Adhyaya 89: The Hierarchy of the Trimūrti and the Manifestation of the Goddess Trikalā

Verse 1

एतेषां कतमो देवः परः को वा अथवा अपरः । एतद्देव ममाचक्ष्व परं कौतूहलं विभो ॥ ८९.२ ॥

ಇವರಲ್ಲಿ ಯಾವ ದೇವನು ಪರಮನು? ಮತ್ತಾರು ಗೌಣನು ಅಥವಾ ಅಪರನು? ಹೇ ದೇವಾ, ಇದನ್ನು ನನಗೆ ತಿಳಿಸು; ಹೇ ವಿಭೋ, ನನ್ನ ಕುತೂಹಲ ಅತ್ಯಂತ ಗಾಢವಾಗಿದೆ.

Verse 2

तस्याश्चर्याण्यनेकानि विविधानि वरानने । श्रृणु सर्वाणि चार्वङ्गि कथ्यमानं मयाऽनघे ॥ ८९.४ ॥

ಹೇ ವರಾನನೆ, ಅವಳ ಕುರಿತು ಅನೇಕ ವಿಧವಾದ ಆಶ್ಚರ್ಯಗಳು ಇವೆ. ಹೇ ಚಾರ್ವಂಗಿ, ಹೇ ಅನಘೆ, ನಾನು ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೇಳು.

Verse 3

धरन्युवाच । परमात्मा शिवः पुण्य इति केचिद् भवं विदुः । अपरे हरिमीशानमिति केचिच्चतुर्मुखम्

ಧರಣಿ ಹೇಳಿದರು—ಕೆಲವರು ಭವ (ಶಿವ)ನನ್ನೇ ಪರಮಾತ್ಮ, ಪುಣ್ಯಸ್ವರೂಪ ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ; ಇನ್ನವರು ಹರಿಯನ್ನೇ ಈಶಾನ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಚತುರ್ಮುಖ (ಬ್ರಹ್ಮ)ನನ್ನೇ (ಪರಮ) ಎಂದು ಮನಗಾಣುತ್ತಾರೆ।

Verse 4

केचिल्लोष्ठांस्तु सङ्गृह्य युयुधुर्गणनायकाः । अपरे मल्लयुद्धेन युयुधुर्बलदर्पिताः । एवं गणसहस्रेण वृतो देवो महेश्वरः ॥

ಕೆಲವು ಗಣನಾಯಕರು ಮಣ್ಣಿನ ಗುಡ್ಡೆಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಿದರು; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಬಲದ ಗರ್ವದಿಂದ ಮಲ್ಲಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಹೋರಾಡಿದರು. ಹೀಗೆ ಸಾವಿರ ಗಣಗಳಿಂದ ವೃತನಾಗಿ ದೇವ ಮಹೇಶ್ವರನು ನಿಂತಿದ್ದನು।

Verse 5

यावदास्ते स्वयं देव्याः क्रीडन् देववरः स्वयम् । तावद् ब्रह्मा स्वयं देवैरुपायात् सह सत्वरः ॥

ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠನು ಸ್ವತಃ ದೇವಿಯೊಂದಿಗೆ ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಿರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಬ್ರಹ್ಮನು ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ತ್ವರೆಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಆಗಮಿಸಿದನು।

Verse 6

तमागतं अथो दृष्ट्वा पूजयित्वा विधानतः । उवाच परमो देवो रुद्रो ब्रह्माणमव्ययम् ॥

ಅವನ ಆಗಮನವನ್ನು ನೋಡಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿ, ಪರಮದೇವ ರುದ್ರನು ಅವ್ಯಯನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು।

Verse 7

किमागमनकृत्यं ते ब्रह्मन् ब्रूहि ममाचिरम् । किं च देवास्त्वरायुक्ता आगता मम सन्निधौ ॥

ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್! ನಿನ್ನ ಆಗಮನದ ಉದ್ದೇಶವೇನು? ವಿಳಂಬವಿಲ್ಲದೆ ನನಗೆ ಹೇಳು. ಹಾಗೆಯೇ ದೇವತೆಗಳು ತ್ವರೆಯಿಂದ ನನ್ನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಏಕೆ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ?

