Adhyaya 66
Pauṇḍraka’s False Vāsudeva Claim, His Death, and the Burning of Vārāṇasī by Sudarśana
ໃນຂະນະທີ່ພຣະ Balarāma ບໍ່ຢູ່, ກະສັດ Pauṇḍraka ໄດ້ອ້າງຕົນວ່າເປັນ Vāsudeva ທີ່ແທ້ຈິງ ແລະ ຮຽນແບບເຄື່ອງຫມາຍຂອງພຣະອົງ. ພຣະ Śrī Kṛṣṇa ໄດ້ຕັດຫົວຂອງ Pauṇḍraka ດ້ວຍ Sudarśana Chakra. ຕໍ່ມາ, Sudakṣiṇa ລູກຊາຍຂອງ Kāśirāja ໄດ້ສົ່ງຜີປີສາດໄຟມາທຳຮ້າຍ, ແຕ່ Sudarśana ໄດ້ຂັບໄລ່ມັນ ແລະ ເຜົາຜານເມືອງ Vārāṇasī ຈົນຮາບຄາບ.
Shlokas
Verse 1
श्रीशुक उवाच नन्दव्रजं गते रामे करूषाधिपतिर्नृप । वासुदेवोऽहमित्यज्ञो दूतं कृष्णाय प्राहिणोत् ॥ १ ॥
ພຣະສຸກະເທວະກ່າວວ່າ: ຂ້າແຕ່ພະຣາຊາ ເມື່ອພຣະບະລະຣາມໄປຢ້ຽມບ້ານວຣະຊະຂອງນັນທະ ຜູ້ປົກຄອງແຫ່ງກະຣູສະຜູ້ໂງ່ ຄິດວ່າ “ຂ້ອຍແມ່ນວາສຸເທວະ” ແລ້ວສົ່ງທູດໄປຫາພຣະກຣິດສະນະ
Verse 2
त्वं वासुदेवो भगवानवतीर्णो जगत्पति: । इति प्रस्तोभितो बालैर्मेन आत्मानमच्युतम् ॥ २ ॥
“ເຈົ້າແມ່ນວາສຸເທວະ ພຣະເຈົ້າ ເຈົ້າແຫ່ງຈັກກະວານ ຜູ້ອະວະຕານລົງສູ່ໂລກ” ດ້ວຍການຍໍຍ້ອງແບບເດັກນ້ອຍນີ້ ປອນຑຣະກະຈຶ່ງຫຼົງຄິດວ່າຕົນເອງແມ່ນອັຈຍຸຕະ
Verse 3
दूतं च प्राहिणोन्मन्द: कृष्णायाव्यक्तवर्त्मने । द्वारकायां यथा बालो नृपो बालकृतोऽबुध: ॥ ३ ॥
ກະສັດປອນຑຣະກະຜູ້ປັນຍາທຶບ ໄດ້ສົ່ງທູດໄປຫາພຣະກຣິດສະນະທີ່ທະວາຣະກາ ຜູ້ມີໜທາງອັນຍາກຈະຢັ່ງຮູ້; ລາວປະພຶດດັ່ງເດັກໂງ່ທີ່ເດັກອື່ນໆຫຼິ້ນຍົກໃຫ້ເປັນກະສັດ
Verse 4
दूतस्तु द्वारकामेत्य सभायामास्थितं प्रभुम् । कृष्णं कमलपत्राक्षं राजसन्देशमब्रवीत् ॥ ४ ॥
ເມື່ອທູດມາຮອດດວາຣະກາ ກໍໄດ້ພົບພຣະກຣິດສະນະຜູ້ມີນັຍນາດຸດດອກບົວ ປະທັບໃນສະພາຮາຊະ ແລ້ວຖວາຍຂ່າວສານຂອງກະສັດແດ່ພຣະອົງຜູ້ມີອຳນາດສູງສຸດນັ້ນ।
Verse 5
वासुदेवोऽवतीर्णोऽहमेक एव न चापर: । भूतानामनुकम्पार्थं त्वं तु मिथ्याभिधां त्यज ॥ ५ ॥
ເຮົາແມ່ນວາສຸເທວະພຽງອົງດຽວ ບໍ່ມີຜູ້ອື່ນໃດ. ເພື່ອເມດຕາຕໍ່ສັດທັງປວງ ເຮົາຈຶ່ງອວຕານລົງມາໃນໂລກນີ້; ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງລະທິ້ງນາມອັນເທັດຂອງເຈົ້າເສຍ।
Verse 6
यानि त्वमस्मच्चिह्नानि मौढ्याद् बिभर्षि सात्वत । त्यक्त्वैहि मां त्वं शरणं नो चेद् देहि ममाहवम् ॥ ६ ॥
ໂອ ສາດວະຕະ! ຈົ່ງລະທິ້ງເຄື່ອງໝາຍຂອງເຮົາທີ່ເຈົ້າຖືຢູ່ດ້ວຍຄວາມໂງ່ ແລ້ວມາຂໍພຶ່ງພາເຮົາ; ຖ້າບໍ່ເຊັ່ນນັ້ນ ຈົ່ງອອກຮົບກັບເຮົາ।
Verse 7
