Adhyaya 98: Chapter on the Sacred Hill Episode: Satyatapā and the Marvel of Varāha

Verse 1

अथ पर्वाध्यायः ॥ धरण्युवाच ॥ योऽसौ सत्यतपा नाम लुब्धो भूत्वा द्विजो बभौ ॥ येनारुणिर्व्याघ्रभयाद्रक्षितो यः स्वशक्तितः ॥

ಇದೀಗ ಪರ್ವಾಧ್ಯಾಯ. ಧರಣಿ ಹೇಳಿದರು—ಸತ್ಯತಪಾ ಎಂಬ ಆ ದ್ವಿಜನು ಲೋಭದಿಂದ ಬೇಟೆಗಾರನಾದನು; ಅವನ ಸ್ವಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಅರುಣಿ ಹುಲಿಯ ಭಯದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು.

Verse 2

दुर्वासाः संश्रुतार्थश्च हिमवन्तं नगं ययौ ॥ तस्योपरि महच्चित्रं भवतीति त्वयेरितम् ॥

ದುರ್ವಾಸರು ವಿಷಯವನ್ನು ಕೇಳಿ ಹಿಮವಂತ ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದರು. ನೀನು ಹೇಳಿದಂತೆ, ಅದರ ಮೇಲೆ ಮಹಾ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರ ಅದ್ಭುತವಿದೆ.

Verse 3

कीदृशं तन्ममाचक्ष्व महत्कौतूहलं विभो ॥ श्रीवराह उवाच ॥ स हि सत्यतपा पूर्वं भृगुवंशोद्भवो द्विजः ॥

ಅದು ಹೇಗಿದೆ ಎಂದು ನನಗೆ ಹೇಳು; ಹೇ ವಿಭೋ, ನನಗೆ ಮಹಾ ಕುತೂಹಲ. ಶ್ರೀವರಾಹನು ಹೇಳಿದನು—ಸತ್ಯತಪಾ ಹಿಂದೆ ಭೃಗು ವಂಶದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ದ್ವಿಜ (ಬ್ರಾಹ್ಮಣ)ನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 4

दस्युसंसर्गसम्भूतो दस्युवत्समजायत ॥ ततः कालेन महता ऋषिसङ्गात्पुनर्द्विजः ॥

ದಸ್ಯುಗಳ ಸಂಗದಿಂದ ಅವನು ದಸ್ಯುವಿನಂತೆಯೇ ಆಗಿಬಿಟ್ಟನು; ನಂತರ ಬಹುಕಾಲದ ಬಳಿಕ ಋಷಿಗಳ ಸತ್ಸಂಗದಿಂದ ಅವನು ಮತ್ತೆ ದ್ವಿಜ (ಬ್ರಾಹ್ಮಣ)ನಾದನು.

Verse 5

बभौ दुर्वाससा सम्यग्बोधितश्च विशेषतः ॥ हिमाद्रेरुत्तरे पादे पुष्यभद्रा नदी शुभा ॥

ದುರ್ವಾಸರ ವಿಶೇಷ ಉಪದೇಶದಿಂದ ಅವನು ಸಮ್ಯಕ್ ಬೋಧಿತನಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾದನು. ಹಿಮಾದ್ರಿಯ ಉತ್ತರ ಪಾದದಲ್ಲಿ ಶುಭವಾದ ಪುಷ್ಯಭದ್ರಾ ನದಿ ಇದೆ.

Verse 6

तस्यास्तीरे शिला दिव्या नाम्ना चित्रशिला धरे ॥ न्यग्रोधश्च महांस्तत्र नाम्ना भद्रो महावटः ॥

ಹೇ ಧರೇ, ಅದರ ತೀರದಲ್ಲಿ ‘ಚಿತ್ರಶಿಲಾ’ ಎಂಬ ದಿವ್ಯ ಶಿಲೆಯಿದೆ; ಅಲ್ಲಿಯೇ ‘ಭದ್ರ’ ಎಂಬ ಮಹಾ ನ್ಯಗ್ರೋಧ—ವಿಶಾಲ ವಟವೃಕ್ಷ—ಇದೆ.

Verse 7

तत्र सत्यतपाः स्थित्वा तपः कुर्वन्महातपाः ॥ स कदाचित्कुठारेण चकर्त्त समिधः किल ॥

ಅಲ್ಲಿ ಸತ್ಯತಪಾ ನೆಲೆಸಿ ಮಹಾತಪಸ್ವಿಯಾಗಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಒಮ್ಮೆ, ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ಅವನು ಕೊಡಲಿಯಿಂದ ಸಮಿಧೆಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದನು.

