Adhyaya 371
Chapter 371 — Yama-Niyama and Praṇava-Upāsanā (Oṅkāra) as Brahma-vidyā
ອັກນິອະທິບາຍໂຍຄະວ່າແມ່ນ ekacittatā (ຈິດເປັນຈຸດດຽວ) ແລະຍົກ citta-vṛtti-nirodha ເປັນວິທີສູງສຸດໃນການຮູ້ຄວາມສຳພັນ jīva–Brahman. ບົດນີ້ກຳນົດຍະມະ 5—ahiṃsā, satya, asteya, brahmacarya, aparigraha—ແລະນິຍະມະ 5—śauca, santoṣa, tapas, svādhyāya, īśvara-pūjana—ເປັນພື້ນຖານຈຳເປັນຂອງ Brahma-vidyā. Ahiṃsā ຖືກຍົກເປັນທຳສູງສຸດ; satya ຖືກກຳນົດເປັນຄຳເວົ້າທີ່ເປັນປະໂຫຍດສຸດທ້າຍ ຕາມກົດ “ຈິງແລະໄພຣະ”. Brahmacarya ຖືກວິເຄາະເປັນການສຳລວມ 8 ປະການຈາກຄວາມຄິດເຖິງການກະທຳ; aparigraha ຈຳກັດໃຫ້ມີແຕ່ສິ່ງຈຳເປັນຕໍ່ການດຳລົງກາຍ. ຕໍ່ມາຈາກຄວາມບໍລິສຸດແລະ tapas ໄປສູ່ svādhyāya ທີ່ເນັ້ນ Praṇava: Om ແຍກເປັນ A-U-M ພ້ອມ “half-mātrā” ລະອຽດ ແລະເຊື່ອມກັບເວດ, ໂລກ, guṇa, ສະພາບສະຕິ, ແລະຕຣິອົງ. ກຳຊັບໃຫ້ສະມາທິໃນ turīya (ສະພາບທີ 4) ໃນດອກບົວຫົວໃຈ ດ້ວຍອຸປະມາ ຄັນທະນູ-ລູກສອນ-ເປົ້າ: Praṇava ເປັນຄັນທະນູ, ຕົນເອງເປັນລູກສອນ, Brahman ເປັນເປົ້າ. ທ້າຍສຸດ ຈັດລະບຽບການໃຊ້ມັນຕຣາດ້ວຍການກຳນົດສັນທະ Gāyatrī, viniyoga ເພື່ອ bhukti-mukti, kavaca/nyāsa, ບູຊາ Viṣṇu, homa ແລະ japa ຢ່າງມີວິໄນ ຈົນ Brahman ປາກົດ; ປິດທ້າຍວ່າ ຄວາມໝາຍຈະແຈ້ງເຕັມສຳລັບຜູ້ມີ para-bhakti ຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ແລະເຄົາລົບ Guru ຢ່າງເທົ່າທຽມ.