श्रीशुक उवाच कत्थनं तदुपाकर्ण्य पौण्ड्रकस्याल्पमेधस: । उग्रसेनादय: सभ्या उच्चकैर्जहसुस्तदा ॥ ७ ॥
ພຣະສຸກະເທວະກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳໂອ້ອວດອັນໄຮ້ສາລະຂອງເປົານຑຣະກະຜູ້ປັນຍານ້ອຍ ອຸກຣະເສນະແລະສະມາຊິກສະພາກໍຫົວເຮາະດັງໆໃນທັນທີ।
Verse 8
उवाच दूतं भगवान् परिहासकथामनु । उत्स्रक्ष्ये मूढ चिह्नानि यैस्त्वमेवं विकत्थसे ॥ ८ ॥
ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຫຼັງຈາກຊົມຊື່ນກັບຄຳຫຍອກໃນສະພາ ຈຶ່ງກ່າວກັບທູດວ່າ: “ເຈົ້າຄົນໂງ່! ອາວຸດແລະເຄື່ອງໝາຍທີ່ເຈົ້າອວດອ້າງນັ້ນ ເຮົາຈະປ່ອຍອອກໃຊ້ແນ່ນອນ।”
Verse 9
मुखं तदपिधायाज्ञ कङ्कगृध्रवटैर्वृत: । शयिष्यसे हतस्तत्र भविता शरणं शुनाम् ॥ ९ ॥
ໂອ້ ຄົນໂງ່, ເມື່ອເຈົ້ານອນຕາຍ, ໃບໜ້າຂອງເຈົ້າຖືກປົກຄຸມດ້ວຍແຮ້ງ ແລະ ນົກຍາງ, ເຈົ້າຈະກາຍເປັນອາຫານຂອງໝາ.
Verse 10
इति दूतस्तमाक्षेपं स्वामिने सर्वमाहरत् । कृष्णोऽपि रथमास्थाय काशीमुपजगाम ह ॥ १० ॥
ເມື່ອພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ກ່າວເຊັ່ນນັ້ນ, ທູດຈຶ່ງນຳເອົາຄຳຕອບທີ່ດູຖູກນັ້ນໄປບອກເຈົ້ານາຍຂອງຕົນ. ພຣະກຣິດສະນະ ກໍຂຶ້ນລົດມ້າ ແລະ ໄປໃກ້ເມືອງກາສີ.
Verse 11
पौण्ड्रकोऽपि तदुद्योगमुपलभ्य महारथ: । अक्षौहिणीभ्यां संयुक्तो निश्चक्राम पुराद् द्रुतम् ॥ ११ ॥
ເມື່ອສັງເກດເຫັນການກະກຽມຮົບຂອງພຣະກຣິດສະນະ, ນັກຮົບຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ເປົາທຣະກະ ຈຶ່ງຮີບອອກຈາກເມືອງພ້ອມດ້ວຍກອງທັບສອງກອງພົນ.
Verse 12
तस्य काशीपतिर्मित्रं पार्ष्णिग्राहोऽन्वयान्नृप । अक्षौहिणीभिस्तिसृभिरपश्यत् पौण्ड्रकं हरि: ॥ १२ ॥ शङ्खार्यसिगदाशार्ङ्गश्रीवत्साद्युपलक्षितम् । बिभ्राणं कौस्तुभमणिं वनमालाविभूषितम् ॥ १३ ॥ कौशेयवाससी पीते वसानं गरुडध्वजम् । अमूल्यमौल्याभरणं स्फुरन्मकरकुण्डलम् ॥ १४ ॥
ເພື່ອນຂອງ ເປົາທຣະກະ, ກະສັດແຫ່ງເມືອງກາສີ, ໄດ້ຕິດຕາມມາທາງຫຼັງ, ໂອ້ ພຣະລາຊາ, ໂດຍນຳກອງລະວັງຫຼັງມາດ້ວຍສາມກອງພົນອັກເົາຫິນີ. ພຣະກຣິດສະນະ ເຫັນວ່າ ເປົາທຣະກະ ຖືເຄື່ອງໝາຍຂອງພຣະອົງເອງ ເຊັ່ນ ຫອຍສັງ, ຈັກ, ດາບ ແລະ ກະບອງ, ແລະ ຍັງມີຄັນທະນູສານກະຈຳລອງ ແລະ ເຄື່ອງໝາຍສີວັດສະ. ລາວໃສ່ພອຍເກົາສະຕຸພະປອມ, ປະດັບດ້ວຍພວງມາໄລດອກໄມ້ປ່າ ແລະ ນຸ່ງເຄື່ອງຜ້າໄໝສີເຫຼືອງເນື້ອດີ. ທຸງຂອງລາວມີຮູບຄຸດ, ແລະ ລາວໃສ່ມົງກຸດອັນລ້ຳຄ່າ ແລະ ຕຸ້ມຫູຮູບປາສະຫຼາມທີ່ເຫຼື້ອມເປັນເງົາ.