Verse 8

ब्रह्मोवाच । अस्त्यन्धको महादैत्यस्तेन सर्वे दिवौकसः । अर्दिता मत्समीपं तु बुद्ध्वा मां शरणैषिणः ॥

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಅಂಧಕನೆಂಬ ಮಹಾದೈತ್ಯನಿದ್ದಾನೆ; ಅವನಿಂದ ಎಲ್ಲ ಸ್ವರ್ಗವಾಸಿಗಳು ಪೀಡಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು ಅವರು ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಶರಣಾರ್ಥಿಗಳಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ।

Verse 9

ततश्चैते मया सर्वे प्रोक्ता देवा भवं प्रति । गच्छाम इति देवेश ततस्त्वेते समागताः ॥

ನಂತರ ನಾನು ಈ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ—‘ಹೇ ದೇವೇಶ! ಭವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗೋಣ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ. ಅದರಿಂದಲೇ ಇವರು ಇಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದಾರೆ।

Verse 10

एवमुक्त्वा स्वयं ब्रह्मा वीक्षां चक्रे पिनाकिनम् । नारायणं च मनसा सस्मार परमेश्वरम् । ततो नारायणो देवो द्वाभ्यां मध्ये व्यवस्थितः ॥

ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ಸ್ವಯಂ ಬ್ರಹ್ಮನು ಪಿನಾಕಧಾರಿ (ಶಿವ) ಯ ಕಡೆ ದೃಷ್ಟಿ ಹಾಯಿಸಿ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪರಮೇಶ್ವರನಾದ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದನು. ಆಗ ದೇವ ನಾರಾಯಣನು ಆ ಇಬ್ಬರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದನು.

Verse 11

ततस्त्वेकीगतास्ते तु ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः । परस्परं सूक्ष्मदृष्ट्या वीक्षां चक्रुर्मुदायुताः ॥

ಆಮೇಲೆ ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು ಮತ್ತು ಮಹೇಶ್ವರರು ಏಕಭಾವದಿಂದ ಒಂದಾದರು. ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿ ಅವರು ಸೂಕ್ಷ್ಮದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಪರಸ್ಪರರನ್ನು ನೋಡಿದರು.

Verse 12

ततस्तेषां त्रिधा दृष्टिर्भूत्वैका समजायता । तस्यां दृष्ट्यां समुत्पन्ना कुमारी दिव्यरूपिणी ॥

ನಂತರ ಅವರ ತ್ರಿವಿಧ ದೃಷ್ಟಿ ಒಂದಾಗಿ ಏಕದೃಷ್ಟಿಯಾಯಿತು. ಆ ಏಕದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ದಿವ್ಯರೂಪಿಣಿಯಾದ ಒಂದು ಕುಮಾರಿ ಉದ್ಭವಿಸಿದಳು.

Verse 13

नीलोत्पलदलश्यामा नीलकुञ्चितमूर्द्धजा । सुनासा सुललाटान्ता सुवक्त्रा सुप्रतिष्ठिता ॥

ಅವಳು ನೀಲಕಮಲದ ದಳದಂತೆ ಶ್ಯಾಮವರ್ಣಳಾಗಿದ್ದು, ಕಪ್ಪು ಕುಂಚಿತ ಕೇಶವಳಾಗಿದ್ದಳು. ಅವಳ ನಾಸಿಕೆ ಸುಂದರ, ಲಲಾಟ ಮನೋಹರ, ಮುಖ ಸುಶೋಭಿತ, ಮತ್ತು ಅವಳ ಭಂಗಿ ಸುಸ್ಥಿರವಾಗಿತ್ತು.

Verse 14

अथ तां दृष्ट्वा कन्यां तु ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः । ऊचुः का असि शुभे ब्रूहि किं वा कार्यं विपश्चितम् ॥

ಆ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು ಮತ್ತು ಮಹೇಶ್ವರರು ಹೇಳಿದರು—“ಹೇ ಶುಭೇ! ನೀನು ಯಾರು? ಹೇಳು; ನಿನ್ನ ವಿವೇಕಪೂರ್ಣ ಕಾರ್ಯವೇನು?”

