Adhyaya 41: Rite of the Varāha Dvādaśī Vow and an Exemplary Narrative on Expiation for Brahmin-Slaying

Verse 1

दुर्वासा उवाच । एवं माघे सिते पक्षे द्वादशीं धरणीभृतः । वराहस्य शृणुष्वाद्यां मुने परमधार्मिक ॥ ४१.१ ॥

ದುರ್ವಾಸರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಪರಮಧಾರ್ಮಿಕ ಮುನೇ! ಮಾಘಮಾಸದ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ, ಧರಣಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿದ ವರಾಹನ ದ್ವಾದಶೀ ವ್ರತದ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಇಂದು ಕೇಳು.

Verse 2

प्रागुक्तेन विधानेन सङ्कल्पस्नानमेव च । कृत्वा देवं समभ्यर्च्य एकादश्यां विचक्षणः ॥ ४१.२ ॥

ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ ವಿಧಾನದಂತೆ ಸಂಕಲ್ಪಸ್ನಾನವನ್ನು ಮಾಡಿ, ದೇವರನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ಗా ಪೂಜಿಸಿ, ವಿವೇಕಿ ಸಾಧಕನು ಏಕಾದಶಿಯಂದು ಈ ಕರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು।

Verse 3

धूपनैवेद्यगन्धैश्चार्चयित्वाऽच्युतं नरः । पश्चात्तस्याग्रतः कुम्भं जलपूर्णं तु विन्यसेत् ॥ ४१.३ ॥

ಧೂಪ, ನೈವೇದ್ಯ ಮತ್ತು ಸುಗಂಧ ದ್ರವ್ಯಗಳಿಂದ ಅಚ್ಯುತನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಿ, ನಂತರ ಅವನ ಮುಂದೆಯಲ್ಲಿ ಜಲಪೂರ್ಣ ಕುಂಭವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು।

Verse 4

ॐ वाराहायेति पादौ तु माधवायेति वै कटिम् । क्षेत्रज्ञायेति जठरं विश्वरूपेत्युरो हरेः ॥ ४१.४ ॥

‘ಓಂ ವಾರಾಹಾಯ’ ಎಂದು ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ, ‘ಮಾಧವಾಯ’ ಎಂದು ಕಟಿಯಲ್ಲಿ, ‘ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞಾಯ’ ಎಂದು ಜಠರದಲ್ಲಿ, ‘ವಿಶ್ವರൂപ’ ಎಂದು ಹರಿಯ ಉರಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 5

सर्वज्ञायेति कण्ठं तु प्रजानां पतये शिरः । प्रद्युम्नायेति च भुजौ दिव्यास्त्राय सुदर्शनम् । अमृतोद्भवाय शङ्खं तु एष देवर्चने विधिः ॥ ४१.५ ॥

‘ಸರ್ವಜ್ಞಾಯ’ ಎಂದು ಕಂಠದಲ್ಲಿ, ‘ಪ್ರಜಾನಾಂ ಪತಯೇ’ ಎಂದು ಶಿರಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, ‘ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನಾಯ’ ಎಂದು ಭುಜಗಳಲ್ಲಿ; ದಿವ್ಯಾಸ್ತ್ರವಾದ ಸುದರ್ಶನ ಚಕ್ರದಲ್ಲಿ, ಮತ್ತು ‘ಅಮೃತೋದ್ಭವಾಯ’ ಎಂದು ಶಂಖದಲ್ಲಿ ನಿಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು। ಇದೇ ದೇವಾರ್ಚನೆಯ ವಿಧಿ।

Verse 6

एवमभ्यर्च्य मेधावी तस्मिन्कुम्भे तु विन्यसेत् । सौवर्णं रौप्यताम्रं वा पात्रं विभवशक्तितः ॥ ४१.६ ॥

ಈ ರೀತಿ ಪೂಜಿಸಿದ ನಂತರ ವಿವೇಕಿ ಸಾಧಕನು ಆ ಕುಂಭದಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ, ಬಂಗಾರದ ಅಥವಾ ಬೆಳ್ಳಿಯ ಅಥವಾ ತಾಮ್ರದ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು।

Verse 7

सर्वबीजैस्तु सम्पूर्णं स्थापयित्वा विचक्षणः । तत्र शक्त्या तु सौवर्णं वाराहं कारयेद्बुधः ॥ ४१.७ ॥

ಸರ್ವ ಬೀಜಗಳೊಂದಿಗೆ ವಿಧಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಬಳಿಕ, ವಿವೇಕಿಯು ತನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಾನುಸಾರ ಸ್ವರ್ಣಮಯ ವರಾಹ ವಿಗ್ರಹವನ್ನು ಮಾಡಿಸಬೇಕು।

Verse 8

दंष्ट्राग्रेणोद्धृतां पृथ्वीं सपर्वतवनद्रुमाम् । माधवं मधुहन्तारं वाराहं रूपमास्थितम् ॥ ४१.८ ॥