Verse 13
तस्य काशीपतिर्मित्रं पार्ष्णिग्राहोऽन्वयान्नृप । अक्षौहिणीभिस्तिसृभिरपश्यत् पौण्ड्रकं हरि: ॥ १२ ॥ शङ्खार्यसिगदाशार्ङ्गश्रीवत्साद्युपलक्षितम् । बिभ्राणं कौस्तुभमणिं वनमालाविभूषितम् ॥ १३ ॥ कौशेयवाससी पीते वसानं गरुडध्वजम् । अमूल्यमौल्याभरणं स्फुरन्मकरकुण्डलम् ॥ १४ ॥
ເພື່ອນຂອງ ເປົາທຣະກະ, ກະສັດແຫ່ງເມືອງກາສີ, ໄດ້ຕິດຕາມມາທາງຫຼັງ, ໂອ້ ພຣະລາຊາ, ໂດຍນຳກອງລະວັງຫຼັງມາດ້ວຍສາມກອງພົນອັກເົາຫິນີ. ພຣະກຣິດສະນະ ເຫັນວ່າ ເປົາທຣະກະ ຖືເຄື່ອງໝາຍຂອງພຣະອົງເອງ ເຊັ່ນ ຫອຍສັງ, ຈັກ, ດາບ ແລະ ກະບອງ, ແລະ ຍັງມີຄັນທະນູສານກະຈຳລອງ ແລະ ເຄື່ອງໝາຍສີວັດສະ. ລາວໃສ່ພອຍເກົາສະຕຸພະປອມ, ປະດັບດ້ວຍພວງມາໄລດອກໄມ້ປ່າ ແລະ ນຸ່ງເຄື່ອງຜ້າໄໝສີເຫຼືອງເນື້ອດີ. ທຸງຂອງລາວມີຮູບຄຸດ, ແລະ ລາວໃສ່ມົງກຸດອັນລ້ຳຄ່າ ແລະ ຕຸ້ມຫູຮູບປາສະຫຼາມທີ່ເຫຼື້ອມເປັນເງົາ.
Verse 14
तस्य काशीपतिर्मित्रं पार्ष्णिग्राहोऽन्वयान्नृप । अक्षौहिणीभिस्तिसृभिरपश्यत् पौण्ड्रकं हरि: ॥ १२ ॥ शङ्खार्यसिगदाशार्ङ्गश्रीवत्साद्युपलक्षितम् । बिभ्राणं कौस्तुभमणिं वनमालाविभूषितम् ॥ १३ ॥ कौशेयवाससी पीते वसानं गरुडध्वजम् । अमूल्यमौल्याभरणं स्फुरन्मकरकुण्डलम् ॥ १४ ॥
ເພື່ອນຂອງປອນດຣະກະ ຄືກະສັດແຫ່ງກາຊີ, ໂອ ພະຣາຊາ, ໄດ້ຕາມມາທາງຫຼັງເປັນກອງຫຼັງ ພ້ອມດ້ວຍກອງທັບສາມອັກສໂຫິນີ. ພຣະຫຣິເຫັນວ່າປອນດຣະກະຖືເຄື່ອງໝາຍຂອງພຣະອົງເອງ—ສັງຂ໌, ຈັກຣະ, ດາບ, ຄະທາ—ແລະຍັງມີຄັນທະນູຊາຣັງກະ ແລະໝາຍສຣີວັດສະທີ່ປອມ. ເຂົາສວມແກ້ວກໍສຕຸພະປອມ, ປະດັບວະນະມາລາ, ນຸ່ງຜ້າໄໝສີເຫຼືອງ, ທຸງມີຮູບຄຣຸດ, ແລະສວມມົງກຸດມີຄ່າກັບຕຸ້ມຫູຮູບມະກະຣະທີ່ສ່ອງປະກາຍ.
Verse 15
दृष्ट्वा तमात्मनस्तुल्यं वेषं कृत्रिममास्थितम् । यथा नटं रङ्गगतं विजहास भृशं हरि: ॥ १५ ॥
ເມື່ອພຣະຫຣິເຫັນວ່າລາວແຕ່ງກາຍປອມໃຫ້ຄ້າຍພຣະອົງເອງ ພຣະອົງກໍຫົວເຮາະດັງ ເຫມືອນເຫັນນັກສະແດງຢູ່ເທິງເວທີ।
Verse 16
शूलैर्गदाभि: परिघै: शक्त्यृष्टिप्रासतोमरै: । असिभि: पट्टिशैर्बाणै: प्राहरन्नरयो हरिम् ॥ १६ ॥
ບັນດາສັດຕູໄດ້ໂຈມຕີພຣະຫຣິດ້ວຍຕຣີສູນ, ຄະທາ, ຄ້ອນເຫຼັກ, ຫອກຊັກຕິ, ຣິດສະຕິ, ຫອກຍາວ, ໂຕມະຣະ, ດາບ, ຂວານ ແລະລູກສອນ.