Verse 15

त्रिवर्णा च कुमारी सा कृष्णशुक्ला च पीतिका । उवाच भवतां दृष्टेर्योगाज्जाता अस्मि सत्तमाः । किं मां न वेत्थ सुष्रोणीं स्वशक्तिं परमेश्वरीम् ॥

ಆ ಕನ್ಯೆ ತ್ರಿವರ್ಣಳಾಗಿದ್ದಳು—ಕೃಷ್ಣ, ಶುಕ್ಲ ಮತ್ತು ಪೀತಾಭ. ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು—“ಹೇ ಸತ್ತಮರೇ, ನಿಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಯೋಗಶಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ನಾನು ಉದ್ಭವಿಸಿದೆ. ನನ್ನನ್ನು ಗುರುತಿಸದೆ ಇರಬಹುದೇ—ಸುಶ್ರೋಣಿ, ನಿಮ್ಮದೇ ಪರಮೇಶ್ವರಿ ಶಕ್ತಿ?”

Verse 16

ततो ब्रह्मादयस्ते च तस्या अस्तुष्टा वरं ददुः । नाम्ना असि त्रिकला देवी पाहि विश्वं च सर्वदा ॥

ನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ದೇವರುಗಳು ಅವಳಲ್ಲಿ ಸಂತುಷ್ಟರಾಗಿ ವರ ನೀಡಿದರು—“ಹೇ ದೇವಿ, ನಿನ್ನ ನಾಮ ತ್ರಿಕಲಾ; ನೀನು ಸದಾ ವಿಶ್ವವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು.”

Verse 17

अपराण्यपि नामानि भविष्यन्ति तवानघे । गुणोत्थानि महाभागे सर्वसिद्धिकराणि च ॥

ಹೇ ಅನಘೆ, ನಿನಗೆ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ನಾಮಗಳು ಉಂಟಾಗುವವು. ಹೇ ಮಹಾಭಾಗೆ, ಅವು ನಿನ್ನ ಗುಣಗಳಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿ ಸರ್ವಸಿದ್ಧಿಗಳನ್ನು ನೀಡುವವು.

Verse 18

अन्यच्च कारणं देवि त्रिवर्णा असि वरानने । मूर्तित्रयं त्रिभिर्वर्णैः कुरु देवि स्वकं द्रुतम् ॥

ಇನ್ನೊಂದು ಕಾರಣವಿದೆ, ಹೇ ದೇವಿ, ಹೇ ವರಾನನೆ: ನೀನು ತ್ರಿವರ್ಣಳಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಮೂರು ವರ್ಣಗಳಿಂದ ನಿನ್ನ ಸ್ವಂತ ತ್ರಿವಿಧ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಶೀಘ್ರ ರೂಪಿಸು.

Verse 19

एवमुक्ता तदा देवैरकरोत् त्रिविधां तनुम् । सितां रक्तां तथा कृष्णां त्रिमूर्तित्वं जगाम ह ॥

ದೇವರುಗಳು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಅವಳು ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ತ್ರಿವಿಧವಾಗಿ ಮಾಡಿದರು—ಶ್ವೇತ, ರಕ್ತ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣ—ಹಾಗಾಗಿ ತ್ರಿಮೂರ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದಳು.

Verse 20

या सा ब्राह्मी शुभा मूर्त्तिस्तया सृजति वै प्रजाः । सौम्यरूपेण सुष्रोणी ब्रह्मसृष्ट्या विधानतः ॥

ಆ ಶುಭವಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮೀ ಮೂರ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಅವಳು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪ್ರಜைகளை ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಸೌಮ್ಯರೂಪದಲ್ಲಿ ಸುಶ್ರೋಣಿ ದೇವಿ ಬ್ರಹ್ಮಸೃಷ್ಟಿಯ ವಿಧಾನದಂತೆ ಸೃಜನವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಾಳೆ॥

Verse 21

या सा रक्तेन वर्णेन सुरूपा तनुमध्यमा । शङ्खचक्रधरा देवी वैष्णवी सा कला स्मृता । सा पाति सकलं विश्वं विष्णुमायेति कीर्त्यते ॥

