 34
इष्ट्वेह देवता यज्ञैर्गत्वा रंस्यामहे दिवि । तस्यान्त इह भूयास्म महाशाला महाकुला: ॥ ३३ ॥ एवं पुष्पितया वाचा व्याक्षिप्तमनसां नृणाम् । मानिनां चातिलुब्धानां मद्वार्तापि न रोचते ॥ ३४ ॥
ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ທີ່ຈິດໃຈຖືກຄໍາພູດອັນງາມຂອງພຣະເວດພາໃຫ້ຫລົງ ແລະມີຄວາມຫຍິ່ງຍໂສກັບໂລບຫນັກ ຈຶ່ງບໍ່ຍິນດີແມ່ນແຕ່ໃນເລື່ອງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ເພາະລົດຊາດແຫ່ງພັກຕິບໍ່ໄດ້ຕື່ນຂຶ້ນ
Verse 35
वेदा ब्रह्मात्मविषयास्त्रिकाण्डविषया इमे । परोक्षवादा ऋषय: परोक्षं मम च प्रियम् ॥ ३५ ॥
ພຣະເວດເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນແມ່ນຈະແບ່ງເປັນສາມພາກ ແຕ່ທ້າຍທີ່ສຸດກໍເຜີຍຄວາມຈິງເລື່ອງພຣະພຣະຫມັນແລະອາດມັນ. ແຕ່ລຶສີແລະມົນຕຣາກ່າວແບບອ້ອມຄ້ອມລຶກຊຶ້ງ; ແລະການພັນນາອັນລັບເຊັ່ນນັ້ນກໍເປັນທີ່ພໍໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າ
Verse 36
शब्दब्रह्म सुदुर्बोधं प्राणेन्द्रियमनोमयम् । अनन्तपारं गम्भीरं दुर्विगाह्यं समुद्रवत् ॥ ३६ ॥
ສຽງທິບຂອງພຣະເວດ (ຊັບດະ-ພຣະຫມັນ) ເຂົ້າໃຈໄດ້ຍາກຫຼາຍ ແລະປາກົດເປັນຊັ້ນໆໃນປຣານ ອິນທຣີ ແລະຈິດ. ສຽງເວດນີ້ໄຮ້ຂອບເຂດ ລຶກຊຶ້ງ ແລະຍາກຈະຫຍັ່ງເຖິງ ດຸດສະມຸດ
Verse 37
मयोपबृंहितं भूम्ना ब्रह्मणानन्तशक्तिना । भूतेषु घोषरूपेण बिसेषूर्णेव लक्ष्यते ॥ ३७ ॥
ຂ້າພະເຈົ້າ ເປັນພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສູງສຸດຜູ້ມີພະລັງອະນັນຕະ ສະຖິດຢູ່ໃນສັດມີຊີວິດທັງປວງ ໄດ້ສະຖາປະນາສຽງເວດໄວ້ໃນຮູບຂອງໂອມກາຣະ (oṁkāra) ພາຍໃນທຸກຊີວິດ. ມັນຖືກຮັບຮູ້ຢ່າງລະອຽດອ່ອນ ເຫມືອນເສັ້ນໃຍເສັ້ນດຽວໃນກ້ານບົວ
Verse 38
यथोर्णनाभिर्हृदयादूर्णामुद्वमते मुखात् । आकाशाद् घोषवान् प्राणो मनसा स्पर्शरूपिणा ॥ ३८ ॥ छन्दोमयोऽमृतमय: सहस्रपदवीं प्रभु: । ओङ्काराद् व्यञ्जितस्पर्शस्वरोष्मान्त स्थभूषिताम् ॥ ३९ ॥ विचित्रभाषाविततां छन्दोभिश्चतुरुत्तरै: । अनन्तपारां बृहतीं सृजत्याक्षिपते स्वयम् ॥ ४० ॥
ດັ່ງແມງມຸມດຶງໃຍອອກຈາກຫົວໃຈແລ້ວປ່ອຍອອກທາງປາກ, ພຣະພະຄະວານ ຜູ້ເປັນບຸລຸດສູງສຸດ ກໍປະກາດປຣານດັ້ງເດີມອັນກ້ອງກັງວານ ຈາກອາກາດແຫ່ງພຣະຫົວໃຈ ໂດຍອາໄສພຣະມະນະທີ່ໃຫ້ຮູບເປັນສຽງສັມຜັດ (sparśa); ມັນເຕັມໄປດ້ວຍຉັນທະພຣະເວດ ແລະເປັນສຸກທິບອະມະຕະ.