Verse 17
कृष्णस्तु तत्पौण्ड्रककाशिराजयो- र्बलं गजस्यन्दनवाजिपत्तिमत् । गदासिचक्रेषुभिरार्दयद् भृशं यथा युगान्ते हढतभुक् पृथक् प्रजा: ॥ १७ ॥
ແຕ່ພຣະກຣິດສະນະໄດ້ຕອບໂຕ້ຢ່າງຮຸນແຮງຕໍ່ກອງທັບຂອງປອນດຣະກະ ແລະກາຊີຣາຊາ ທີ່ມີຊ້າງ ລົດສົງຄາມ ມ້າ ແລະທະຫານຮາບ ດ້ວຍຄະທາ ດາບ ຈັກຣະສຸດັຣຊະນະ ແລະລູກສອນ; ພຣະອົງທຳໃຫ້ສັດຕູທຸກທົນ ເຫມືອນໄຟປຣະລັຍໃນຍຸກັນຕະທີ່ເຜົາຜານສັດໂລກນານາຊະນິດ.
Verse 18
आयोधनं तद्रथवाजिकुञ्जर- द्विपत्खरोष्ट्रैररिणावखण्डितै: । बभौ चितं मोदवहं मनस्विना- माक्रीडनं भूतपतेरिवोल्बणम् ॥ १८ ॥
ສະໜາມຮົບນັ້ນ ທີ່ເກືອບເຕັມໄປດ້ວຍຊາກລົດສົງຄາມ, ມ້າ, ຊ້າງ, ມະນຸດ, ລໍ່ ແລະອູດ ທີ່ຖືກຈັກຣາວຸດຂອງພຣະອົງຕັດເປັນຊິ້ນໆ ກໍສ່ອງປະກາຍຢ່າງນ່າສະພຶງກົວ. ມັນກັບເປັນຄວາມບັນເທີງປະຫຼາດໃຈແກ່ຜູ້ມີປັນຍາ ດຸຈລານຫຼິ້ນອັນດຸຮ້າຍຂອງພູຕະປະຕິ (ຊິວະ).
Verse 19
अथाह पौण्ड्रकं शौरिर्भो भो पौण्ड्रक यद् भवान् । दूतवाक्येन मामाह तान्यस्त्रण्युत्सृजामि ते ॥ १९ ॥
ແລ້ວພຣະເສົາຣິ ພຣະກຣິດສະນາ ກ່າວກັບປອນດຣະກະວ່າ “ໂອ ປອນດຣະກະ! ອາວຸດທີ່ເຈົ້າກ່າວຜ່ານທູດ ບັດນີ້ເຮົາຈະປ່ອຍໃຫ້ເຈົ້າເອງ”
Verse 20
त्याजयिष्येऽभिधानं मे यत्त्वयाज्ञ मृषा धृतम् । व्रजामि शरनं तेऽद्य यदि नेच्छामि संयुगम् ॥ २० ॥
“ໂອ ຄົນໂງ່! ນາມຂອງເຮົາທີ່ເຈົ້າຖືຢ່າງຫລອກລວງ ມື້ນີ້ເຮົາຈະໃຫ້ເຈົ້າລະທິ້ງ; ແລະຖ້າເຮົາບໍ່ປາດຖະນາຮົບ ເຮົາຈຶ່ງຈະໄປພຶ່ງເຈົ້າ”
Verse 21
इति क्षिप्त्वा शितैर्बाणैर्विरथीकृत्य पौण्ड्रकम् । शिरोऽवृश्चद् रथाङ्गेन वज्रेणेन्द्रो यथा गिरे: ॥ २१ ॥
ເມື່ອຕຣັດຢ່າງນັ້ນ ພຣະກຣິດສະນາໄດ້ເຢາະເຢີ້ຍ ແລະຍິງລູກສອນຄົມທຳລາຍລົດຂອງປອນດຣະກະໃຫ້ໄຮ້ລົດ; ແລ້ວຕັດຫົວດ້ວຍຈັກຣະສຸດັຣຊະນະ ດັ່ງອິນທຣາຟັນຍອດພູດ້ວຍວັຊຣະ
Verse 22
तथा काशिपते: कायाच्छिर उत्कृत्य पत्रिभि: । न्यपातयत् काशिपुर्यां पद्मकोशमिवानिल: ॥ २२ ॥
ເຊັ່ນດຽວກັນ ພຣະກຣິດສະນາໄດ້ໃຊ້ລູກສອນຕັດຫົວຂອງກະສັດແຫ່ງກາຊີອອກຈາກກາຍ ແລ້ວໃຫ້ມັນຕົກເຂົ້າໃນເມືອງກາຊີ ດັ່ງລົມໂຍນກຸ່ມດອກບົວ
Verse 23
एवं मत्सरिणं हत्वा पौण्ड्रकं ससखं हरि: । द्वारकामाविशत् सिद्धैर्गीयमानकथामृत: ॥ २३ ॥
ເມື່ອພຣະຫຣິ ພຣະກຣິດສະນາ ປະຫານປອນດຣະກະຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມອິດສາ ແລະພັນມິດຂອງມັນແລ້ວ ພຣະອົງກໍກັບເຂົ້າສູ່ດວາຣະກາ; ເມື່ອເຂົ້າເມືອງ ພວກສິດທະໃນສະຫວັນຮ້ອງສັນລະເສີນກຽດຕິອັນເປັນອະມະຕະດຸດນ້ຳອະມຣິດ
Verse 24
स नित्यं भगवद्ध्यानप्रध्वस्ताखिलबन्धन: । बिभ्राणश्च हरे राजन् स्वरूपं तन्मयोऽभवत् ॥ २४ ॥
ເຂົາໄດ້ພິຈາລະນາພຣະພະຄະວານຢ່າງສະເໝີ ຈົນທຳລາຍພັນທະທັງປວງ. ໂອ ພຣະຣາຊາ, ເມື່ອລຽນແບບຮູບພຣະຫຣິ ທ້າຍທີ່ສຸດເຂົາກໍເປັນຜູ້ຕັນມະຍະ ມີຈິດຮູ້ພຣະກຣິດສະນະ.