ರಕ್ತವರ್ಣದ, ಸುಂದರರೂಪದ, ಸಣ್ಣ ನಡುಮೆಯುಳ್ಳ, ಶಂಖಚಕ್ರಧಾರಿಣಿಯಾದ ಆ ದೇವಿ ‘ವೈಷ್ಣವೀ’ ಕಲೆಯೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳು ಸಮಸ್ತ ವಿಶ್ವವನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ ‘ವಿಷ್ಣುಮಾಯೆ’ ಎಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾಳೆ॥

Verse 22

या सा कृष्णेन वर्णेन रौद्री मूर्त्तिस्त्रिशूलिनी । दंष्ट्राकरालिनी देवी सा संहरति वै जगत् ॥

ಕೃಷ್ಣವರ್ಣದ, ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿಣಿಯಾದ ರೌದ್ರೀ ಮೂರ್ತಿಯಾದ, ಭಯಂಕರ ದಂಷ್ಟ್ರೆಗಳಿರುವ ಆ ದೇವಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಜಗತ್ತನ್ನು ಸಂಹರಿಸುತ್ತಾಳೆ॥

Verse 23

श्रीवराह उवाच । परो नारायणो देवस्तस्माज्जातश्चतुर्मुखः । तस्माद् रुद्रोऽभवद् देवि स च सर्वज्ञतां गतः ॥

ಶ್ರೀವರಾಹನು ಹೇಳಿದರು—ಪರಮ ದೇವನು ನಾರಾಯಣನು; ಅವನಿಂದ ಚತುರ್ಮುಖ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಜನಿಸಿದನು. ಅವನಿಂದಲೇ, ಓ ದೇವಿ, ರುದ್ರನು ಉದ್ಭವಿಸಿ ಸರ್ವಜ್ಞತೆಯನ್ನು ಪಡೆದನು॥

Verse 24

या सृष्टिर्ब्रह्मणो देवी श्वेतवर्णा विभावरी । सा कुमारी महाभागा विपुलाब्जदलेक्षणा । सद्यो ब्रह्माणमामन्त्र्य तत्रैवान्तरधीयत ॥

ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಆ ‘ಸೃಷ್ಟಿ’ ದೇವಿ ಶ್ವೇತವರ್ಣದ, ಪ್ರಕಾಶಮಯಳಾಗಿದ್ದಳು. ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತಿ ಕುಮಾರಿಯಾಗಿ, ವಿಶಾಲ ಕಮಲದಳದಂತೆ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವವಳು; ತಕ್ಷಣ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಆಮಂತ್ರಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅಂತರ್ಧಾನವಾಯಿತು॥

Verse 25

साऽन्तर्हिता ययौ देवी वरदा श्वेतपर्वतम् । तपस्तप्तुं महत्तीव्रं सर्वगत्वमभीप्सती ॥

ಅಂತರ್ಹಿತಳಾಗಿ ವರದಾಯಿನಿ ದೇವಿ ಶ್ವೇತಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಹೋದಳು; ಸರ್ವತ್ರ ಗಮನೆಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಯಸಿ ಮಹತ್ತಾದ ತೀವ್ರ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಲು।

Verse 26

या वैष्णवी कुमारी तु साप्यनुज्ञाय केशवम् । मन्दराद्रिं ययौ तप्तुं तपः परमदुष्चरम् ॥

ವೈಷ್ಣವೀ ಆದ ಆ ಕುಮಾರಿ ಕೇಶವನ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು ಮಂದರಾದ್ರಿಗೆ ಹೋದಳು; ಪರಮ ದुष್ಕರವಾದ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮಾಡಲು।

Verse 27

या सा कृष्णा विशालाक्षी रौद्री दंष्ट्राकरालिनी । सा नीलपर्वतवरं तपश्चर्तुं ययौ शुभा ॥

ಕೃಷ್ಣವರ್ಣೆ, ವಿಶಾಲಾಕ್ಷಿ, ರೌದ್ರೀ, ದಂಷ್ಟ್ರಗಳಿಂದ ಭಯಂಕರಳಾದರೂ—ಶುಭಸ್ವರೂಪಿಣಿಯಾದ ಆಕೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ನೀಲಪರ್ವತಕ್ಕೆ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಲು ಹೋದಳು।

