Adhyaya 378
Chapter 378: Brahma-jñāna (Knowledge of Brahman)
ພຣະອັກນີອະທິບາຍແຜນທາງການບັນລຸແບບຂັ້ນຕອນ: ຍັດຍະນຳໄປສູ່ສະຖານະເທວະແລະຈັກກະວານ, ຕະປະນຳໄປສູ່ສະຖານະພຣະພຣະຫມາ, ການສະຫຼະພ້ອມວິຣາກຍະນຳໄປສູ່ prakṛti-laya, ແລະ ຍານນຳໄປສູ່ kaivalya. ຍານແມ່ນການແຍກແຍະລະຫວ່າງຜູ້ຮູ້(ຈິດ) ແລະ ສິ່ງບໍ່ຮູ້; ອາດຕະມັນສູງສຸດເປັນຖານຮອງທຸກສິ່ງ ຖືກສັນລະເສີນເປັນ ວິສນຸ ແລະ ຍັດເຍສະວະຣະ—ຜູ້ຖື pravṛtti ບູຊາດ້ວຍພິທີ, ຜູ້ຖື nivṛtti ຍານໂຍຄີຮູ້ແຈ້ງດ້ວຍປັນຍາ. ການຮູ້ມີສອງແບບ: śabda-brahman ອີງອາຄະມະ/ເວດ ແລະ para-brahman ຮູ້ດ້ວຍ viveka; ອະທິບາຍ “Bhagavān” ແລະ bhaga 6 (aiśvarya, vīrya, yaśas, śrī, jñāna, vairāgya). ພັນທະເກີດຈາກ avidyā—ນຳອາດຕະມັນໄປທັບໃສ່ອະນາດຕະ—ແລະໃຊ້ອຸປະມານ້ຳ-ໄຟ-ໝໍ້ ເພື່ອແຍກ ātman ອອກຈາກ adharma ຂອງ prakṛti. ການປະຕິບັດ: ຖອນໃຈຈາກອາລົມວັດຖຸ, ລະລຶກຮະຣິເປັນພຣະພຣະຫມັນ, ສ້າງໂຍຄະເປັນການຮວມໃຈກັບພຣະພຣະຫມັນ ໃຫ້ໝັ້ນຄົງດ້ວຍ yama-niyama, āsana, prāṇāyāma, pratyāhāra, samādhi. ເພາະອະບສະລູດບໍ່ມີຮູບຍາກໃນຕອນຕົ້ນ ຈຶ່ງເລີ່ມຈາກຮູບ ແລ້ວຈົນສູ່ອະເບດ; ຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ເຫັນເປັນຜົນຂອງອະວິດຍາ.
Shlokas
Verse 1
इत्य् आग्नेये महापुराणे समाधिर्नाम सप्तसप्तत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथाष्टसप्तत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः ब्रह्मज्ञानं अग्निर् उवाच यज्ञैश् च देवानाप्नोति वैराजं तपसा पदं ब्रह्मणः कर्मसन्न्यासाद्वैराग्यात् प्रकृतौ लयं
ດັ່ງນັ້ນ ໃນ ອັກນິ ມະຫາປຸຣານະ ຈົບບົດທີ 377 ຊື່ «ສະມາທິ». ບັດນີ້ເລີ່ມບົດທີ 378: «ພຣະພຣົມ-ຍານ» (ຄວາມຮູ້ແຫ່ງພຣະພຣົມ). ອັກນິກ່າວວ່າ: ດ້ວຍຍັດຍະ (ພິທີບູຊາ) ຍ່ອມໄດ້ບັນລຸເທວະ ແລະສະຖານະ ວິຣາດ (cosmic); ດ້ວຍຕະປະສະ (ຕະບະ) ຍ່ອມໄດ້ບັນລຸຕໍາແໜ່ງຂອງ ພຣະພຣົມາ; ແລະດ້ວຍການສະຫຼະກຳ (karma-sannyāsa) ອັນເກີດຈາກວິໄຣາກຍະ (ຄວາມບໍ່ຍຶດຕິດ) ຍ່ອມເຂົ້າສູ່ການລະລາຍໃນ ປຣະກຣິຕິ (Prakṛti) ອັນເປັນທໍາມະຊາດດັ້ງເດີມ।
Verse 2