Shlokas
Verse 1
इत्य् आग्नेये महापुराणे नरकनिरूपणं नाम सप्तत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथैकसप्तत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः यमनियमाः अग्निर् उवाच संसारतापमुक्त्यर्थं वक्ष्याम्य् अष्टाङ्गयोगकं ब्रह्मप्रकाशकं ज्ञानं योगस्तत्रैकचित्तता
ດັ່ງນັ້ນ ໃນອັກນິມະຫາປຸຣານະ ບົດທີ 370 ຊື່ «ການພັນລະນານະລົກ» ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ. ບັດນີ້ເລີ່ມບົດທີ 371 «ຍະມະ ແລະ ນິຍະມະ». ພຣະອັກນິກ່າວວ່າ: «ເພື່ອຫຼຸດພົ້ນຈາກໄຟທຸກຂ໌ແຫ່ງສັງສານ ຂ້າພະເຈົ້າຈະສອນ ອັດຖາງຄະໂຍກະ—ປັນຍາທີ່ເປີດເຜີຍພຣະພຣະຫມັນ. ໃນວິໄນນັ້ນ ໂຍກະແມ່ນການຮວບຮວມຈິດໃຫ້ເປັນຈຸດດຽວ»។
Verse 2
चित्तवृत्तिर्निरोधश् च जीवब्रह्मात्मनोः परः अहिंसा सत्यमस्तेयं ब्रह्मचर्यापरिग्रहौ
ການຢຸດຢັ້ງ (ນິໂຣທະ) ຄວາມເຄື່ອນໄຫວແປປ່ຽນຂອງຈິດ (ຈິດຕະ-ວຣິຕຕິ) ແມ່ນວິທີສູງສຸດ ເພື່ອຮູ້ແຈ້ງຄວາມເກີນພົ້ນ/ຄວາມເປັນອັນດຽວກັນຂອງ ຊີວະ ແລະ ພຣະພຣະຫມັນ/ອາດມັນ. ຄຳປະຕິຍານພື້ນຖານແມ່ນ: ອະຫິງສາ, ສັດຈະ, ບໍ່ລັກ, ພຣະຫມະຈັຣຍະ, ແລະ ອະປະຣິຄຣະຫະ (ບໍ່ຍຶດຕິດການຄອບຄອງ).
Verse 3
यमाः पञ्च स्मृता नियमाद्भुक्तिमुक्तिदाः शौचं सन्तोषतपसी स्वाध्यायेश्वरपूजने
ຍະມະ 5 ປະການ ໄດ້ຖືກຈື່ຈຳ. ແລະຈາກ ນິຍະມະ ກໍເກີດຂຶ້ນສິ່ງທີ່ປະທານທັງຄວາມສຸກໃນໂລກ (ພຸກຕິ) ແລະ ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ (ມຸກຕິ): ຄວາມບໍລິສຸດ (ເຊົາຈະ), ຄວາມພໍໃຈ (ສັນໂຕສະ), ຕະປະສະ (ພາວະບຳເນັດ), ສະວາທະຍາຍ (ການສຶກສາຕົນ/ອ່ານຄຳສອນ), ແລະ ການບູຊາພຣະເຈົ້າ (ອິດສະວະຣະ-ປູຊະນະ).
Verse 4
भूतापीडा ह्य् अहिंसा स्यादहिंसा धर्म उत्तमः यथा गजपदे ऽन्यानि पदानि पथगामिनां
ແທ້ຈິງແລ້ວ ການບໍ່ເຮັດຮ້າຍສັດມີຊີວິດ ເອີ້ນວ່າ ອະຫິງສາ; ແລະ ອະຫິງສາ ແມ່ນທຳມະສູງສຸດ—ເຫມືອນຮອຍຕີນຊ້າງທີ່ຮວບຮວມຮອຍຕີນຂອງສັດອື່ນໆຜູ້ເດີນທາງໄວ້ພາຍໃນ.
Verse 5
एवं सर्वमहिंसायां धर्मार्थमभिधीयते उद्वेगजननं हिंसा सन्तापकरणन्तथा
ດັ່ງນັ້ນ ໃນຂອບເຂດຂອງອະຫິງສາຢ່າງສົມບູນ ທຳມະຖືກອະທິບາຍວ່າມີເປົ້າໝາຍເຊັ່ນນີ້. ຄວາມຮຸນແຮງແມ່ນສິ່ງທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຫວາດຫວັ່ນ ແລະ ຄວາມກະວົນກະວາຍ; ແລະຍັງເປັນສິ່ງທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມທຸກທໍລະມານດ້ວຍ.