Verse 25
शिर: पतितमालोक्य राजद्वारे सकुण्डलम् । किमिदं कस्य वा वक्त्रमिति संशिशिरे जना: ॥ २५ ॥
ເມື່ອເຫັນຫົວທີ່ປະດັບຕຸ້ມຫູຕົກຢູ່ໜ້າປະຕູພຣະຣາຊວັງ ຜູ້ຄົນກໍງົດງົນ. ພວກເຂົາສົງໄສວ່າ “ນີ້ແມ່ນຫຍັງ? ແລະໃບໜ້ານີ້ຂອງໃຜ?”
Verse 26
राज्ञ: काशीपतेर्ज्ञात्वा महिष्य: पुत्रबान्धवा: । पौराश्च हा हता राजन् नाथ नाथेति प्रारुदन् ॥ २६ ॥
ໂອ ພຣະຣາຊາ, ເມື່ອພວກເຂົາຮູ້ວ່ານັ້ນແມ່ນຫົວຂອງກະສັດຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງກາສີ ບັນດາມະເຫສີ ລູກຊາຍ ຍາດພີ່ນ້ອງ ແລະຊາວເມືອງທັງປວງກໍຮ້ອງໄຫ້ຢ່າງເຈັບປວດ: “ອະນິຈຈາ, ພວກເຮົາພິນາດແລ້ວ! ໂອ ນາຖ, ໂອ ນາຖ!”
Verse 27
सुदक्षिणस्तस्य सुत: कृत्वा संस्थाविधिं पते: । निहत्य पितृहन्तारं यास्याम्यपचितिं पितु: ॥ २७ ॥ इत्यात्मनाभिसन्धाय सोपाध्यायो महेश्वरम् । सुदक्षिणोऽर्चयामास परमेण समाधिना ॥ २८ ॥
ສຸດັກຊິນະ ລູກຊາຍຂອງກະສັດ ຫຼັງຈາກເຮັດພິທີສົບຕາມຄວາມຄວນໃຫ້ພໍ່ແລ້ວ ກໍຕັ້ງໃຈໃນຈິດວ່າ “ຕ້ອງຂ້າຜູ້ຂ້າພໍ່ ຈຶ່ງຈະຊົດໃຊ້ແກ່ພໍ່ໄດ້”। ດ້ວຍຄວາມຕັ້ງໃຈນັ້ນ ສຸດັກຊິນະຜູ້ໃຈບຸນ ພ້ອມອາຈານພຣາຫມະນ ໄດ້ບູຊາພຣະມະເຫສະວະຣະ ດ້ວຍສະມາທິອັນສູງສຸດ.
Verse 28
सुदक्षिणस्तस्य सुत: कृत्वा संस्थाविधिं पते: । निहत्य पितृहन्तारं यास्याम्यपचितिं पितु: ॥ २७ ॥ इत्यात्मनाभिसन्धाय सोपाध्यायो महेश्वरम् । सुदक्षिणोऽर्चयामास परमेण समाधिना ॥ २८ ॥
ສຸດັກຊິນະ ລູກຊາຍຂອງກະສັດ ຫຼັງຈາກເຮັດພິທີສົບຕາມຄວາມຄວນໃຫ້ພໍ່ແລ້ວ ກໍຕັ້ງໃຈໃນຈິດວ່າ “ຕ້ອງຂ້າຜູ້ຂ້າພໍ່ ຈຶ່ງຈະຊົດໃຊ້ແກ່ພໍ່ໄດ້”। ດ້ວຍຄວາມຕັ້ງໃຈນັ້ນ ສຸດັກຊິນະຜູ້ໃຈບຸນ ພ້ອມອາຈານພຣາຫມະນ ໄດ້ບູຊາພຣະມະເຫສະວະຣະ ດ້ວຍສະມາທິອັນສູງສຸດ.
Verse 29
प्रीतोऽविमुक्ते भगवांस्तस्मै वरमदाद् विभु: । पितृहन्तृवधोपायं स वव्रे वरमीप्सितम् ॥ २९ ॥
ດ້ວຍຄວາມພໍໃຈໃນການບູຊາ, ພະສິວະຜູ້ຊົງອານຸພາບໄດ້ປະກົດຕົວຂຶ້ນໃນເຂດສັກສິດ ອະວິມຸກຕະ ແລະ ປະທານພອນໃຫ້ແກ່ ສຸທັກສິນະ. ເຈົ້າຊາຍຈຶ່ງຂໍພອນເປັນວິທີການຂ້າຜູ້ທີ່ຂ້າພໍ່ຂອງຕົນ.