ज्ञानात् प्राप्नोति कैवल्यं पञ्चैता गतयःस्मृताः प्रीतितापविषादादेर्विनिवृत्तिर्विरक्तता
ດ້ວຍຄວາມຮູ້ ຍ່ອມໄດ້ບັນລຸ ໄກວັນຍະ (kaivalya) ອັນເປັນອິດສະລະພາບສົມບູນ. ທາງໄປຫ້າປະການ (gatayaḥ) ເຫຼົ່ານີ້ຖືກຈື່ຈໍາ; ແລະ ວິຣັກຕະຕາ (viraktatā) ແມ່ນການດັບສິ້ນຂອງອາການເຊັ່ນ ຄວາມປິຕິ, ຄວາມທຸກຮ້ອນ, ຄວາມເສົ້າໝອງ ແລະອື່ນໆ।
Verse 3
सन्न्यासः कर्मणान्त्यागः कृतानामकृतैः सह अव्यक्तादौ विशेषान्ते विकारो ऽस्मिन्निवर्तते
ສັນຍາສະ (sannyāsa) ແມ່ນການລະທິ້ງກຳທັງປວງ ພ້ອມກັບຄວາມຍຶດວ່າ «ໄດ້ເຮັດແລ້ວ» ແລະ «ຍັງບໍ່ໄດ້ເຮັດ»។ ໃນຕັດຕະວະນີ້ ຈາກອະວະຍັກຕະ (ບໍ່ປາກົດ) ຫາວິເສດອັນແຍກຢ່າງສຸດ ການແປປ່ຽນທັງໝົດຢຸດລົງ।
Verse 4
चेतनाचेतनान्यत्वज्ञानेन ज्ञानमुच्यते परमात्मा च सर्वेषामाधारः परमेश्वरः
ຄວາມຮູ້ ຖືກເອີ້ນວ່າ ການຮູ້ແຈ້ງເຖິງຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງສິ່ງມີຈິດຮູ້ (chetana) ແລະສິ່ງບໍ່ມີຈິດຮູ້ (achetana)। ແລະ ປະຣະມາດຕະມາ ແມ່ນພຣະເຈົ້າສູງສຸດ ເປັນຖານຮອງແລະທີ່ພຶ່ງຂອງສັດທັງປວງ।
Verse 5
विष्णुनाम्ना च देवेषु वेदान्तेषु च गीयते यज्ञेश्वरो यज्ञपुमान् प्रवृत्तैर् इज्यते ह्य् असौ
ພຣະອົງຖືກຂັບຮ້ອງສັນລະເສີນໃນຫມູ່ເທວະ ແລະໃນວິທານຕະ ໂດຍນາມວ່າ «ວິສນຸ»। ເປັນພຣະເຈົ້າແຫ່ງຍັດ (Yajñeśvara) ແລະເປັນບຸກຄົນຜູ້ສະຖິດໃນຍັດ (Yajña-Pumā́n) ພຣະອົງຖືກບູຊາໂດຍຜູ້ປະກອບພິທີຍັດຢ່າງແທ້ຈິງ।
Verse 6
निवृत्तैर् ज्ञानयोगेन ज्ञानमूर्तिः स चेक्ष्यते ह्रस्वदीर्घप्लुताद्यन्तु वचस्तत्पुरुषोत्तमः
ຜູ້ທີ່ຖອນຕົນອອກຈາກການເຄື່ອນໄຫວຂອງອາຍະຕະນະ ໂດຍໂຍກະແຫ່ງຄວາມຮູ້ ຍ່ອມເຫັນພຣະອົງ—ຜູ້ມີຮູບແຫ່ງຄວາມຮູ້—ຢ່າງແທ້ຈິງ। ແລະວາຈາ (ຖ້ອຍຄຳ) ຈາກສຽງສັ້ນ ສຽງຍາວ ແລະສຽງຍືດ (pluta) ໃນທ້າຍສຸດ ແມ່ນພຣະບຸລຸດສູງສຸດ (Puruṣottama) ນັ້ນເອງ।
Verse 7
तत्प्राप्तिहेतुर्ज्ञानञ्च कर्म चोक्तं महामुने आगमोक्तं विवेकाच्च द्विधा ज्ञानं तथोच्यते
ໂອ ມະຫາມຸນີ, ຄວາມຮູ້ ແລະ ກຳ (karma) ຖືກກ່າວໄວ້ວ່າເປັນເຫດໃຫ້ເຂົ້າເຖິງ «ນັ້ນ». ແລະຄວາມຮູ້ກໍຖືກກ່າວວ່າມີສອງປະເພດ: ຄວາມຮູ້ທີ່ສອນໂດຍອາຄະມະ (āgama/ຄຳພີ) ແລະຄວາມຮູ້ທີ່ເກີດຈາກວິເວກະ (viveka/ການແຍກແຍະຮູ້ແຈ້ງ).