Verse 6
रुक्कृतिः शोनितकृतिः पैशुन्यकरणन्तथा ब्रह्मप्रकाशनं ज्ञानमिति ञ यथा नागपदे ऽन्यानीति क पदगामिनामिति ख , ज च हितस्यातिनिषेधश् च मर्मोद्घाटनमेव च
ການເຮັດໃຫ້ເຈັບປວດ, ການເຮັດໃຫ້ເລືອດໄຫຼ, ແລະການນິນທາກ່າວຮ້າຍ; ພ້ອມທັງການເປີດເຜີຍຄວາມຮູ້ອັນສັກສິດທີ່ກ່ຽວກັບ ພຣະພຣະຫມັນ (brahman) — ເຫຼົ່ານີ້ຄວນເຂົ້າໃຈວ່າເປັນການກະທຳທີ່ຄວນຕຳນິ. ອີກທັງ ການນຳຜູ້ອື່ນເຂົ້າສູ່ທາງຜິດ ແລະຜູ້ທີ່ເດີນຕາມທາງນັ້ນ; ການຫ້າມຢ່າງເກີນຄວນແມ່ນແຕ່ສິ່ງທີ່ເປັນປະໂຫຍດ; ແລະການເປີດເຜີຍຄວາມລັບຈຸດສຳຄັນ (marma) ຂອງຜູ້ອື່ນ.
Verse 7
सुखापह्नुतिः संरोधो बधो दशविथा च सा यद्भूतहितमत्यन्तं वचः सत्यस्य लक्षणं
«ຄຳເວົ້າທີ່ເປັນສັດ» ມີ 10 ປະເພດ—ຮວມທັງການປິດບັງຄວາມສຸກຂອງຜູ້ອື່ນ, ການຍັບຍັ້ງ, ແລະການຫ້າມ. ຄຳເວົ້າໃດທີ່ເປັນປະໂຫຍດສູງສຸດແກ່ສັດທັງປວງ ນັ້ນແມ່ນເຄື່ອງໝາຍຂອງຄວາມສັດຈິງ.
Verse 8
सत्यं ब्रूयात्प्रियं ब्रूयान्न ब्रूयात्सत्यमप्रियं प्रियञ्च नानृतं ब्रूयादेष धर्मः सनातनः
ຄວນເວົ້າຄວາມຈິງ; ຄວນເວົ້າຄຳທີ່ນ່າຟັງ. ບໍ່ຄວນເວົ້າຄວາມຈິງທີ່ບໍ່ນ່າຟັງ; ແລະບໍ່ຄວນເວົ້າຄຳຫວານທີ່ເປັນຄຳຕົວະ. ນີ້ແມ່ນທຳມະອັນນິລັນດອນ.
Verse 9
मैथुनस्य परित्यागो ब्रह्मचर्यन्तदष्टधा स्मरणं कीर्तनं केलिः प्रेक्ष्यणं गुह्यभाषणं
ພຣະພຣະຈັນຍາ (brahmacarya) ແມ່ນການລະວາງການຮ່ວມເພດ; ແລະຍັງເປັນ 8 ປະການ: ການລຶກຄິດດ້ວຍຕັນຫາ, ການເວົ້າຈາກາມ, ການຫຼິ້ນຮັກ, ການເບິ່ງດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາ, ແລະການສົນທະນາລັບ/ບໍ່ສຸພາບ (ພ້ອມທັງຮູບແບບອື່ນໆທີ່ກ່ຽວກັບກາມ).
Verse 10
सङ्कल्पो ऽध्यवसायश् च क्रियानिर्वृत्तिरेव च एतन्मैथुनमष्टाङ्गं प्रवदन्ति मनीषिणः
ຄວາມຕັ້ງໃຈ (saṅkalpa), ຄວາມມຸ່ງໝັ້ນແນ່ວແນ່ (adhyavasāya), ແລະການສຳເລັດການກະທຳໃຫ້ຄົບ (kriyā-nirvṛtti) — ນັກປັນຍາກ່າວວ່າ ນີ້ແມ່ນໄມຖຸນ (maithuna) ແບບ 8 ອົງ (aṣṭāṅga).