Verse 30
दक्षिणाग्निं परिचर ब्राह्मणै: सममृत्विजम् । अभिचारविधानेन स चाग्नि: प्रमथैर्वृत: ॥ ३० ॥ साधयिष्यति सङ्कल्पमब्रह्मण्ये प्रयोजित: । इत्यादिष्टस्तथा चक्रे कृष्णायाभिचरन् व्रती ॥ ३१ ॥
ພະສິວະກ່າວວ່າ, 'ຈົ່ງບູຊາໄຟ ທັກສິນາຄະນິ ພ້ອມກັບເຫຼົ່າພາມ ຕາມກົດຂອງພິທີ ອະພິຈານ. ແລ້ວໄຟນັ້ນພ້ອມດ້ວຍເຫຼົ່າ ປະມະທະ ຈະເຮັດໃຫ້ຄວາມປາຖະໜາຂອງເຈົ້າເປັນຈິງ ຫາກໃຊ້ກັບຜູ້ທີ່ເປັນສັດຕູຕໍ່ພາມ.' ສຸທັກສິນະ ຈຶ່ງເຮັດພິທີຕໍ່ຕ້ານພະກິດສະນະ.
Verse 31
दक्षिणाग्निं परिचर ब्राह्मणै: सममृत्विजम् । अभिचारविधानेन स चाग्नि: प्रमथैर्वृत: ॥ ३० ॥ साधयिष्यति सङ्कल्पमब्रह्मण्ये प्रयोजित: । इत्यादिष्टस्तथा चक्रे कृष्णायाभिचरन् व्रती ॥ ३१ ॥
ພະສິວະກ່າວວ່າ, 'ຈົ່ງບູຊາໄຟ ທັກສິນາຄະນິ ພ້ອມກັບເຫຼົ່າພາມ ຕາມກົດຂອງພິທີ ອະພິຈານ. ແລ້ວໄຟນັ້ນພ້ອມດ້ວຍເຫຼົ່າ ປະມະທະ ຈະເຮັດໃຫ້ຄວາມປາຖະໜາຂອງເຈົ້າເປັນຈິງ ຫາກໃຊ້ກັບຜູ້ທີ່ເປັນສັດຕູຕໍ່ພາມ.' ສຸທັກສິນະ ຈຶ່ງເຮັດພິທີຕໍ່ຕ້ານພະກິດສະນະ.
Verse 32
ततोऽग्निरुत्थित: कुण्डान्मूर्तिमानतिभीषण: । तप्तताम्रशिखाश्मश्रुरङ्गारोद्गारिलोचन: ॥ ३२ ॥ दंष्ट्रोग्रभ्रुकुटीदण्डकठोरास्य: स्वजिह्वया । आलिहन् सृक्वणी नग्नो विधुन्वंस्त्रिशिखं ज्वलत् ॥ ३३ ॥
ຈາກນັ້ນ ໄຟກໍລຸກຂຶ້ນຈາກຂຸມບູຊາ ກາຍຮ່າງເປັນບຸກຄົນເປືອຍກາຍທີ່ໜ້າຢ້ານກົວທີ່ສຸດ. ໜວດ ແລະ ຜົມຂອງມັນຄືກັບທອງແດງທີ່ຫລອມແຫຼວ ແລະ ຕາຂອງມັນປ່ອຍຖ່ານໄຟທີ່ຮ້ອນແຮງອອກມາ. ໃບໜ້າຂອງມັນເບິ່ງໜ້າຢ້ານກົວດ້ວຍແຂ້ວແຫຼມ ແລະ ຄິ້ວທີ່ຂົມວດ. ໃນຂະນະທີ່ມັນໃຊ້ລີ້ນເລຍມຸມປາກ, ປີສາດຕົນນັ້ນກໍສັ່ນຕີສູນທີ່ລຸກເປັນໄຟ.
Verse 33
ततोऽग्निरुत्थित: कुण्डान्मूर्तिमानतिभीषण: । तप्तताम्रशिखाश्मश्रुरङ्गारोद्गारिलोचन: ॥ ३२ ॥ दंष्ट्रोग्रभ्रुकुटीदण्डकठोरास्य: स्वजिह्वया । आलिहन् सृक्वणी नग्नो विधुन्वंस्त्रिशिखं ज्वलत् ॥ ३३ ॥
ຈາກນັ້ນ ໄຟກໍລຸກຂຶ້ນຈາກຂຸມບູຊາ ກາຍຮ່າງເປັນບຸກຄົນເປືອຍກາຍທີ່ໜ້າຢ້ານກົວທີ່ສຸດ. ໜວດ ແລະ ຜົມຂອງມັນຄືກັບທອງແດງທີ່ຫລອມແຫຼວ ແລະ ຕາຂອງມັນປ່ອຍຖ່ານໄຟທີ່ຮ້ອນແຮງອອກມາ. ໃບໜ້າຂອງມັນເບິ່ງໜ້າຢ້ານກົວດ້ວຍແຂ້ວແຫຼມ ແລະ ຄິ້ວທີ່ຂົມວດ. ໃນຂະນະທີ່ມັນໃຊ້ລີ້ນເລຍມຸມປາກ, ປີສາດຕົນນັ້ນກໍສັ່ນຕີສູນທີ່ລຸກເປັນໄຟ.