Verse 28

अथ कालेन महता प्रजाः स्रष्टुं प्रजापतिः । आरब्धवान् तदा तस्य ववृधे सृजतो बलम् ॥

ನಂತರ ಬಹುಕಾಲವಾದ ಮೇಲೆ ಪ್ರಜಾಪತಿ ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು; ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವನ ಬಲವು ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು।

Verse 29

यदा न ववृधे तस्य ब्रह्मणो मानसि प्रजा । तदा दध्यौ किमेतन्मे न तथा वर्ध्धते प्रजा ॥

ಆದರೆ ಬ್ರಹ್ಮನ ಮಾನಸಿಕ ಸಂತಾನವು ಹೆಚ್ಚಾಗದೆ ಇದ್ದಾಗ, ಅವನು ಚಿಂತಿಸಿದನು—‘ನನ್ನಲ್ಲಿ ಏನಿದು? ಪ್ರಜೆ ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಏಕೆ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ?’

Verse 30

ततो ब्रह्मा हृदा दध्यौ योगाभ्यासेन सुव्रते । चिन्तयन् बुबुधे देवस्तां कन्यां श्वेतपर्वते । तपश्चरन्तीं सुमहत् तपसा दग्धकिल्बिषाम् ॥

ಅನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮನು ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದಿಂದ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಿಸಿದನು. ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾ ದೇವನು ಶ್ವೇತಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಮಹಾತಪಸ್ಸು ಆಚರಿಸಿ, ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಪಾಪಕಲ್ಮಷ ದಗ್ಧವಾದ ಆ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಅರಿತನು।

Verse 31

ततो ब्रह्मा ययौ तत्र यत्र सा कमलेक्षणा । तपश्चरति तां दृष्ट्वा वाक्यमेतदुवाच ह ॥

ನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮನು ಆ ಕಮಲಾಕ್ಷಿ ಕನ್ಯೆ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು।

Verse 32

ब्रह्मोवाच । किं तपः क्रियते भद्रे कार्यमावेक्ष्य शोभते । तुष्टोऽस्मि ते विशालाक्षि वरं किं ते ददाम्यहम् ॥

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು— ಹೇ ಭದ್ರೇ, ಈ ತಪಸ್ಸು ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ? ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗಲೇ ಈ ಸಾಧನೆ ಶೋಭಿಸುತ್ತದೆ. ಹೇ ವಿಶಾಲಾಕ್ಷಿ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ನಿನಗೆ ಯಾವ ವರವನ್ನು ನೀಡಲಿ?

Verse 33

सृष्टिरुवाच । भगवन्नेकदेशस्था नोत्सहे स्थातुमञ्जसा । अतोऽर्थं त्वां वरं याचे सर्वगत्वमभीप्सती ॥

ಸೃಷ್ಟಿಯು ಹೇಳಿದಳು— ಹೇ ಭಗವನ್, ಒಂದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಇದ್ದು ನಾನು ಸುಲಭವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಲಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ನಿಮ್ಮಿಂದ ವರವನ್ನು ಬೇಡುತ್ತೇನೆ— ಸರ್ವಗತ್ವ, ಅಂದರೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸಂಚರಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 34

एवमुक्ता तदा तेन सृष्टिः सा कमलेक्षणा । तस्य ह्यङ्के लयं प्राप्ता सा देवी पद्मलोचना । तस्मादारभ्य कालात् तु ब्राह्मी सृष्टिर्व्यवर्धत ॥

ಅವನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಆ ಕಮಲಾಕ್ಷಿ ಸೃಷ್ಟಿ ದೇವಿ ಅವನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಲಯವನ್ನು ಪಡೆದಳು. ಆ ಕಾಲದಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮೀ ಸೃಷ್ಟಿಯು ವೃದ್ಧಿಯಾಗಿ ವಿಸ್ತರಿಸಿತು।

Verse 35

ब्रह्मणो मानसाः सप्त तेषामन्ये तपोधनाः । तेषामन्ये ततस्त्वन्ये चतुर्द्धा भूतसंग्रहः । सस्थानुजङ्गमानां च सृष्टिः सर्वत्र संस्थिता ॥

ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಏಳು ಮಾನಸಪುತ್ರರು ಉದ್ಭವಿಸಿದರು; ಅವರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ತಪೋಧನರು. ಅವರಿಂದ ಮತ್ತು ನಂತರ ಇತರರಿಂದ ಭೂತಸಮೂಹ ಚತುರ್ವಿಧವಾಯಿತು; ಸ್ಥಾವರ-ಜಂಗಮ ಸೃಷ್ಟಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಯಿತು।

Verse 36

यत्किञ्चिद् वाङ्मयं लोके जगत्स्थावरजङ्गमम् । तत्सर्वं स्थापितं सृष्ट्या भूतं भव्यं च सर्वदा ॥

ಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಾಙ್ಮಯವಾಗಿ—ವಾಕ್ರೂಪದಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗಿರುವ—ಸ್ಥಾವರ-ಜಂಗಮ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಇರುವ ಎಲ್ಲವೂ ಸೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿದೆ; ಭೂತವೂ ಭವ್ಯವೂ ಸರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಅದೇ।

Verse 37

कैलासशिखरे रम्ये नानाधातुविचित्रिते । वसत्यनुदिनं देवः शूलपाणिस्त्रिलोचनः ॥

ನಾನಾ ಧಾತುಗಳಿಂದ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿತವಾದ ರಮ್ಯ ಕೈಲಾಸಶಿಖರದಲ್ಲಿ ತ್ರಿನೇತ್ರನೂ ಶೂಲಪಾಣಿಯೂ ಆದ ದೇವನು ಪ್ರತಿದಿನ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 38

सैकस्मिन् दिवसे देवः सर्वभूतनमस्कृतः । गणैः परिवृतो गौर्या महानासीৎ पिनाकधृक् ॥

ಒಂದು ದಿನ ಸರ್ವಭೂತಗಳಿಂದ ನಮಸ್ಕೃತನಾದ ಪಿನಾಕಧಾರಿ ದೇವನು, ಗೌರಿಯೊಂದಿಗೆ ಹಾಗೂ ತನ್ನ ಗಣಗಳಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿ ಮಹಿಮೆಯಿಂದ ವಿರಾಜಮಾನನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 39

तत्र सिंहमुखाः केचिद् गणाः नर्दन्ति सिंहवत् । अपरे हस्तिवक्त्राश्च हयवक्त्रास्तथापरे ॥

ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲ ಗಣರು ಸಿಂಹಮುಖರಾಗಿದ್ದು ಸಿಂಹದಂತೆ ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಿದ್ದರು; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಹಸ್ತಿಮುಖರು, ಮತ್ತೂ ಕೆಲವರು ಹಯಮುಖರು ಆಗಿದ್ದರು।

Verse 40

अपरे शिंशुमारास्या अपरे सूकराननाः । अपरेऽश्वामुखा रौद्रा खरास्याजाननास्तथा । छागमत्स्याननाः क्रूरा ह्यनन्ताः शस्त्रपाणयः ॥

ಕೆಲವರ ಮುಖ ಶಿಂಶುಮಾರ (ಡಾಲ್ಫಿನ್)ದಂತೆ, ಕೆಲವರದು ಸೂಕರಮುಖ; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ರೌದ್ರವಾಗಿ ಅಶ್ವಮುಖರು, ಹಾಗೆಯೇ ಗರ್ಧಭಮುಖರು ಮತ್ತು ಅಜಮುಖರು. ಕೆಲವರು ಛಾಗಮುಖರು, ಕೆಲವರು ಮತ್ಸ್ಯಮುಖರು—ಕ್ರೂರಾಕೃತಿಯವರು; ಅವರು ಅನಂತರು, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಶಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದವರು.

Verse 41

केचिद् गायन्ति नृत्यन्ति धावन्ति स्फोटयन्ति च । हसन्ति किलकिलायन्ति गर्जन्ति च महाबलाः ॥

ಕೆಲವರು ಹಾಡುತ್ತಾರೆ, ನೃತ್ಯಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಓಡಾಡುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಚಪ್ಪಾಳೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾರೆ ಅಥವಾ ಚಟಕ್ ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ನಗುತ್ತಾರೆ, ಕಿಲಕಿಲನೆ ಕೂಗುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಾರೆ—ಅವರು ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಗಳು.