Adhyaya 6: The Puṇḍarīkākṣapāraka Hymn and Puṣkara Tīrtha: The Account of King Vasu’s Release from Sin

Verse 1

धरण्युवाच । स वसुः संशयच्छेदं प्राप्य रैभ्यश्च सत्तमः । उभौ किं चक्रतुर्देव श्रुत्वा चाङ्गिरसं वचः ॥ ६.१ ॥

ಧರಣಿ ಹೇಳಿದರು—ಓ ದೇವಾ! ವಸು ಮತ್ತು ಶ್ರೇಷ್ಠ ರೈಭ್ಯರು ಸಂಶಯಛೇದವನ್ನು ಪಡೆದ ನಂತರ, ಅಂಗಿರಸನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಏನು ಮಾಡಿದರು?

Verse 2

श्रीवराह उवाच । स वसुः सर्वधर्मज्ञः स्वराज्यं प्रतिपालयन् । अयजद् बहुभिर्यज्ञैर्महद्भिर्भूरिदक्षिणैः ॥ ६.२ ॥

ಶ್ರೀವರಾಹನು ಹೇಳಿದರು—ಆ ವಸು ಸರ್ವಧರ್ಮಜ್ಞನು. ಸ್ವರಾಜ್ಯವನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಾ ಅನೇಕ ಮಹಾಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ ಅಪಾರ ದಕ್ಷಿಣೆಯನ್ನು ನೀಡಿದನು.

Verse 3

कर्मकाण्डेन देवेशं हरिं नारायणं प्रभुम् । तोषयामास राजेन्द्रस्तमभेदेन चिन्तयन् ॥ ६.३ ॥

ಕರ್ಮಕಾಂಡದ ಮೂಲಕ ರಾಜೇಂದ್ರನು ದೇವೇಶನಾದ ಹರಿ, ನಾರಾಯಣ ಪ್ರಭುವನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿದನು; ಅವನನ್ನು ಪರತತ್ತ್ವದೊಂದಿಗೆ ಅಭೇದವಾಗಿ ಧ್ಯಾನಿಸಿದನು.

Verse 4

ततः कालेन महता तस्य राज्ञो मतिः किल । निवृत्तराज्यभोगस्य द्वन्द्वस्यान्तमुपेयुषी ॥ ६.४ ॥

ನಂತರ ಬಹುಕಾಲವಾದ ಮೇಲೆ ಆ ರಾಜನ ಮತಿ ರಾಜ್ಯಭೋಗಗಳಿಂದ ನಿವೃತ್ತಿಯಾಗಿ, ಸಂಸಾರದ ದ್ವಂದ್ವಗಳ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿತು.

Verse 5

ततः पुत्रं विवस्वन्तं श्रेष्ठं भ्रातृशतस्य ह । अभिषिच्य स्वके राज्ये तपोवनमुपागमत् ॥ ६.५ ॥

ನಂತರ ತನ್ನ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ನೂರು ಸಹೋದರರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಪುತ್ರ ವಿವಸ್ವಂತನಿಗೆ ಅಭಿಷೇಕ ಮಾಡಿ ತಪೋವನಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು.

Verse 6

पुष्करं नाम तीर्थानां प्रवरं यत्र केशवः । पुण्डरीकाक्षनामाऽस्तु पूज्यते तत्परायणैः ॥ ६.६ ॥

ಪುಷ್ಕರವೆಂಬ ತೀರ್ಥವು ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ; ಅಲ್ಲಿ ಕೇಶವನು—ಪುಂಡರೀಕಾಕ್ಷನೆಂದೂ ಪ್ರಸಿದ್ಧ—ತನ್ನಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣರಾದ ಭಕ್ತರಿಂದ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 7

तत्र गत्वा स राजर्षिः काश्मीराधिपतिर्वसुः । अतितीव्रेण तपसा स्वशरीरमशोषयत् ॥ ६.७ ॥

ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಕಾಶ್ಮೀರದ ಅಧಿಪತಿಯಾದ ಆ ರಾಜರ್ಷಿ ವಸುವು ಅತ್ಯಂತ ಕಠಿಣವಾದ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ತನ್ನ ಶರೀರವನ್ನು ಒಣಗಿಸಿಕೊಂಡನು.