Verse 39
यथोर्णनाभिर्हृदयादूर्णामुद्वमते मुखात् । आकाशाद् घोषवान् प्राणो मनसा स्पर्शरूपिणा ॥ ३८ ॥ छन्दोमयोऽमृतमय: सहस्रपदवीं प्रभु: । ओङ्काराद् व्यञ्जितस्पर्शस्वरोष्मान्त स्थभूषिताम् ॥ ३९ ॥ विचित्रभाषाविततां छन्दोभिश्चतुरुत्तरै: । अनन्तपारां बृहतीं सृजत्याक्षिपते स्वयम् ॥ ४० ॥
ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ເປັນຉັນທະມະຍ ແລະອະມະຕະມະຍ ຂະຫຍາຍສຽງພຣະເວດໄປຫຼາຍພັນທາງ ປະດັບດ້ວຍອັກສອນທີ່ເກີດຈາກ “ໂອມກາຣະ” ຄື ພະຍັນຊະນະ ສະຫຼະ ສຽງສີດ ແລະກຶ່ງສະຫຼະ
Verse 40
यथोर्णनाभिर्हृदयादूर्णामुद्वमते मुखात् । आकाशाद् घोषवान् प्राणो मनसा स्पर्शरूपिणा ॥ ३८ ॥ छन्दोमयोऽमृतमय: सहस्रपदवीं प्रभु: । ओङ्काराद् व्यञ्जितस्पर्शस्वरोष्मान्त स्थभूषिताम् ॥ ३९ ॥ विचित्रभाषाविततां छन्दोभिश्चतुरुत्तरै: । अनन्तपारां बृहतीं सृजत्याक्षिपते स्वयम् ॥ ४० ॥
ພຣະອົງສ້າງວາຈາແຫ່ງພຣະເວດທີ່ແຜ່ອອກເປັນພາສາຫຼາກຫຼາຍ ໂດຍຉັນທະທີ່ແຕ່ລະບົດເພີ່ມອີກ 4 ພະຍາງຈາກບົດກ່ອນ ຈົນເປັນສຽງມະຫາອັນບໍ່ມີຂອບເຂດ; ແລ້ວທ້າຍສຸດພຣະອົງກໍດຶງການປະກົດຂອງສຽງພຣະເວດນັ້ນກັບເຂົ້າສູ່ພຣະອົງເອງ
Verse 41
गायत्र्युष्णिगनुष्टुप् च बृहती पङ्क्तिरेव च । त्रिष्टुब्जगत्यतिच्छन्दो ह्यत्यष्ट्यतिजगद् विराट् ॥ ४१ ॥
ຉັນທະພຣະເວດມີ: ຄາຍະຕຣີ, ອຸສນິກ, ອະນຸສຕຸບ, ບຣະຫະຕີ, ປັງກຕິ, ຕຣິສຕຸບ, ຊະຄະຕີ, ອະຕິຉັນທະ, ອະຕະຍັສຕິ, ອະຕິຊະຄະຕີ ແລະ ອະຕິວິຣາດ
Verse 42
किं विधत्ते किमाचष्टे किमनूद्य विकल्पयेत् । इत्यस्या हृदयं लोके नान्यो मद् वेद कश्चन ॥ ४२ ॥
ແກ່ນລັບຂອງຄວາມຮູ້ພຣະເວດ—“ມັນບັນຍັດຫຍັງ, ບອກຫຍັງ, ຍ້ຳຫຍັງ ແລະວາງຫຍັງເປັນທາງເລືອກ”—ໃນໂລກນີ້ບໍ່ມີໃຜເຂົ້າໃຈແທ້ ນອກຈາກຂ້າພະເຈົ້າ
Verse 43
मां विधत्तेऽभिधत्ते मां विकल्प्यापोह्यते त्वहम् । एतावान् सर्ववेदार्थ: शब्द आस्थाय मां भिदाम् । मायामात्रमनूद्यान्ते प्रतिषिध्य प्रसीदति ॥ ४३ ॥
ເຮົາເອງແມ່ນຍັດຍາກຳທີ່ພຣະເວດກຳນົດ ແລະເຮົາເອງແມ່ນເທວະຜູ້ຄວນບູຊາ. ເຮົາຖືກນຳສະເໜີເປັນສົມມຸດຖານທາງປັດຊະຍາຫຼາຍຢ່າງ ແລະເຮົາເອງກໍຖືກວິເຄາະແລ້ວປະຕິເສດ. ດັ່ງນັ້ນສຽງອັນທິບພະຍົມຈຶ່ງສະຖາປະນາເຮົາເປັນແກ່ນແທ້ແຫ່ງຄວາມໝາຍຂອງພຣະເວດທັງປວງ. ພຣະເວດພິຈາລະນາຄວາມເປັນຄູ່ຂອງສານວັດຖຸວ່າເປັນພຽງອຳນາດມາຍາຂອງເຮົາ ແລ້ວທ້າຍສຸດກໍລົບລ້າງມັນໝົດສິ້ນ ແລະບັນລຸຄວາມອິ່ມເອມຂອງຕົນ
Frequently Asked Questions
Because for conditioned souls burdened by mundane dharma, regulated distinctions of purity help restrain sense-driven behavior and stabilize svadharma. The chapter simultaneously subordinates these rules to the higher purifier—remembrance of Kṛṣṇa—showing that external śuddhi is a pedagogical support meant to mature into internal God-consciousness.
It treats such statements as inducements (arthavāda): they motivate materially attached people to perform regulated, beneficial duties rather than unrestrained vice. Yet they are not the Veda’s confidential conclusion; the final purport is realization of Bhagavān, who is the sacrifice, the worshipable object, and the meaning established after philosophical analysis.
Kṛṣṇa states that only He fully knows the Vedas’ confidential purpose—what karma-kāṇḍa rituals actually aim at, what upāsanā-kāṇḍa worship formulas truly indicate, and what jñāna-kāṇḍa hypotheses ultimately resolve—because all three are meant to converge upon Him as āśraya.
Acceptance of sense objects as desirable produces attachment; attachment generates lust; lust leads to quarrel; quarrel produces anger; anger deepens ignorance; and ignorance eclipses intelligence—leaving the person ‘dead-like,’ forgetful of self and others, and trapped in saṁsāra.