Verse 34
पद्भ्यां तालप्रमाणाभ्यां कम्पयन्नवनीतलम् । सोऽभ्यधावद् वृतो भूतैर्द्वारकां प्रदहन् दिश: ॥ ३४ ॥
ດ້ວຍຂາສູງເທົ່າຕົ້ນຕານ ອະສູນັ້ນຖືກຫ້ອມລ້ອມໂດຍຝູງຜີ ແລ່ນໄປຫາດວາຣະກາ ສັ່ນສະເທືອນແຜ່ນດິນ ແລະເຜົາຜານທຸກທິດ.
Verse 35
तमाभिचारदहनमायान्तं द्वारकौकस: । विलोक्य तत्रसु: सर्वे वनदाहे मृगा यथा ॥ ३५ ॥
ເມື່ອຊາວດວາຣະກາເຫັນອະສູໄຟທີ່ເກີດຈາກພິທີອະພິຈາຣາກຳລັງເຂົ້າມາ ທຸກຄົນກໍຕົກໃຈ ເຫມືອນສັດທີ່ຢ້ານໄຟປ່າ.
Verse 36
अक्षै: सभायां क्रीडन्तं भगवन्तं भयातुरा: । त्राहि त्राहि त्रिलोकेश वह्ने: प्रदहत: पुरम् ॥ ३६ ॥
ຜູ້ຄົນທີ່ຫວາດກົວເຫັນພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກຳລັງຫຼິ້ນລູກເຕົ໋າໃນທ້ອງພະໂຮງ ຈຶ່ງຮ້ອງວ່າ “ຊ່ວຍດ້ວຍ! ຊ່ວຍດ້ວຍ! ໂອ ເຈົ້າແຫ່ງສາມໂລກ ໄຟນີ້ກຳລັງເຜົາເມືອງ!”
Verse 37
श्रुत्वा तज्जनवैक्लव्यं दृष्ट्वा स्वानां च साध्वसम् । शरण्य: सम्प्रहस्याह मा भैष्टेत्यवितास्म्यहम् ॥ ३७ ॥
ເມື່ອພຣະກຣິດສະນາໄດ້ຍິນຄວາມຕື່ນຕະໜົກຂອງຜູ້ຄົນ ແລະເຫັນແມ່ນແຕ່ພວກຂອງພຣະອົງເອງກໍຫວັ່ນໄຫວ ພຣະຜູ້ເປັນທີ່ພຶ່ງພາຈຶ່ງຫົວເຮາະແລ້ວກ່າວວ່າ “ຢ່າກົວ; ເຮົາຈະປົກປ້ອງເຈົ້າ”
Verse 38
सर्वस्यान्तर्बहि:साक्षी कृत्यां माहेश्वरीं विभु: । विज्ञाय तद्विघातार्थं पार्श्वस्थं चक्रमादिशत् ॥ ३८ ॥
ພຣະຜູ້ມີອຳນາດ ຜູ້ເປັນພະຍານທັງພາຍໃນແລະພາຍນອກຂອງສັບພະສິ່ງ ຊາບວ່າອະສູ ‘ກຣິຕະຍາ’ ນີ້ເກີດຈາກໄຟບູຊາໂດຍມະເຫສະວະຣະ (ພຣະສິວະ) ເພື່ອທຳລາຍມັນ ພຣະກຣິດສະນາຈຶ່ງສົ່ງຈັກຣະສຸດັຣຊະນະທີ່ຢູ່ຂ້າງພຣະອົງໄປ.