Verse 8

पुण्डरीकाक्षपारं तु स्तवं भक्त्या जपन् बुधः । आरिराधयिषुर्देवं नारायणमकल्मषम् । स्तोत्रान्ते तल्लयं प्राप्तः स राजा राजसत्तमः ॥ ६.८ ॥

ನಿಷ್ಪಾಪನಾದ ನಾರಾಯಣ ದೇವರನ್ನು ಆರಾಧಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದ ಆ ಬುದ್ಧಿವಂತ ರಾಜನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ 'ಪುಂಡರೀಕಾಕ್ಷಪಾರ' ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸಿ, ಸ್ತೋತ್ರದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಆ ರಾಜಶ್ರೇಷ್ಠನು ಅವನಲ್ಲಿ ಲೀನನಾದನು.

Verse 9

धरण्युवाच । पुण्डरीकाक्षपारं तु स्तोत्रं देव कथं स्मृतम् । कीदृशं तन्ममाचक्ष्व परमेश्वर तत्त्वतः ॥ ६.९ ॥

ಧರಣಿಯು ಹೇಳಿದಳು: ಓ ದೇವ, 'ಪುಂಡರೀಕಾಕ್ಷಪಾರ' ಸ್ತೋತ್ರವು ಹೇಗೆ ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ? ಓ ಪರಮೇಶ್ವರ, ಅದರ ಸ್ವರೂಪವೇನು ಎಂಬುದನ್ನು ನನಗೆ ತತ್ವತಃ ತಿಳಿಸು.

Verse 10

श्रीवराह उवाच । नमस्ते पुण्डरीकाक्ष नमस्ते मधुसूदन । नमस्ते सर्वलोकेश नमस्ते तिग्मचक्रिणे ॥ ६.१० ॥

ಶ್ರೀ ವರಾಹನು ಹೇಳಿದನು: ಹೇ ಕಮಲನೇತ್ರನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹೇ ಮಧುಸೂದನನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಹೇ ಸರ್ವಲೋಕೇಶ್ವರನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹೇ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಚಕ್ರವನ್ನು ಧರಿಸಿದವನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 11

विश्वमूर्तिं महाबाहुं वरदं सर्वतेजसम् । नमामि पुण्डरीकाक्षं विद्याऽविद्यात्मकं विभुम् ॥ ६.११ ॥

ವಿಶ್ವಮೂರ್ತಿಯಾದ, ಮಹಾಬಾಹುವಾದ, ವರವನ್ನು ನೀಡುವ, ಸರ್ವತೇಜಸ್ವಿಯಾದ, ವಿದ್ಯಾ ಮತ್ತು ಅವಿದ್ಯಾ ಸ್ವರೂಪಿಯಾದ, ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿಯಾದ ಆ ಪುಂಡರೀಕಾಕ್ಷನಿಗೆ ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 12

आदिदेवं महादेवं वेदवेदाङ्गपारगम् । गम्भीरं सर्वदेवानां नमामि मधुसूदनम् ॥ ६.१२ ॥

ಆದಿದೇವ, ಮಹಾದೇವ, ವೇದ-ವೇದಾಂಗಗಳ ಪರಮಾರ್ಥದಲ್ಲಿ ಪಾರಂಗತ, ಗಂಭೀರಸ್ವಭಾವ, ಸರ್ವ ದೇವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಮಧುಸೂದನನಿಗೆ ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 13

विश्वमूर्तिं महामूर्तिं विद्यांमूर्तिं त्रिमूर्तिकम् । कवचं सर्वदेवानां नमस्ये वारिजेक्षणम् ॥ ६.१३ ॥

ವಿಶ್ವಮೂರ್ತಿ, ಮಹಾಮೂರ್ತಿ, ವಿದ್ಯಾಮೂರ್ತಿ, ತ್ರಿಮೂರ್ತಿಸ್ವರूप, ಸರ್ವ ದೇವರಿಗೆ ಕವಚವಾಗಿರುವ ಕಮಲನಯನನಿಗೆ ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 14

सहस्रशीर्षिणं देवं सहस्राक्षं महाभुजम् । जगत्संव्याप्य तिष्ठन्तं नमस्ये परमेश्वरम् ॥ ६.१४ ॥