Verse 8

चिच्छेद चाङ्गुलीमेकां वामतर्जनिकां मुनिः ॥ छिन्नायामङ्गुलौ तस्य भस्मचूर्णं भवत्किल ॥

ಮುನಿಯು ತನ್ನ ಎಡ ತರ್ಜನಿಯ ಒಂದು ಬೆರಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದನು. ಅದು ಕತ್ತರಿಸಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ, ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ಅದು ಭಸ್ಮಚೂರ್ಣವಾಯಿತು.

Verse 9

न लोहितं न मांसं तु न मज्जा तत्र दृश्यते ॥ अङ्गुली सन्धिता तेन पूर्ववच्छाभवत्कृते ॥

ಅಲ್ಲಿ ರಕ್ತವೂ ಇಲ್ಲ, ಮಾಂಸವೂ ಇಲ್ಲ, ಮಜ್ಜೆಯೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಬೆರಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿದಾಗ ಅದು ಹಿಂದಿನಂತೆಯೇ ಆಯಿತು.

Verse 10

प्रभाते विमले प्राप्तमिन्द्रलोकमिति स्मृतिः ॥ अथेन्द्रेण सुराः सर्वे यक्षगन्धर्वकिन्नरैः ॥

ಸ್ಮೃತಿಯ ಪ್ರಕಾರ, ನಿರ್ಮಲ ಪ್ರಭಾತದಲ್ಲಿ ಅವನು ಇಂದ್ರಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆದನು. ನಂತರ ಇಂದ್ರನೊಂದಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು ಯಕ್ಷ-ಗಂಧರ್ವ-ಕಿನ್ನರರೊಡನೆ ಸೇರಿದರು.

Verse 11

पृष्टाः किञ्चिदिहास्चार्यमपूर्वं कथ्यतामिति ॥ तत्र रुद्रसरस्तीरे यदेतन्मिथुनं शुभम् ॥

“ಇಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವಾದ, ಅಪೂರ್ವವಾದ ವಿಷಯವನ್ನು ಹೇಳಿರಿ” ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ, (ಅವರು) ಹೇಳಿದರು: “ರುದ್ರಸರಸ್ಸಿನ ತೀರದಲ್ಲಿ ಈ ಶುಭ ಮಿಥುನವಿದೆ.”

Verse 12

स्थितं किन्नरयोस्तच्च वाक्यं चेदमुवाच ह ॥ दृष्टं तु महदाश्चर्यं पुष्यभद्रातटे शुभे ॥

ಅಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಕಿನ್ನರರ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಅವನು ಈ ವಚನವನ್ನು ಹೇಳಿದನು— “ಶುಭವಾದ ಪುಷ್ಯಭದ್ರಾ ತಟದಲ್ಲಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಮಹದಾಶ್ಚರ್ಯವು ಕಂಡುಬಂದಿದೆ।”

Verse 13

यदेतत्सत्यतपसः समवोचत्ततः शुभे ॥ दृष्टं किञ्चिदिहास्चर्यं दृष्टिस्तु हिमवद्गिरौ ॥

ನಂತರ, ಓ ಶುಭೆಯೇ, ಸತ್ಯತಪಸ್ಸು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು— “ಇಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಕಂಡಿದೆ; ಈ ದರ್ಶನ ಹಿಮವತ್ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ (ಲಭ್ಯ).”

Verse 14

पुष्यभद्रानदीतीरे महदाश्चर्यमुत्तमम् ॥ यदेतत्सत्यतपसः समवोचस्ततः शुभे ॥

ಪುಷ್ಯಭದ್ರಾ ನದೀತೀರದಲ್ಲಿ ಮಹತ್ತಾದ ಹಾಗೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಆಶ್ಚರ್ಯವಿದೆ— ಎಂದು, ಓ ಶುಭೆಯೇ, ಸತ್ಯತಪಸ್ಸು ಪ್ರಕಟಿಸಿದನು।

Verse 15

स्रवणं भस्मनश्चैव श्रुतं सर्वं शशंस ह ॥ तच्छुत्वा सहसा शक्रो विस्मितो विष्णुमब्रवीत् ॥

‘ಸ್ರವಣ’ ಮತ್ತು ಭಸ್ಮದ ಕುರಿತು ಕೇಳಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅವನು ವಿವರಿಸಿದನು. ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ) ಸಹಸಾ ವಿಸ್ಮಿತನಾಗಿ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಹೇಳಿದನು।