Verse 8
शब्दब्रह्मागममयं परं ब्रह्म विवेकजम् द्वे ब्रह्मणी वेदितव्ये ब्रह्मशब्दपरञ्च यत्
ພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດ ປະກອບດ້ວຍອາຄະມະ ໃນຮູບ «ພຣະຫມັນແຫ່ງສຽງ» (śabda-brahman) ແລະຮູ້ໄດ້ດ້ວຍປັນຍາແຫ່ງວິເວກ. ດັ່ງນັ້ນ ພຣະຫມັນທີ່ຄວນຮູ້ມີສອງ: ພຣະຫມັນເປັນຄໍາ/ສຽງ (brahma-śabda) ແລະ ພຣະຫມັນສູງສຸດ (param)។
Verse 9
वेदादिविद्या ह्य् अपरमक्षरं ब्रह्मसत्परम् तदेतद्भगवद्वाच्यमुपचारे ऽर्चने ऽन्यतः
ວິຊາວິເທດ ແລະວິຊາອື່ນໆ ລ້ວນສິ້ນສຸດຢູ່ທີ່ ອັກສອນອະມະຕະອັນສູງສຸດ—ພຣະຫມັນ ຜູ້ເປັນສັດຈະສູງສຸດ. ພຣະອົງນັ້ນເອງ ຕາມຂະບວນພິທີແຫ່ງພັກຕິ ຖືກເອີ້ນວ່າ «ພະຄະວານ» (Bhagavān) ໃນການຖວາຍບູຊາ ແລະການອາຣຈະນາ ແລະຍັງໃນບ່ອນອື່ນໆດ້ວຍ.
Verse 10
सम्भर्तेति तथा भर्ता भकारो ऽर्थद्वयान्वितः नेता गमयिता स्रष्टा गकारो ऽयं महमुने
ພະຍັນຊະນະ «bha» ມີຄວາມໝາຍສອງປະການ: “ຜູ້ຮວບຮວມແລະຄ້ຳຈຸນ” (sambhartā) ແລະ “ຜູ້ອຸ້ມຊູ” (bhartā). ສ່ວນ «ga» ແມ່ນ: ຜູ້ນໍາ, ຜູ້ໃຫ້ສັດທັງຫຼາຍເຄື່ອນໄປ, ແລະຜູ້ສ້າງ—ໂອ ມະຫາມຸນີ.
Verse 11
ऐश्वर्यस्य समग्रस्य वीर्यस्य यशसः श्रियः ज्ञानवैराग्ययोश् चैव षणां भग इतीङ्गना
ຄໍາວ່າ «bhaga» ກ່າວວ່າໝາຍເຖິງຫົກປະການນີ້: ອຳນາດອັນສົມບູນ (aiśvarya), ວິຣະຍະ/ພະລັງ (vīrya), ຊື່ສຽງ (yaśas), ສິຣີ/ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ (śrī), ປັນຍາ (jñāna), ແລະ ຄວາມບໍ່ຍຶດຕິດ (vairāgya).