ಸಹಸ್ರಶಿರ, ಸಹಸ್ರನೇತ್ರ, ಮಹಾಬಾಹು ದೇವನು, ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತನ್ನು ವ್ಯಾಪಿಸಿ ನಿಂತಿರುವ ಪರಮೇಶ್ವರನಿಗೆ ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 15

शरण्यं शरणं देवं विष्णुं जिष्णुं सनातनम् । नीलमेघप्रतीकाशं नमस्ये चक्रपाणिनम् ॥ ६.१५ ॥

ಶರಣಾಗತರಿಗೆ ಶರಣ್ಯ, ನಿಜವಾದ ಶರಣ, ದೇವ ವಿಷ್ಣು—ಜಿಷ್ಣು, ಸನಾತನ—ನೀಲಮೇಘದಂತೆ ಕಾಂತಿಯುಳ್ಳ ಚಕ್ರಪಾಣಿಗೆ ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 16

शुद्धं सर्वगतं नित्यं व्योमरूपं सनातनम् । भावाभावविनिर्मुक्तं पश्ये सर्वगं हरिम् ॥ ६.१६ ॥

ನಾನು ಹರಿಯನ್ನು ದರ್ಶಿಸುತ್ತೇನೆ—ಅವನು ಶುದ್ಧ, ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ, ನಿತ್ಯ, ವ್ಯೋಮಸ್ವರೂಪ, ಸನಾತನ; ಭಾವ-ಅಭಾವದ ದ್ವಂದ್ವದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವವನು।

Verse 17

नान्यत्किञ्चित्प्रपश्यामि व्यतिरिक्तं त्वयाऽच्युत । त्वन्मयं च प्रपश्यामि सर्वमेतच्चराचरम् ॥ ६.१७ ॥

ಹೇ ಅಚ್ಯುತ! ನಿನ್ನಿಂದ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ನಾನು ಏನನ್ನೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಸಮಸ್ತ ಚರಾಚರ ಜಗತ್ತು ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ವ್ಯಾಪ್ತವಾಗಿದೆ ಎಂದು ನಾನು ಕಾಣುತ್ತೇನೆ.

Verse 18

एवं तु वदतस्तस्य मूर्त्तिमान् पुरुषः किल । निर्गत्य देहान्नीलाभो घनचण्डो भयंकरः ॥ ६.१८ ॥

ಅವನು ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವನ ದೇಹದಿಂದ ಒಂದು ಮೂರ್ತಿಮಂತ ಪುರುಷನು ಹೊರಬಂದನು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ—ನೀಲವರ್ಣ, ಅತ್ಯಂತ ಉಗ್ರ, ಭಯಂಕರ।

Verse 19

रक्ताक्षो ह्रस्वकायस्तु दग्धस्थूणासमप्रभः । उवाच प्राञ्जलिर्भूत्वा किं करोमि नराधिप ॥ ६.१९ ॥

ಕೆಂಪು ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ, ಕುಗ್ಗಿದ ದೇಹದ, ಸುಟ್ಟ ಕಂಬದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಅವನು ಕೈಜೋಡಿಸಿ ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ನರಾಧಿಪ! ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ?”

Verse 20

राजोवाच । कोऽसि किं कार्यमिह ते कस्मादागतवानसि । एतन्मे कथय व्याध एतदिच्छामि वेदितुम ॥ ६.२० ॥

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—“ನೀನು ಯಾರು? ಇಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಕಾರ್ಯವೇನು? ನೀನು ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದೆ? ಹೇ ವ್ಯಾಧಾ, ನನಗೆ ಹೇಳು; ನಾನು ಇದನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.”

Verse 21

व्याध उवाच । पूर्वं कलियुगे राजन् राजा त्वं दक्षिणापथे । पूर्णधर्मोद्भवः श्रीमान् जनस्थाने विचक्षणः ॥ ६.२१ ॥

ವ್ಯಾಧನು ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ರಾಜನ್! ಹಿಂದೆ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ನೀನು ದಕ್ಷಿಣಾಪಥದಲ್ಲಿ ರಾಜನಾಗಿದ್ದೆ—ಪೂರ್ಣಧರ್ಮದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಶ್ರೀಮಂತ, ಜನಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ವಿವೇಕಿ.”