Verse 16

आगच्छ विष्णो गच्छामो हिमवत्पार्श्वमुत्तमम् ॥ तत्राश्चर्यमपूर्वं मे कथितं किन्नरेण ह ॥

“ಬಾ, ಓ ವಿಷ್ಣು; ನಾವು ಹಿಮವತ್ ಪರ್ವತದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪಾರ್ಶ್ವಕ್ಕೆ ಹೋಗೋಣ. ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಕಿನ್ನರನು ನನಗೆ ಅಪೂರ್ವ ಆಶ್ಚರ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ।”

Verse 17

एवमुक्तस्ततो विष्णुर्वाराहं रूपमग्रहीत् ॥ मृगयुश्च तथैवेन्द्रो जग्मतुस्तमृषिं प्रति ॥

ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಭಗವಾನ್ ವಿಷ್ಣು ವರಾಹರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು. ಬೇಟೆಗಾರನೂ ಇಂದ್ರನೂ ಆ ಋಷಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೊರಟರು.

Verse 18

विष्णुर्वाराहरूपेण ऋषिदृष्टिपथे स्थितः ॥ भूत्वा दृश्योऽप्यदृश्योऽभूत्पुनरेव च दृश्यते ॥

ವಿಷ್ಣು ವರಾಹರೂಪದಲ್ಲಿ ಋಷಿಯ ದೃಷ್ಟಿಪಥದಲ್ಲಿ ನಿಂತನು. ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವನೇ ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಅদೃಶ್ಯನಾಗಿ, ಮತ್ತೆ ಪುನಃ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು.

Verse 19

भगवन्निह दृष्टस्ते वराहः पृथुलो महान् ॥ येन तं हन्मि भृत्यानां पोषणाय महामुने ॥

ಭಗವನ್! ಇಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮಿಂದ ಒಂದು ಮಹಾ, ವಿಶಾಲ ವರಾಹ ಕಂಡುಬಂದಿದೆ. ಓ ಮಹಾಮುನಿ, ನನ್ನ ಅವಲಂಬಿತರ ಪೋಷಣೆಗೆ ನಾನು ಅದನ್ನು ಯಾವ ಉಪಾಯದಿಂದ ವಧಿಸಲಿ? ತಿಳಿಸಿ.

Verse 20

एवमुक्तो मुनिस्तेन चिन्तयामास तत्क्षणात् ॥ यदि तं दर्शयाम्यस्मै वराहं हन्यते तदा ॥

ಅವನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಮುನಿಯು ತಕ್ಷಣವೇ ಚಿಂತಿಸಿದನು—“ನಾನು ಅವನಿಗೆ ಆ ವರಾಹವನ್ನು ತೋರಿಸಿದರೆ, ಆಗ ಅದು ವಧೆಯಾಗುತ್ತದೆ.”

Verse 21

नो चेत्कुटुम्बः क्षुधया सीदत्यस्य न संशयः ॥ जायापुत्रसमायुक्तो लुब्धकोऽयं क्षुधान्वितः ॥

ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅವನ ಕುಟುಂಬವು ಹಸಿವಿನಿಂದ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಕಂಗೆಡುತ್ತದೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಈ ಬೇಟೆಗಾರನು ಪತ್ನಿ-ಪುತ್ರರೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ.

Verse 22

नाध्यगच्छत बुद्धिश्च क्षणात्तस्य व्यजायत ॥

ಅವನ ಬುದ್ಧಿ ನಿರ್ಣಯಕ್ಕೆ ತಲುಪಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲೇ ಅವನಿಗೆ ಹೊಸ ಅಂತರ್ದೃಷ್ಟಿ ಉದಯವಾಯಿತು।

Verse 23

दृष्टं चक्षुर्निहितं जङ्गमेषु जिह्वा वक्तुं मृगयौ तद्विसृष्टम् ॥ द्रष्टुं चक्षुर्नास्ति जिह्वेह वक्तुं जिह्वायाः स्यात्तत्त्वतोऽस्तीह चक्षुः ॥

ಚರಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ದೃಷ್ಟಿ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದೆ; ನಾಲಿಗೆ ಮಾತಿಗಾಗಿ ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿದೆ—ಇದೇ ವಿಧಿ. ನಾಲಿಗೆ ನೋಡಲಾರದು, ಕಣ್ಣು ಮಾತನಾಡಲಾರದು; ತತ್ತ್ವತಃ ನಾಲಿಗೆ ನಾಲಿಗೆಯೇ, ಕಣ್ಣು ಕಣ್ಣೇ.