Verse 11
ब्रह्मचर्यं क्रियामूलमन्यथा विफला क्रिया वसिष्ठश् चन्द्रमाः शुक्रो देवाचार्यः पितामहः
ພຣະຫມະຈັຣຍະ (ການຮັກສາພຣະຫມະຈັຣຍະ ແລະ ຊີວິດນັກສຶກສາທີ່ມີວິໄນ) ແມ່ນຮາກຖານຂອງກິດທຳອັນສັກສິດທັງປວງ; ຖ້າບໍ່ແມ່ນແບບນັ້ນ ການປະກອບພິທີຈະໄຮ້ຜົນ. ດັ່ງນີ້ ວະສິດຖະ, ຈັນທຣະມາ (ດວງຈັນ), ສຸກຣະ, ຄູອາຈານແຫ່ງເທວະ (ບຣິຫັສປະຕິ), ແລະ ພິຕາມະຫະ (ພຣະພຣະຫມາ) ໄດ້ສອນໄວ້.
Verse 12
तपोवृद्धा वयोवृद्धास्ते ऽपि स्त्रीभिर्विमोहिताः गौडी पैष्टी च माध्वी च विज्ञेयास्त्रिविधाः सुराः
ແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ເຕີບໃຫຍ່ໃນຕະປະ (ການບຳເນັດ) ແລະຜູ້ທີ່ເຖົ້າແກ່ ກໍຍັງຖືກສະຕຣີເຮັດໃຫ້ຫຼົງໄຫຼ. ຈົ່ງຮູ້ວ່າ ສຸຣາ (ເຫຼົ້າມຶນເມົາ) ມີສາມປະເພດ: ເກົາດີ, ໄປສະຕີ, ແລະ ມາດວີ.
Verse 13
चतुर्थी स्त्री सुरा ज्ञेया ययेदं मोहितं जगत् माद्यति प्रमदां दृष्ट्वा सुरां पीत्वा तु माद्यति
ຈະຕຸຣຖີ (ບາດທີ່ສີ່) ພຶງຮູ້ວ່າເອີ້ນວ່າ “ສະຕຣີ” ແລະ “ສຸຣາ” ເພາະສິ່ງນີ້ໂລກຈຶ່ງຫຼົງໄຫຼ. ຄົນມຶນເມົາເມື່ອເຫັນນາງງາມ; ແລະກໍມຶນເມົາເມື່ອດື່ມສຸຣາ.
Verse 14
यस्माद्दृष्टमदा नारी तस्मात्तान्नावलोकयेत् यद्वा तद्वापरद्रव्यमपहृत्य बलान्नरः
ເນື່ອງຈາກນາງສະຕຣີເກີດຄວາມເມົາໃນຄວາມຍິ່ງ/ກຳໜັດ ເມື່ອຖືກຈ້ອງມອງ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງບໍ່ຄວນຈ້ອງເບິ່ງນາງ. ເຊັ່ນດຽວກັນ ຊາຍບໍ່ຄວນຍຶດເອົາຊັບຂອງຜູ້ອື່ນດ້ວຍກຳລັງ—ບໍ່ວ່າຈະເປັນສິ່ງໃດກໍຕາມ.
Verse 15
अवश्यं याति तिर्यक्त्वं जग्ध्वा चैवाहुतं हविः कौपीनाच्छादनं वासः कन्थां शीतनिवारिणीं
ຜູ້ນັ້ນຈະຕົກໄປສູ່ກຳເນີດເປັນສັດຢ່າງແນ່ນອນ ເນື່ອງຈາກໄດ້ກິນຮະວິ (havis) ທີ່ໄດ້ຖວາຍແລ້ວ. ເຄື່ອງນຸ່ງຂອງເຂົາເຫຼືອພຽງຜ້າຄາດເອວ (kaupīna) ແລະຜ້າຫົ່ມຂາດໆເພື່ອກັນໜາວເທົ່ານັ້ນ.
Verse 16
पादुके चापि गृह्णीयात् कुर्यान्नान्यस्य संग्रहं देहस्थितिनिमित्तस्य वस्त्रादेः स्यात्परिग्रहः
ທ່ານອາດຮັບເອົາເກີບແຕະເປັນຄູ່ໄດ້ດ້ວຍ; ບໍ່ຄວນສະສົມສິ່ງອື່ນໃດ. ການຄອບຄອງຄວນມີແຕ່ເສື້ອຜ້າ ແລະສິ່ງຄ້າຍຄື ເພື່ອຄ້ຳຈຸນຮ່າງກາຍເທົ່ານັ້ນ.
Verse 17
शरीरं धर्मसंयुक्तं रक्षणीयं प्रयत्नतः शौचन्तु द्विविधं प्रोक्तं वाह्यमभ्यन्तरं तथा
ຮ່າງກາຍທີ່ເຊື່ອມກັບທຳມະ ຄວນຖືກປົກປ້ອງດ້ວຍຄວາມພະຍາຍາມຢ່າງຫນັກ. ຄວາມບໍລິສຸດ (śauca) ຖືກກ່າວວ່າມີສອງປະເພດ: ພາຍນອກ ແລະ ພາຍໃນ.
Verse 18
गृज्जलाभ्यां स्मृतं वाह्यं भावशुद्धेरथान्तरं उभयेन शुचिर्यस्तु स शुचिर्नेतरः शुचिः
ຄວາມບໍລິສຸດພາຍນອກ ຖືກຈື່ຈຳວ່າໄດ້ມາດ້ວຍດິນ ແລະ ນ້ຳ; ຄວາມບໍລິສຸດພາຍໃນ ໄດ້ມາດ້ວຍການຊຳລະຈິດໃຈແລະອຸປນິໄສ. ຜູ້ທີ່ບໍລິສຸດດ້ວຍທັງສອງ ຈຶ່ງເປັນຜູ້ບໍລິສຸດແທ້; ຄົນອື່ນບໍ່ແມ່ນບໍລິສຸດແທ້.
Verse 19
यथा कथञ्चित्प्राप्त्या च सन्तोषस्तुष्टिरुच्यते मनसश्चेन्द्रियाणाञ्च ऐकाग्र्यं तप उच्यते
ຄວາມພໍໃຈ (santoṣa) ຫຼື tuṣṭi ແມ່ນການພໍໃຈຕໍ່ສິ່ງທີ່ໄດ້ມາບໍ່ວ່າດ້ວຍວິທີໃດ. ຄວາມຕັ້ງໝັ້ນແນ່ວແນ່ (aikāgrya) ຂອງຈິດ ແລະ ອິນທຣີຍະ ຖືກເອີ້ນວ່າ ຕະປະ (tapas).
Verse 20
तज्जयः सर्वधर्मेभ्यः स धर्मः पर उच्यते वाचिकं मन्त्रजप्यादि मानसं रागवर्जनं
ການຊະນະສິ່ງນັ້ນ (ສັດຕູພາຍໃນ—ຄວາມປາຖະໜາ/ຄວາມຍຶດຕິດ) ເຫນືອກວ່າທຳມະທັງປວງ; ນັ້ນແມ່ນຖືກປະກາດວ່າເປັນທຳມະສູງສຸດ. ວິໄນທາງວາຈາ ແມ່ນການສວດມົນຕຣາ ແລະອື່ນໆ; ວິໄນທາງໃຈ ແມ່ນການລະທິ້ງຄວາມຫຼົງໄຫຼ (rāga) ແລະຄວາມຍຶດຕິດ.
Verse 21
शारीरं देवपूजादि सर्वदन्तु त्रिधा तपः प्रणवाद्यास्ततो वेदाः प्रणवे पर्यवस्थिताः
ຕະປະ (tapas) ມີສາມປະເພດ—ຕະປະທາງກາຍ ເຊັ່ນ ການບູຊາເທວະ ແລະອື່ນໆ ແລະ (ອີກສອງປະເພດ) ໃນທຸກດ້ານ. ພຣະເວດາເລີ່ມດ້ວຍ ປຣະນະວະ (Oṃ); ແທ້ຈິງແລ້ວ ພຣະເວດາຕັ້ງຢູ່ໃນ ປຣະນະວະ ນັ້ນ.
Verse 22
वाङ्मयः प्रणवः सर्वं तस्मात्प्रणवमभ्यसेत् अकारश् च तथोकारो मकारश्चार्धमात्रया
ປຣະນະວະ (Oṃ) ແມ່ນຄວາມຄົບຖ້ວນຂອງວາຈາທີ່ເປັນສຽງອອກ; ດັ່ງນັ້ນຄວນຝຶກ (ສວດແລະພິຈາລະນາ) ປຣະນະວະ—ປະກອບດ້ວຍ A, U, M ແລະ ອັດທະມາຕຣາ (ສຽງສະທ້ອນສຸດທ້າຍອັນລະອຽດ).
Verse 23
तिस्रो मात्रास्त्रयो वेदाः लोका भूरादयो गुणाः जाग्रत्स्वप्नः सुषुप्तिश् च ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः
ມີມາຕຣາສາມ, ມີພຣະເວດາສາມ, ແລະໂລກທັງຫຼາຍເລີ່ມຈາກ Bhūḥ; ມີຄຸນະສາມ; ສະພາວະຕື່ນ, ຝັນ, ແລະຫຼັບລຶກ; ແລະຕຣິມູຣຕິ—ພຣະບຣະຫມາ, ພຣະວິສນຸ, ແລະພຣະມະເຫສະວະຣະ.
Verse 24
प्रद्युम्नः श्रीर्वासुदेवः सर्वमोङ्गारकः क्रमात् अमात्रो नष्टमात्रश् च द्वैतस्यापगमः शिवः
ພຣະອົງແມ່ນ Pradyumna; ພຣະອົງແມ່ນ Śrī (ສິຣິມົງຄຸນ ແລະ ໂຊກດີ); ພຣະອົງແມ່ນ Vāsudeva. ຕາມລຳດັບ ພຣະອົງແມ່ນຫຼັກ ‘Oṃ’ ອັນແຜ່ຊຶມທົ່ວທຸກສິ່ງ. ພຣະອົງບໍ່ມີມາຕຣາທີ່ຈະວັດໄດ້ ແລະເປັນຜູ້ທີ່ມາຕຣາທັງປວງລະລາຍ; ພຣະອົງແມ່ນການດັບສິ້ນຂອງຄວາມສອງ—ພຣະອົງແມ່ນ Śiva ຜູ້ມົງຄຸນ.
Verse 25
ओङ्कारो विदितो येन स मुनिर्नेतरो मुनिः चतुर्थी मात्रा गान्धारी प्रयुक्ता मूर्ध्निलक्ष्यते
ຜູ້ໃດຮູ້ແຈ້ງ Oṃ (Oṅkāra) ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຜູ້ນັ້ນເທົ່ານັ້ນແມ່ນມຸນິ (ນັກບຳເນັດ) ທີ່ແທ້; ຄົນອື່ນບໍ່ແມ່ນມຸນິແທ້. ມາຕຣາທີ່ສີ່ ເອີ້ນວ່າ Gāndhārī ເມື່ອນຳໃຊ້ຖືກວິທີ ຈະຮູ້ໄດ້ຈາກເຄື່ອງໝາຍທີ່ກະຫຼອດຫົວ (mūrdhan) ແມ່ນສຽງກ້ອງສູງ/ສ່ວນເທິງ.
Verse 26
तत्तुरीयं परं ब्रह्म ज्योतिर्दीपो घटे यथा तथा हृत्पद्मनिलयं ध्यायेन्नित्यं जपेन्नरः
ຕຸຣີຍະ (ຂັ້ນທີ່ສີ່) ແມ່ນ ພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດ—ເຫມືອນແສງໄຟຕະກຽງຢູ່ໃນໝໍ້. ດັ່ງນັ້ນ ຄົນຄວນພິຈາລະນາສະເໝີເຖິງອົງທີ່ສະຖິດໃນດອກບົວແຫ່ງຫົວໃຈ ແລະ ສວດຊະປະ (japa) ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ.
Verse 27
प्रणवो धनुः शरो ह्य् आत्मा ब्रह्म तल्लक्ष्यमुच्यते अप्रमत्तेन वेद्धव्यं शरवत्तन्मयो भवेत्
ປຣະນະວະ (ໂອມ) ແມ່ນຄັນທະນູ; ອາຕະມາ (ຕົນ) ແມ່ນລູກສອນ; ພຣະຫມັນແມ່ນເປົ້າໝາຍທີ່ກ່າວໄວ້. ດ້ວຍຄວາມຕັ້ງໃຈບໍ່ປະມາດ ຄວນຍິງໃຫ້ທະລຸເປົ້າໝາຍນັ້ນ; ແລ້ວຈຶ່ງເປັນດັ່ງລູກສອນ ກາຍເປັນມີສະພາບເປັນນັ້ນ (ພຣະຫມັນ).
Verse 28
एतेदेकाक्षरं ब्रह्म एतदेकाक्षरं परं देतदेकाक्षरं ज्ञात्वा यो यदिच्छति तस्य तत्
ນີ້ແມ່ນ ພຣະຫມັນອັກສອນດຽວ; ນີ້ແມ່ນ ອັກສອນດຽວອັນສູງສຸດ. ເມື່ອຮູ້ຈັກອັກສອນດຽວນີ້ແລ້ວ ຜູ້ໃດປາດຖະໜາສິ່ງໃດ ສິ່ງນັ້ນຍ່ອມເປັນຂອງຜູ້ນັ້ນ.
Verse 29
छन्दो ऽस्य देवी गायत्री अन्तर्यामी ऋषिः स्मृतः देवता परमात्मास्य नियोगो भुक्तिमुक्तये
ສັນທະ (ສຳນວນສັນຕະ) ຂອງມັນຕຣານີ້ ແມ່ນ ເທວີ ກາຍະຕຣີ; ຣິສິ ຖືກຈື່ຈຳວ່າ ອັນຕະຣະຍາມິນ; ເທວະຕາປະທານຂອງມັນ ແມ່ນ ປະຣະມາດມາ (ອາຕະມາສູງສຸດ). ວິນິໂຍກ (ການນຳໃຊ້) ຂອງມັນ ເພື່ອໄດ້ທັງ ພົກຕິ (ຄວາມສຸກໂລກີ) ແລະ ມຸກຕິ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ).
Verse 30
भूरग्न्यात्मने हृदयं भुवः प्राजापत्यात्मने शिरः स्वःसूर्यात्मने च शिखा कवचमुच्यते
‘ພູḥ’—ທີ່ມີອັກນິເປັນອາຕະມາພາຍໃນ—ກຳນົດໃຫ້ຢູ່ທີ່ຫົວໃຈ. ‘ພຸວະḥ’—ທີ່ມີປຣະຊາປະຕິເປັນອາຕະມາພາຍໃນ—ກຳນົດໃຫ້ຢູ່ທີ່ສີສະ. ແລະ ‘ສະວະḥ’—ທີ່ມີພຣະອາທິດເປັນອາຕະມາພາຍໃນ—ກຳນົດໃຫ້ຢູ່ທີ່ຊິຄາ (ຈຸກຜົມກາງຫົວ). ນີ້ແມ່ນທີ່ເອີ້ນວ່າ ກະວະຈະ (kavaca) ເກາະປ້ອງກັນ.
Verse 31
ओंभूर्भुवः स्वःकवचं सत्यात्मने ततो ऽस्त्रकं विन्यस्य पूजयेद्विष्णुं जपेद्वै भुक्तिमुक्तये
ເມື່ອໄດ້ວາງມັນຕຣາກາວະຈະປ້ອງກັນ “oṁ bhūr bhuvaḥ svaḥ” ໃຫ້ແກ່ພຣະອົງຜູ້ມີອາດຕະມາແຫ່ງຄວາມຈິງ ແລ້ວຈຶ່ງເຮັດອັສຕຣະ-ນຍາສະ (ວາງມັນຕຣາອາວຸດ) ຄວນບູຊາພຣະວິສນຸ ແລະສວດຊາບມັນຕຣາເພື່ອຄວາມສຸກໂລກີ ແລະການຫຼຸດພົ້ນ (ມຸກຕິ).
Verse 32
जुहुयाच्च तिलाज्यादि सर्वं सम्पद्यते नरे यस्तु द्वादशसाहस्रं जपमन्वहमाचरेत्
ແລະຄວນຖວາຍບູຊາໃນໄຟພິທີ (homa) ດ້ວຍງາ, ນ້ຳມັນເນີຍ (ghee) ແລະອື່ນໆ; ທຸກສິ່ງຈະສຳເລັດສົມບູນແກ່ຜູ້ທີ່ປະຕິບັດຈາປະ 12,000 ຄັ້ງ ທຸກມື້.
Verse 33
तस्य द्वादशभिर्मासैः परं ब्रह्म प्रकाशते अनिमादि कोटिजप्याल्लक्षात्सारस्वतादिकं
ສຳລັບຜູ້ປະຕິບັດນັ້ນ ໃນ 12 ເດືອນ ພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດ (ປຣະພຣະຫມັນ) ຈະປາກົດແຈ້ງ. ນີ້ກ່າວໄວ້ດ້ວຍອານຸພາບຈາກການສວດຊາບນັບເປັນໂກດິ ເລີ່ມຈາກສິດທິ aṇimā ແລະອື່ນໆ, ແລະຈາກການສວດຊາບມັນຕຣາສາຣັສວະຕີ (Sarasvatī) ແລະອື່ນໆ ໜຶ່ງແສນຄັ້ງ.
Verse 34
वैदिकस्तान्त्रिको मिश्रो विष्णार्वै त्रिविधो मखः त्रयानामीप्सितेनैकविधिना हरिमर्चयेत्
ແທ້ຈິງແລ້ວ ມະຂະ (ພິທີບູຊາ/ຍັດ) ສຳລັບພຣະວິສນຸ ມີ 3 ປະເພດ—ແບບເວດິກ, ແບບຕັນຕຣິກ, ແລະແບບຜະສົມ. ໃນທັງສາມນັ້ນ ຄວນບູຊາພຣະຫຣິ ດ້ວຍວິທີດຽວທີ່ປາດຖະໜາ/ເໝາະສົມກັບພິທີທີ່ເລືອກ.
Verse 35
प्रणम्य दण्डवद्भूमौ नमस्कारेण यो ऽर्चयेत् स याङ्गतिमवाप्नोति न तां क्रतुशतैर् अपि
ຜູ້ໃດກໍຕາມ ທີ່ກົດກາບລົງກັບພື້ນດິນເຫມືອນໄມ້ທ່ອນ (daṇḍavat) ແລະບູຊາດ້ວຍນະມັສການອັນເຄົາລົບ—ຜູ້ນັ້ນຈະບັນລຸສະພາບສູງສຸດ ຊຶ່ງບໍ່ອາດໄດ້ມາແມ່ນແຕ່ດ້ວຍຍັດຮ້ອຍຄັ້ງ.
Verse 36
यस्य देवे परा भक्तिर्यथा देवे तथा गुरौ तस्यैते कथिता ह्य् अर्थाः प्रकाशन्ते महात्मनः
ສໍາລັບຜູ້ມີຈິດໃຈຍິ່ງໃຫຍ່ ຜູ້ມີພັກຕິສູງສຸດຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ແລະດັ່ງກັນນັ້ນຕໍ່ຄູອາຈານ (ກຸຣຸ) ດ້ວຍ ຄວາມໝາຍທີ່ຖືກສອນເຫຼົ່ານີ້ຈະປາກົດແຈ້ງຊັດແທ້ໆ।
Frequently Asked Questions
It gives a structured, quasi-śāstric mapping of Praṇava: A-U-M plus ardha-mātrā; correlations with Vedas, lokas, guṇas, and consciousness-states; and a ritual-technical protocol (viniyoga, kavaca, astra-nyāsa, homa, and a quantified japa regimen of 12,000 daily).
It builds a step-ladder from conduct to concentration: yama-niyama purify intention and behavior, tapas and svādhyāya stabilize attention, and Praṇava-upāsanā focuses the mind toward turīya—culminating in non-dual realization framed as ‘piercing’ Brahman with unwavering awareness.