Verse 22

स कदाचिद् भवान् वीर तुरगैः परिवारितः । अरण्यमागतो हन्तुं श्वापदानि विशेषतः ॥ ६.२२ ॥

ಒಂದು ವೇಳೆ, ಓ ವೀರನೇ, ನೀನು ಕುದುರೆಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದವನಾಗಿ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಶ್ವಾಪದಗಳನ್ನು—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಇತರರನ್ನು ಪೀಡಿಸುವ ಕ್ರೂರ ಮೃಗಗಳನ್ನು—ವಧಿಸಲು ಹೊರಟೆ।

Verse 23

तत्र त्वया अन्यकामेन मृगवेषधरो मुनिः । दण्डयुग्मेन दूरे तु पातितो धरणीतले ॥ ६.२३ ॥

ಅಲ್ಲಿ, ಬೇರೆ ಆಸೆಯಿಂದ ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿ, ನೀನು ಮೃಗವೇಷಧಾರಿಯಾದ ಮುನಿಯನ್ನು ದೂರದಿಂದ ಎರಡು ದಂಡಗಳಿಂದ ಹೊಡೆದು, ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಬೀಳುವಂತೆ ಮಾಡಿದೆ।

Verse 24

सद्यो मृतश्च विप्रेन्द्रस्त्वं च राजन् मुदा युतः । हरिणोऽयं हत इति यावत् पश्यसि पार्थिव । तावन्मृगवपुर्विप्रो मृतः प्रस्त्रवणे गिरौ ॥ ६.२४ ॥

ವಿಪ್ರೇಂದ್ರನು ತಕ್ಷಣವೇ ಮೃತನಾದನು; ನೀನು ಸಹ, ಓ ರಾಜನೇ, ಹರ್ಷದಿಂದ ‘ಈ ಜಿಂಕೆ ಹತವಾಗಿದೆ’ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಓ ಪಾರ್ಥಿವ, ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮೃಗದೇಹಧಾರಿಯಾದ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಪ್ರಸ್ತ್ರವಣ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಮೃತನಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದನು।

Verse 25

तं दृष्ट्वा त्वं महाराज क्षुभितेन्द्रियमाणसः । गृहं गतस्ततोऽन्यस्य कस्यचित् कथितं त्वया ॥ ६.२५ ॥

ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ, ಓ ಮಹಾರಾಜ, ನಿನ್ನ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸು ಅಶಾಂತಗೊಂಡವು; ನೀನು ಮನೆಗೆ ಹೋದೆ, ನಂತರ ಇದನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ।

Verse 26

ततः कतिपयाहस्य त्वया रात्रौ नरेश्वर । ब्रह्महत्याभयाद्भीतचित्तेनैतद्विचिन्तितम् । कृत्यं करोमि शान्त्यर्थं मुच्यते येन पातकात् ॥ ६.२६ ॥

ನಂತರ ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಬಳಿಕ, ಓ ನರೇಶ್ವರ, ರಾತ್ರಿ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆಯ ಭಯದಿಂದ ಭೀತಚಿತ್ತನಾಗಿ ನೀನು ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸಿದೆ—‘ಶಾಂತಿಗಾಗಿ ನಾನು ಒಂದು ಕೃತ್ಯ/ಅನುಷ್ಠಾನ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ; ಅದರಿಂದ ಪಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ದೊರೆಯಲಿ।’

Verse 27

ततस्त्वया महाराज सकृन्नारायणं प्रभुम् । संचिन्त्य द्वादशी शुद्धा त्वया राजन्नुपोषिता ॥ ६.२७ ॥

ಅನಂತರ, ಓ ಮಹಾರಾಜ, ಒಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರವೂ ಪ್ರಭು ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಓ ರಾಜನೇ, ನೀನು ಶುದ್ಧ ದ್ವಾದಶಿಯ ಉಪವಾಸವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದೆ।

Verse 28

नारायणो मे सुप्रीत इति प्रोक्त्वा शुभेऽहनि । गौर्दत्ता विधिना सद्यो मृतोऽस्युदरशूलतः ॥ ६.२८ ॥

ಶುಭ ದಿನದಲ್ಲಿ ‘ನಾರಾಯಣನು ನನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನ’ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಹಸುವನ್ನು ದಾನಮಾಡಲಾಯಿತು; ಆದರೂ ಅವನು ತಕ್ಷಣವೇ ಹೊಟ್ಟೆನೋವಿನಿಂದ ಮೃತನಾದನು।

Verse 29

अभुक्तो द्वादशीधर्मे यत् तत्रापि च कारणम् । कथयामि भवत्पत्नी नाम्ना नारायणी शुभा ॥ ६.२९ ॥

ದ್ವಾದಶೀ ವ್ರತಧರ್ಮದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಅವನು ಏಕೆ ಭೋಜನ ಮಾಡದೆ ಉಳಿದನು—ಅದರ ಕಾರಣವನ್ನೂ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಅದು ನಿನ್ನ ಶುಭ ಪತ್ನಿ, ‘ನಾರಾಯಣಿ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನವಳು।

Verse 30

सा कण्ठगेन प्राणेन व्याहृता तेन ते गतिः । कल्पमेकं महाराज जाता विष्णुपुरे तव ॥ ६.३० ॥

ಅವಳು ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಅಂಟಿಕೊಂಡ ಪ್ರಾಣವಾಯುವಿನೊಂದಿಗೆ ಉಚ್ಚರಿಸಿದ ಆ ವಾಕ್ಯವೇ ನಿನ್ನ ಗತಿಗೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಓ ಮಹಾರಾಜ, ಒಂದು ಕಲ್ಪಪೂರ್ಣ ಕಾಲ ನಿನ್ನ ಸ್ಥಿತಿ ವಿಷ್ಣುಪುರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಯಿತು।

Verse 31

अहं च तव देहस्थः सर्वं जानामि चाक्षयम् । ब्रह्मग्रहॊ महाघोरः पीडयामीति मे मतिः ॥ ६.३१ ॥

ನಾನು ನಿನ್ನ ದೇಹದಲ್ಲೇ ವಾಸಿಸಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅಕ್ಷಯವಾಗಿ ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ; ಆದರೂ ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ—‘ಅತಿಭಯಂಕರ ಬ್ರಹ್ಮಗ್ರಹನು ನನಗೆ ಪೀಡೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ’ ಎಂಬುದು.

Verse 32

तावद्विष्णोस्तु पुरुषैः किङ्करैर्मुसलैरहम् । प्रहतः सङ्क्षयं यातस्ततस्ते रोमकूपतः । स्वर्गस्थस्यापि राजेन्द्र स्थितोऽहं स्वेन तेजसा ॥ ६.३२ ॥

ಆಗ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಕಿಂಕರರು ಮುಸಲಗಳಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಹೊಡೆದು ನಾಶಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಳ್ಳಿದರು. ನಂತರ, ಓ ರಾಜೇಂದ್ರ, ನೀನು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ನಾನು ನನ್ನ ಸ್ವತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ನಿನ್ನ ದೇಹದ ರೋಮಕೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದೆನು.

Verse 33

ततोऽहःकल्पनिर्वृत्ते रात्रिकल्पे च सत्तम । इदानीमादिसृष्टौ तु कृते नृपतिसत्तम ॥ ६.३३ ॥

ನಂತರ ದಿನಕಲ್ಪವು ಮುಗಿದು, ರಾತ್ರಿಕಲ್ಪವೂ ಪೂರ್ಣವಾದಾಗ, ಓ ಸತ್ತಮ. ಈಗ ಆದರೆ ಆದಿಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ, ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ, ಓ ನೃಪತಿಶ್ರೇಷ್ಠ, (ಕೇಳು/ಪರಿಗಣಿಸು).

Verse 34

सम्भूतस्त्वं महाराज राज्ञः सुमनसो गृहे । काश्मीरदेशाधिपतेरहं चाङ्गरुहैस्तव ॥ ६.३४ ॥

ಓ ಮಹಾರಾಜ, ನೀನು ರಾಜ ಸುಮನಸನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ್ದೆ; ನಾನು ಸಹ ಕಾಶ್ಮೀರದೇಶಾಧಿಪತಿಯಿಂದ ನಿನ್ನ ಅಂಗಜ (ಸಂತಾನ)ವಾಗಿ ಜನಿಸಿದೆನು.