Verse 24

एवं श्रुत्वा द्वावपि तस्य तुष्टौ इन्द्राविष्णू दर्शयन्तौ स्वमूर्तिम् ॥ वाक्यं चेदमूचतुर्ब्रूहि नौ ते तुष्टौ धन्यं वरमेकं वदस्व ॥ तच्छ्रुत्वाऽसौ सत्यतपा उवाच ॥

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಇಂದ್ರ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣು ಇಬ್ಬರೂ ಅವನ ಮೇಲೆ ಸಂತೋಷಗೊಂಡು ತಮ್ಮ ಸ್ವರೂಪಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿದರು. ನಂತರ ಅವರು ಹೇಳಿದರು—“ಹೇಳು; ನಾವು ಇಬ್ಬರೂ ನಿನ್ನಿಂದ ತೃಪ್ತರಾಗಿದ್ದೇವೆ, ಧನ್ಯನೇ! ಒಂದು ವರವನ್ನು ಹೇಳು.” ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಸತ್ಯತಪನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

Verse 25

न चातिरिक्तोऽस्ति वरः पृथिव्यां यद्दृष्टो मे पुरतो देवदेवाः ॥ बलं वरेणापि कृतार्थतासीत्तथापीदं ये सदा पर्वकाले ॥

ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಇದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ವರವಿಲ್ಲ—ದೇವದೇವರು ನನಗೆ ಎದುರಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರು. ವರದಿಂದಲೇ ನನ್ನ ಕೃತಾರ್ಥತೆ ಸಿದ್ಧವಾಯಿತು; ಆದರೂ ನಾನು ಇದನ್ನೂ ಬೇಡುತ್ತೇನೆ—ಯಾವರು ಸದಾ ಪರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಾಚರಣೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರ ಕುರಿತು.

Verse 26

सशल्यश्च वराहोऽयं ममाश्रममुपागतः ॥ एवं गते तु किं कार्यमथासौ चिन्तयन् प्रभुः ॥

ಈ ವರಾಹವು ಗಾಯಗೊಂಡ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಬಂದಿದೆ. ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹೀಗಿರುವಾಗ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಆ ಪೂಜ್ಯನು ಚಿಂತನೆ ಮಾಡಿದನು.

Verse 27

विप्रा विप्राश्चार्चयन्तीह भक्त्या तेषां पापं नश्यतां मासमेकम् ॥ यत्सञ्चितं त्वेष एको वरोऽस्तु ह्यभीष्टो मे सांप्रतम् देहि मह्यम् ॥

ಇಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡಲಿ; ಅವರ ಸಂಚಿತ ಪಾಪವು ಒಂದು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ನಾಶವಾಗಲಿ. ಇದೇ ನನ್ನ ಏಕೈಕ ವರ—ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದುದನ್ನು ಈಗಲೇ ದಯಪಾಲಿಸಿ।

Verse 28

अदर्शनं गतौ देवो सोऽपि तत्र व्यवस्थितः ॥ लब्ध्वा वरं सत्यतपा ब्रह्मभूतोऽभवद्धृदि ॥

ದೇವನು ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಅಡಗಿದನು; ಅವನೂ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ ಉಳಿದನು. ವರವನ್ನು ಪಡೆದು ಸತ್ಯತಪಾ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮಸಮಾನ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಏರಿದನು।

Verse 29

यावदास्ते शुभे देशे कृतकृत्यो महामुनिः ॥ तावत्तस्य गुरुस्तत्र त्वारुणिः समदृश्यत ॥

ಮಹಾಮುನಿ ಆ ಶುಭ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಕೃತಕೃತ್ಯನಾಗಿ ಎಷ್ಟು ಕಾಲ ಇದ್ದನೋ, ಅಷ್ಟೇ ಕಾಲ ಅವನ ಗುರು ತ್ವಾರುಣಿ ಅಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು।

Verse 30

पृथ्वीं प्रदक्षिणीकृत्य तीर्थहेतोर्विचक्षण ॥ तेन चासौ महाभक्त्या पूजितो मुनिपुङ्गवः ॥

ತೀರ್ಥಾರ್ಥವಾಗಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ, ಆ ವಿವೇಕಿ ಮಹಾಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆ ಮುನಿಪುಂಗವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದನು।