Verse 12
वसन्ति विष्णौ भुतानि स च धातुस्त्रिधात्मकः एवं हरौ हि भगवान् शब्दो ऽन्यत्रोपचारतः
ສັດທັງປວງອາໄສຢູ່ໃນວິສນຸ (Viṣṇu) ແລະພຣະອົງເປັນທາດພື້ນຖານ (dhātu) ທີ່ມີສະພາບສາມປະການ. ດັ່ງນັ້ນ ສໍາລັບຮະຣິ (Hari) ເທົ່ານັ້ນ ຄໍາວ່າ «Bhagavān» ຈຶ່ງເປັນນັຍຫຼັກ; ທີ່ອື່ນໆ ໃຊ້ແຕ່ໃນນັຍຮອງ ຫຼືເປັນອຸປະຈາຣະເທົ່ານັ້ນ.
Verse 13
उत्पत्तिं प्रलयश् चैव भूतानामगतिं गतिं वेत्ति विद्यामविद्याञ्च स वाच्यो भगवानिति
ຜູ້ໃດຮູ້ການເກີດຂຶ້ນແລະການດັບສູນຂອງສັດທັງຫຼາຍ, ຮູ້ທັງຄວາມບໍ່ອາດໄປໄດ້ແລະທາງໄປອັນແທ້ (ຄວາມອ່ອນແອແລະເສັ້ນທາງທີ່ຖືກ), ແລະຮູ້ທັງວິທະຍາແລະອະວິທະຍາ—ຜູ້ນັ້ນຄວນເອີ້ນວ່າ «ພະຄະວານ» (ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ປະເສີດ).
Verse 14
ज्ञानशक्तिः परैश्वर्यं वीर्यं तेजांस्यशेषतः भगवच्छब्दवाच्यानि विना हेयैर् गुणादिभिः
ພະລັງແຫ່ງປັນຍາ, ອຳນາດເປັນເຈົ້າສູງສຸດ, ຄວາມກ້າຫານ, ແລະລັດສະໝີອັນຮຸ່ງເຮືອງ—ຢ່າງຄົບຖ້ວນ—ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ຄຳວ່າ «ພະຄະວານ» ບົດບອກ; ໂດຍບໍ່ມີຄຸນລັກສະນະທີ່ຄວນຕິຕຽນ ແລະອື່ນໆ.
Verse 15
खाण्डिक्यजनकायाह योगं केशिध्वजः पुरा अनात्मन्यात्मबुद्धिर्या आत्मस्वमिति या मतिः
ໃນການກ່ອນ ເກສິທະວະຈະ ໄດ້ສອນໂຍຄະໃຫ້ ຄານດິກຍະ-ຈະນະກະ: ຄື ຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ນຳແນວຄິດ «ອັດຕາ» ໄປສວມໃສ່ສິ່ງທີ່ບໍ່ແມ່ນອັດຕາ, ແລະຄວາມຄິດວ່າ «ນີ້ແມ່ນຂອງຂ້ອຍ»—ນັ້ນແມ່ນຄວາມຜິດພາດພື້ນຖານ.
Verse 16
अविद्याभवम्भूतिर्वीजमेतद्द्विधा स्थिरम् पञ्चभूतात्मके देहे देही मोहतमाश्रितः
ອະວິທະຍາ (avidyā) ແລະການເກີດຂຶ້ນຂອງພະວະ (bhava) ຫຼືການເປັນໄປໃນໂລກ ແມ່ນເມັດພັນ—ນີ້ຖືກຕັ້ງໄວ້ຢ່າງໝັ້ນຄົງເປັນສອງປະການ. ໃນກາຍທີ່ປະກອບດ້ວຍທາດຫ້າ, ຜູ້ມີກາຍ (dehī) ພັກອາໄສ ໂດຍເກາະກ່ຽວກັບຄວາມມືດທຶບທີ່ໜາແນ່ນທີ່ສຸດແຫ່ງຄວາມຫຼົງ.
Verse 17
अहमेतदितीत्युच्चैः कुरुते कुमतिर्मतिं इत्थञ्च पुत्रपौत्रेषु तद्देहोत्पातितेषु च
ເມື່ອຄິດວ່າ «ຂ້ອຍແມ່ນກາຍນີ້ແທ້» ຄົນມີປັນຍາຜິດກໍປະກາດຄວາມເຫັນນັ້ນຢ່າງດັງ. ແລະຢ່າງດຽວກັນ ຄວາມຫຼົງນີ້ຍັງຕິດຕາມໄປຫາລູກແລະຫຼານ—ເມື່ອກາຍຖືກກໍ່ເກີດຂຶ້ນຈາກກາຍນັ້ນ.
Verse 18
करोति पण्डितः साम्यमनात्मनि कलेवरे सर्वदेहोपकाराय कुरुते कर्म मानवः
ນັກປັນຍາຮັກສາຄວາມເສມພາບຕໍ່ກາຍທີ່ບໍ່ແມ່ນອັດຕາ; ມະນຸດຄວນເຮັດກຳເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ສັດມີກາຍທັງປວງ।
Verse 19
देहश्चान्यो यदा पुंसस्तदा बन्धाय तत्परं निर्वाणमय एवायमात्मा ज्ञानमयो ऽमलः
ເມື່ອບຸກຄົນເຫັນວ່າກາຍແຍກອອກຈາກອັດຕາ ຄວາມຍຶດຕິດນັ້ນເປັນເຫດໃຫ້ເກີດພັນທະ. ແຕ່ອັດຕານີ້ແທ້ຈິງເປັນສະພາບນິຣວານ—ເປັນປັນຍາ(ສະຕິຮູ້ບໍລິສຸດ) ແລະບໍ່ມີມົນທິນ।
Verse 20
दुःखज्ञानमयो ऽधर्मः प्रकृतेः स तु नात्मनः जलस्य नाग्निना सङ्गः स्थालीसङ्गात्तथापि हि
ອະທັມມະທີ່ມີລັກສະນະເປັນທຸກຂ໌ ແລະຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດ ເປັນຂອງປຣະກຣິຕິ ບໍ່ແມ່ນຂອງອັດຕາ. ເພາະນ້ຳບໍ່ສຳຜັດໄຟໂດຍກົງ; ການຄ້າຍວ່າສຳພັນນັ້ນເກີດຈາກການສຳຜັດກັບພາຊະນະ(ໝໍ້)ເທົ່ານັ້ນ।
Verse 21
शब्दास्ते कादिका धर्मास्तत् कृता वै महामुने तथात्मा प्रकृतौ सङ्गादहंमानादिभूषितः
ສຽງເຫຼົ່ານັ້ນ ເລີ່ມຈາກ ‘ka’ ແມ່ນທັງຫຼາຍເປັນທັມມະ(ຫຼັກກຳນົດ) ແທ້ໆ ທີ່ໄດ້ຖືກກ່າວໄວ້ແລ້ວ ໂອ ມະຫາມຸນີ. ດັ່ງນັ້ນ ອັດຕາໂດຍການຍຶດຕິດກັບປຣະກຣິຕິ ຈຶ່ງຖືກ ‘ປະດັບ’ ດ້ວຍອະຫັງກາຣ(ຄວາມຮູ້ສຶກວ່າ “ຂ້ອຍ”) ແລະອື່ນໆ।
Verse 22
भजते प्राकृतान्धर्मान् अन्यस्तेभ्यो हि सो ऽव्ययः वन्धाय विषयासङ्गं मनो निर्विषयं धिये
ລາວອາດປະພຶດທັມມະທາງໂລກທົ່ວໄປ ແຕ່ແທ້ຈິງລາວແຕກຕ່າງຈາກມັນ—ບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ. ຄວາມຍຶດຕິດໃນອາຣົມວັດຖຸເປັນເພື່ອພັນທະ; ສໍາລັບປັນຍາ ຄວນເຮັດໃຫ້ໃຈປອດຈາກອາຣົມ(ບໍ່ມີວັດຖຸ)។
Verse 23
विषयात्तत्समाकृष्य ब्रह्मभूतं हरिं स्मरेत् आत्मभावं नयत्येनं तद्ब्रह्मध्यायिनं मुने
ເມື່ອດຶງຈິດກັບຄືນຈາກວັດຖຸແຫ່ງອາລົມແລ້ວ ຄວນລະລຶກພຣະຫຣິ ຜູ້ມີສະພາບເປັນພຣະພຣະຫມັນ. ໂອ ມຸນີ, ການປະຕິບັດນີ້ນຳຜູ້ພິຈາລະນາພຣະພຣະຫມັນເຂົ້າສູ່ສະພາບແຫ່ງອາຕະມັນ.