Verse 35

यज्ञैरिष्टं त्वयानेकैर्बहुभिश्चाप्तदक्षिणैः । न चाहं तैरपहतो विष्णुस्मरणवर्जितैः ॥ ६.३५ ॥

ನೀನು ಅನೇಕ ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದ್ದೆ, ಬಹುತೆಕವು ಯಥೋಚಿತ ದಕ್ಷಿಣೆಯೊಂದಿಗೆ ನಡೆದವು; ಆದರೆ ವಿಷ್ಣುಸ್ಮರಣವಿಲ್ಲದ ಆ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ನಾನು ತೃಪ್ತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 36

इदानीं यत् त्वया स्तोत्रं पुण्डरीकाक्षपारकम् । पठितं तत्प्रभावेन विहायाङ्गरुहाण्यहम् । एकीभूतः पुनर्जातो व्याधरूपो नृपोत्तम ॥ ६.३६ ॥

ಓ ನೃಪೋತ್ತಮ, ನೀನು ಪಠಿಸಿದ ಪುಂಡರೀಕಾಕ್ಷಪಾರಕ ಸ್ತೋತ್ರದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ನಾನು ದೇಹದ ಮೇಲಿದ್ದ ಅಂಗರುಹಗಳನ್ನು (ವಿಕಾರರೂಪ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳು) ತ್ಯಜಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ಸಂಪೂರ್ಣನಾಗಿ ವ್ಯಾಧ (ಬೇಟೆಗಾರ) ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪುನರ್ಜನ್ಮ ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ.

Verse 37

अहं भगवतः स्तोत्रं श्रुत्वा प्राक्पापमूर्त्तिना । मुक्तोऽस्मि धर्मबुद्धिर्मे वर्त्तते साम्प्रतं विभो ॥ ६.३७ ॥

ಭಗವಂತನ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಪೂರ್ವಪಾಪಮೂರ್ತಿಯಾಗಿದ್ದ ನಾನು ಮುಕ್ತನಾದೆನು; ಈಗ, ಓ ವಿಭೋ, ನನ್ನಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಮುಖಿಯಾದ ಬುದ್ಧಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದೆ।

Verse 38

एतच्छ्रुत्वा वचो राजा परं विस्मयमागतः । वरेण चन्दयामास तं व्याधं राजसत्तमः ॥ ६.३८ ॥

ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ರಾಜನು ಪರಮ ವಿಸ್ಮಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದನು; ನಂತರ ರಾಜಸತ್ತಮನು ಆ ವ್ಯಾಧನನ್ನು ವರದಿಂದ ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು।

Verse 39

राजोवाच । स्मारितोऽस्मि यथा व्याध त्वया जन्मान्तरं गतम् । तथा त्वं मत्प्रसादेन धर्मव्याधो भविष्यसि ॥ ६.३९ ॥

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ವ್ಯಾಧ, ನೀನು ನನಗೆ ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಕಳೆದದ್ದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನೀನು ‘ಧರ್ಮವ್ಯಾಧ’ನಾಗುವೆ।

Verse 40

यश्चैतत् पुण्डरीकाक्षपारगं शृणुयात् परम् । तस्य पुष्करयात्रायां विधिस्नानफलं भवेत् ॥ ६.४० ॥

ಯಾರು ಪುಂಡರೀಕಾಕ್ಷ (ವಿಷ್ಣು) ಸಂಬಂಧಿಯಾದ ಈ ಪರಮಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಕೇಳುವನೋ, ಅವನಿಗೆ ಪುಷ್ಕರಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ವಿಧಿಸ್ನಾನದ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 41

श्रीवराह उवाच । एवमुक्त्वा ततो राजा विमानवरमास्थितः । परेण तेजसा योगमवापाशेषधारिणि ॥ ६.४१ ॥

ಶ್ರೀವರಾಹನು ಹೇಳಿದನು—ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಆ ರಾಜನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಿಮಾನವನ್ನು ಏರಿದನು; ಓ ಅಶೇಷಧಾರಿಣಿ, ಅವನು ಪರಮ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಯೋಗ (ಐಕ್ಯ)ವನ್ನು ಪಡೆದನು।