Verse 31

पाद्याचमनगोदानेः कृतासनपरिग्रहः ॥ ज्ञात्वा स शिष्यं सिद्धं तु तपसा दग्धकिल्बिषम्

ಪಾದ್ಯ, ಆಚಮನ ಮತ್ತು ಗೋಧಾನಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಆಸನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಬಳಿಕ, ಶಿಷ್ಯನು ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಸಿದ್ಧನಾಗಿ ಅವನ ದೋಷಗಳು ದಗ್ಧವಾಗಿವೆ ಎಂದು ಅವನು ತಿಳಿದನು।

Verse 32

इदानीमात्मना सार्द्धं मुक्तिकालो मतोऽस्ति ते ॥ उत्तिष्ठ गम्यतां पुत्र मया सार्द्धं परं पदम्

ಈಗ ನಿನ್ನ ಸ್ವಾತ್ಮಸ್ವರೂಪದೊಂದಿಗೆ (ಪೂರ್ಣ ಅಂತಃಸಿದ್ಧತೆಯಲ್ಲಿ) ನಿನಗೆ ಮುಕ್ತಿಕಾಲ ಬಂದಿದೆ ಎಂದು ನಿರ್ಣಯವಾಗಿದೆ। ಏಳು, ಪುತ್ರನೇ; ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಪರಮಪದಕ್ಕೆ ಹೋಗೋಣ।

Verse 33

यद्गत्वा न पुनर्जन्म भवतीति न संशयः ॥ एवमुक्त्वा तु तौ सिद्धावुभौ सत्यतपारुणी

ಅಲ್ಲಿ ಹೋದ ಬಳಿಕ ಪುನರ್ಜನ್ಮವಾಗುವುದಿಲ್ಲ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ। ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಸಿದ್ಧರು ಸತ್ಯತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ದೀಪ್ತರಾಗಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೊರಟರು।

Verse 34

ध्यात्वा नारायणं देवं तद्देहे तौ लयं गतौ ॥ यश्चापि शृणुयात्पादं पर्वाध्यायं सविस्तरम्

ನಾರಾಯಣ ದೇವರನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಆ (ದಿವ್ಯ) ದೇಹದಲ್ಲಿ ಲಯಗೊಂಡರು। ಮತ್ತು ಯಾರು ಈ ಪಾದ—ಈ ಪರ್ವಾಧ್ಯಾಯವನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಶ್ರವಣಮಾಡುವರೋ…

Verse 35

उवाच विनयापन्नं प्राञ्जलिं पुरतः स्थितम् ॥ अरुणिरुवाच ॥ पुत्र सिद्धोऽसि तपसा ब्रह्मभूतोऽसि सुव्रत

ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಕೈಮುಗಿದು ವಿನಯಗೊಂಡವನಿಗೆ ಅವನು ಹೇಳಿದನು। ಅರುಣಿ ಹೇಳಿದರು—ಪುತ್ರನೇ, ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ನೀನು ಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದೀ; ನೀನು ಬ್ರಹ್ಮಭೂತನಾಗಿದ್ದೀ, ಓ ಸುವ್ರತ।

Verse 36

तस्मिन् भद्रवटे चैके मिथुनं किन्नरं स्थितम् ॥ रात्रौ सुप्तमृषेस्तस्य दृष्ट्वा तन्महदद्भुतम्

ಆ ಭದ್ರವಟದಲ್ಲಿ ಕಿನ್ನರರ ಒಂದು ಜೋಡಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿತ್ತು। ರಾತ್ರಿ ಆ ಋಷಿ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಮಹಾ ಅದ್ಭುತವನ್ನು ಅವರು ಕಂಡರು।

Verse 37

तावदिन्द्रो धनुष्पाणिस्तीक्ष्णसायकधृग्वने ॥ आगत्य सत्यतपतमृषिमेनमुवाच ह

ಆಗ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು, ತೀಕ್ಷ್ಣ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಇಂದ್ರನು ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಬಂದು ಸತ್ಯತಪ ಋಷಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು।

Verse 38

मुक्तिं चाहं व्रजामीति द्वितीयोऽस्तु वरो मम ॥ तथे त्युक्त्वा तु तौ देवौ दत्त्वा तस्य वरं शुभम्

“ನಾನೂ ಮೋಕ್ಷಕ್ಕೆ ಹೋಗುವೆನು”—ಇದು ನನ್ನ ಎರಡನೆಯ ವರವಾಗಲಿ. “ತಥಾಸ್ತು” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಆ ಇಬ್ಬರು ದೇವರುಗಳು ಅವನಿಗೆ ಆ ಶುಭ ವರವನ್ನು ದತ್ತರು।