Verse 24
विचार्य स्वात्मनः शक्त्या लौहमाकर्षको यथा आत्मप्रयत्नसापेक्षा विशिष्टा या मनोगतिः
ເຫມືອນແມ່ເຫຼັກດຶງເຫຼັກດ້ວຍພະລັງງານພາຍໃນຂອງຕົນ ດັ່ງນັ້ນການເຄື່ອນໄຫວອັນຈຳເພາະຂອງຈິດ ຍ່ອມອາໄສຄວາມພາກພຽນສ່ວນຕົວ.
Verse 25
तस्या ब्रह्मणि संयोगो योग इत्य् अभिधीयते विनिष्पन्दः समाधिस्थः परं ब्रह्माधिगच्छति
ການປະສານຂອງມັນກັບພຣະພຣະຫມັນ ເອີ້ນວ່າ «ໂຍຄະ». ເມື່ອຕັ້ງຢູ່ໃນສະມາທິ ແລະປາສະຈາກຄວາມສັ່ນໄຫວຂອງຈິດ ຍ່ອມບັນລຸພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດ.
Verse 26
यमैः सन्नियमैः स्थित्या प्रत्याहृत्या मरुज्जयैः प्राणायामेन पवनैः प्रत्याहारेण चेन्द्रियैः
ໂດຍຍະມະ ແລະ ນິຍະມະທີ່ຕັ້ງມັ່ນ; ໂດຍຄວາມໝັ້ນຄົງໃນອາສະນະ; ໂດຍການຖອນກັບ (ປຣະຕະຍາຫຣິຕິ); ໂດຍການຊະນະລົມຊີວິດ (ມະຣຸດ); ໂດຍປຣານາຍາມະ ແລະການຄວບຄຸມກະແສວາຍຸ; ແລະໂດຍປຣະຕະຍາຫາຣະ ຄືການຂັບຄຸມອິນທຣີຍະ.
Verse 27
वशीकृतैस्ततः कुर्यात् स्थितं चेतः शुभाश्रये आश्रयश्चेतसो ब्रह्म मूर्तञ्चामूर्तकं द्विधा
ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ເມື່ອຄວບຄຸມອິນທຣີຍະໄດ້ແລ້ວ ຄວນເຮັດໃຫ້ຈິດຕັ້ງມັ່ນໃນທີ່ພຶ່ງອັນມົງຄຸນ. ທີ່ພຶ່ງຂອງຈິດຄືພຣະພຣະຫມັນ ຊຶ່ງມີສອງປະເພດ: ມີຮູບ (ປະຈັກ) ແລະ ບໍ່ມີຮູບ (ອະປະຈັກ).
Verse 28
सनन्दनादयो ब्रह्मभावभावनया युताः कर्मभावनया चान्ये देवाद्याः स्थावरान्तकाः
ສະນັນດະນະ ແລະຜູ້ອື່ນໆ ມີການພັດທະນາ (ພາວະນາ) ໃນສະພາວະພຣະພຣະຫມັນ; ສ່ວນຜູ້ອື່ນ ຕັ້ງແຕ່ເທວະດາ ຈົນເຖິງສັດອະຈົນ ມີພາວະນາທີ່ຜູກພັນກັບກຳ (ກັມມະ)។
Verse 29
हिरण्यगर्भादिषु च ज्ञानकर्मात्मिका द्विधा त्रिविधा भावना प्रोक्ता विश्वं ब्रह्म उपास्यते
ກ່ຽວກັບ ຮິຣັນຍະຄັຣພະ ແລະອື່ນໆ ພາວະນາຖືກສອນວ່າເປັນສອງຢ່າງ—ມີລັກສະນະເປັນປັນຍາ ແລະເປັນກຳ—ແລະຍັງກ່າວວ່າເປັນສາມຢ່າງດ້ວຍ; ໂດຍນີ້ ພຣະພຣະຫມັນໃນຮູບໂລກທັງປວງ ຄວນຖືກບູຊາ (ອຸປາສະນາ)។
Verse 30
प्रत्यस्तमितभेदं यत् सत्तामात्रमगोचरं वचसामात्मसंवेद्यं तज्ज्ञानं ब्रह्म संज्ञितम्
ຄວາມຮູ້ນັ້ນ ເອີ້ນວ່າ “ພຣະພຣະຫມັນ” — ທີ່ຄວາມແຕກຕ່າງທັງປວງຖືກລະງັບ, ເປັນແຕ່ສະພາວະມີຢູ່ລ້ວນໆ, ຢູ່ເກີນຄຳເວົ້າ, ແລະຮູ້ໄດ້ໂດຍການຮູ້ຕົນເອງໂດຍກົງ.
Verse 31
तच्च विष्णोः परं रूपमरूपस्याजमक्षरं अशक्यं प्रथमं ध्यातुमतो मूर्तादि चिन्तयेत्
ແລະນັ້ນແມ່ນຮູບສູງສຸດຂອງ ວິສນຸ — ບໍ່ມີຮູບ, ບໍ່ເກີດ, ແລະບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ; ໃນເບື້ອງຕົ້ນ ບໍ່ອາດຈະພິຈາລະນາດ້ວຍສະມາທິໄດ້, ດັ່ງນັ້ນຄວນຄິດພິຈາລະນາພຣະອົງໂດຍເລີ່ມຈາກຮູບທີ່ຈັບຕ້ອງໄດ້ (ມູຣຕິ) ແລະອື່ນໆ.
Verse 32
सद्भावभावमापन्नस्ततो ऽसौ परमात्मना भवत्यभेदी भेदश् च तस्याज्ञानकृतो भवेत्
ເມື່ອເຂົ້າສູ່ສະພາວະແຫ່ງຄວາມເປັນຈິງ (ສັດພາວະ) ແລ້ວ ບຸກຄົນນັ້ນຈະບໍ່ແຕກຕ່າງຈາກພຣະອາດຕະມັນສູງສຸດ; ແລະຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ຮູ້ສຶກຕໍ່ພຣະນັ້ນ ເກີດຈາກອະວິຊາເທົ່ານັ້ນ.
Frequently Asked Questions
Sacrifice yields divine/Virāj states, tapas yields Brahmā’s station, renunciation with dispassion yields dissolution into prakṛti, and knowledge yields kaivalya—placing Brahma-jñāna as the direct route to liberation.
Śabda-brahman is Brahman approached through āgama/veda as sacred sound and doctrinal transmission, while para-brahman is realized through viveka and direct self-awareness beyond speech and distinctions.
Because the formless, unborn, imperishable supreme is difficult to grasp initially; therefore saguṇa contemplation serves as an entry-point that matures into nirguṇa realization and non-difference.
Avidyā: the superimposition of ‘I’ upon the body (anātman) and ‘mine’ upon related extensions, producing ego-sense and attachment through prakṛti.
It supplies the para-vidyā capstone: it reframes pravṛtti (ritual/action) and nivṛtti (knowledge/withdrawal) as a coherent ladder, and then gives operational yogic steps (yama-niyama through samādhi) to convert doctrine into realization.