Verse 39
तत् सूर्यकोटिप्रतिमं सुदर्शनं जाज्वल्यमानं प्रलयानलप्रभम् । स्वतेजसा खं ककुभोऽथ रोदसी चक्रं मुकुन्दास्त्रमथाग्निमार्दयत् ॥ ३९ ॥
ໃນເວລານັ້ນ ຈັກສຸດັດສະນະຂອງພຣະມຸກຸນດະ ລຸກໄຟສະຫວ່າງດັ່ງດວງອາທິດນັບໂກດິ. ດ້ວຍລັດສະຫມີດຸດໄຟປະລັຍ ມັນເຜົາຮ້ອນຟ້າ ທິດທັງປວງ ສະຫວັນ-ແຜ່ນດິນ ແລະອະສູນຮູບໄຟນັ້ນດ້ວຍ
Verse 40
कृत्यानल: प्रतिहत: स रथाङ्गपाणे- रस्त्रौजसा स नृप भग्नमुखो निवृत्त: । वाराणसीं परिसमेत्य सुदक्षिणं तं सर्त्विग्जनं समदहत् स्वकृतोऽभिचार: ॥ ४० ॥
ຂ້າແຕ່ພະຣາຊາ ໄຟກຣິຕະຍາທີ່ເກີດຈາກມົນດຳ ຖືກິດອາວຸດຂອງພຣະກຣິດສະນະຜູ້ຖືຈັກຕ້ານໄວ້ ຈຶ່ງຫັນໜ້າຖອຍກັບ. ອຳນາດອະພິຈາຣະນັ້ນກັບໄປວາຣານະສີ ລ້ອມສຸດັກຊິນະກັບພຣາຫມະນຣິຕວິຊ ແລະເຜົາພວກເຂົາເຖິງຕາຍ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ສ້າງຂອງມັນເອງ
Verse 41
चक्रं च विष्णोस्तदनुप्रविष्टं वाराणसीं साट्टसभालयापणाम् । सगोपुराट्टालककोष्ठसङ्कुलां सकोशहस्त्यश्वरथान्नशालिनीम् ॥ ४१ ॥
ຈັກຂອງພຣະວິສນຸກໍໄດ້ເຂົ້າໄປໃນວາຣານະສີ ໄລ່ຕາມອະສູນຮູບໄຟນັ້ນ ແລະເຜົາເມືອງໃຫ້ຮາບ—ທັງຫ້ອງປະຊຸມ ວັງທີ່ມີຊານສູງ ຕະຫຼາດຫຼາຍແຫ່ງ ປະຕູເມືອງ ຫໍຍາມ ໂກດັງແລະຄັງຊັບ ພ້ອມທັງໂຮງຊ້າງ ໂຮງມ້າ ໂຮງລົດສົງຄາມ ແລະຍຸ້ງຂ້າວ
Verse 42
दग्ध्वा वाराणसीं सर्वां विष्णोश्चक्रं सुदर्शनम् । भूय: पार्श्वमुपातिष्ठत् कृष्णस्याक्लिष्टकर्मण: ॥ ४२ ॥
ເມື່ອເຜົາວາຣານະສີທັງໝົດແລ້ວ ຈັກສຸດັດສະນະຂອງພຣະວິສນຸກໍກັບຄືນມາ ແລະຢືນຢູ່ຂ້າງພຣະສີກຣິດສະນະ ຜູ້ກະທຳກິດໂດຍບໍ່ລຳບາກ
Verse 43
य एनं श्रावयेन्मर्त्य उत्तम:श्लोकविक्रमम् । समाहितो वा शृणुयात् सर्वपापै: प्रमुच्यते ॥ ४३ ॥
ຜູ້ໃດໃນມະນຸດ ທີ່ສະດຸດສະດອຍຫຼືອ່ານໃຫ້ຟັງວີຣະລີລານີ້ຂອງພຣະອຸດຕະມະ-ສະໂລກະ ຫຼືຟັງດ້ວຍໃຈຕັ້ງມັ່ນ ຜູ້ນັ້ນຈະພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ
Frequently Asked Questions
Pauṇḍraka was the king of Karūṣa who became intoxicated by praise from immature flatterers. Accepting their claims, he appropriated the name “Vāsudeva” and imitated the Lord’s insignia, mistaking external symbols and social validation for divine identity. The Bhāgavata frames this as a cautionary illustration of ahaṅkāra (false ego) and delusion (moha) when disconnected from śāstra and authentic realization.
Kṛṣṇa’s laughter highlights the ontological gap between mere costume and true divinity. The conch, disc, Śārṅga, Śrīvatsa, Kaustubha, and Garuḍa banner are not decorative accessories; they signify the Lord’s intrinsic potency and sovereignty. Pauṇḍraka’s mimicry resembles theatrical acting—externally similar but devoid of the Lord’s svarūpa-śakti—thereby exposing the absurdity of self-made divinity.
The text states that by constant meditation on the Supreme Lord, Pauṇḍraka shattered material bondage and became ‘Kṛṣṇa conscious’ in the sense that absorption in Kṛṣṇa (even through antagonism or imitation) can purify by fixing the mind on the Absolute. Traditional Vaiṣṇava commentators distinguish this from pure bhakti: the benefit arises from intense viṣaya-smṛti (fixation on the Lord), though it lacks the loving intent of devotion.
Abhicāra is a destructive rite intended to harm an enemy through ritualized invocation of fiery forces. Sudakṣiṇa, seeking revenge, invoked a fire-demon through Dakṣiṇāgni under Śiva’s sanction. Yet the Bhāgavata demonstrates that such violence cannot override Bhagavān’s protection (poṣaṇa). When Sudarśana repelled the demon, the destructive force—being inherently violent and misdirected against the Supreme—recoiled onto its creators, burning Sudakṣiṇa and the officiating priests.
Sudarśana acts as the Lord’s instrument of dharma and protection. After neutralizing the abhicāra demon, Sudarśana pursued the threat to its source, destroying the infrastructure of a polity that had aligned itself with aggressive adharma against Kṛṣṇa and His devotees. The narrative emphasizes Kṛṣṇa’s effortless sovereignty: the Lord remains composed in Dvārakā while His divine energy restores order and removes danger.