ದಂಷ್ಟ್ರೆಯ ಅಗ್ರದಿಂದ ಪರ್ವತ, ವನ, ವೃಕ್ಷಗಳೊಡನೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿ, ಮಧುಹಂತ ಮಾಧವನು ವರಾಹರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು।

Verse 9

सर्वबीजभृते पात्रे रत्नगर्भं घटोपरि । स्थापयेत् परमं देवं जातरूपमयं हरिम् ॥ ४१.९ ॥

ಸರ್ವ ಬೀಜಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ ಪಾತ್ರದ ಮೇಲೆ, ಘಟದ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ರತ್ನಗರ್ಭವನ್ನು ಇಟ್ಟು, ಜಾತರೂಪಮಯ ಪರಮದೇವ ಹರಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು।

Verse 10

सितवस्त्रयुगच्छन्नं ताम्रपात्रं तु वै मुने । स्थाप्यार्च्चयेद्गन्धपुष्पैर्नैवेद्यैर्विविधैः शुभैः ॥ ४१.१० ॥

ಓ ಮುನೇ, ಎರಡು ಬಿಳಿ ವಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಮುಚ್ಚಿದ ತಾಮ್ರಪಾತ್ರವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಸುಗಂಧ ದ್ರವ್ಯಗಳು, ಪುಷ್ಪಗಳು ಮತ್ತು ವಿವಿಧ ಶುಭ ನೈವೇದ್ಯಗಳಿಂದ ಅರ್ಚನೆ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 11

पुष्पमण्डलिकां कृत्वा जागरं तत्र कारयेत् । प्रादुर्भावान् हरेस्तत्र वाचयेद् भावयेद् बुधः ॥ ४१.११ ॥

ಪುಷ್ಪಮಂಡಲಿಕೆಯನ್ನು ಮಾಡಿ ಅಲ್ಲಿ ಜಾಗರಣವನ್ನು ನಡೆಸಬೇಕು; ಅಲ್ಲಿ ಹರಿಯ ಪ್ರಾದುರ್ಭಾವಗಳನ್ನು ಪಠಿಸಿಸಿ, ವಿವೇಕಿಯು ಅವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು।

Verse 12

एवं सन्नियमस्यान्तं प्रभाते उदिते रवौ । शुचिः स्नात्वा हरिं पूज्य ब्राह्मणाय निवेदयेत् ॥ ४१.१२ ॥

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಸೂರ್ಯೋದಯವಾದ ಪ್ರಾತಃಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಿಯಮವನ್ನು ಸಮಾಪ್ತಿಗೊಳಿಸಬೇಕು. ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಹರಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ನಿವೇದಿಸಬೇಕು.

Verse 13

वेदवेदाङ्गविदुषे साधुवृत्ताय धीमते । विष्णुभक्ताय विप्रर्षे विशेषेण प्रदापयेत् ॥ ४१.१३ ॥

ವೇದ ಹಾಗೂ ವೇದಾಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಂಡಿತ್ಯವಿರುವ, ಸದ್ವೃತ್ತನಾದ, ಧೀಮಂತನಾದ, ವಿಷ್ಣುಭಕ್ತನಾದ ವಿಪ್ರಋಷಿಗೆ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ದಾನ ನೀಡಬೇಕು.

Verse 14

देवं सकुम्भं तं दत्त्वा हरिं वाराहरूपिणम् । ब्राह्मणाय भवेद्यद्धि फलं तन्मे निशामय ॥ ४१.१४ ॥

ವರಾಹರೂಪಧಾರಿ ಹರಿಯೆಂಬ ಆ ದೇವತೆಯನ್ನು ಕುಂಭದೊಂದಿಗೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ನೀಡಿದಾಗ ಉಂಟಾಗುವ ಫಲವನ್ನು ನನ್ನಿಂದ ಕೇಳು.

Verse 15

इह जन्मनि सौभाग्यं श्रीः कान्तिस्तुष्टिरेव च । दरिद्रो वित्तवान् सद्यः अपुत्रो लभते सुतम् । अलक्ष्मीर् नश्यते सद्यो लक्ष्मीः संविशते क्षणात् ॥ ४१.१५ ॥

ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲೇ ಸೌಭಾಗ್ಯ—ಶ್ರೀ, ಕಾಂತಿ, ತೃಪ್ತಿ—ಲಭಿಸುತ್ತದೆ. ದರಿದ್ರನು ತಕ್ಷಣ ಧನವಂತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಅಪುತ್ರನು ಪುತ್ರನನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಅಲಕ್ಷ್ಮಿ ಕೂಡಲೇ ನಾಶವಾಗಿ, ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 16

इह जन्मनि सौभाग्यं परलोके निशामय । अस्मिन्नर्थे पुरावृत्तमितिहासं पुरातनम् ॥ ४१.१६ ॥

ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಸೌಭಾಗ್ಯ, ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ—ಕೇಳು. ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಪುರಾತನವಾದ ಒಂದು ಇತಿಹಾಸವನ್ನು, ಹಳೆಯ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು (ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ).

Verse 17

इह लोकेऽभवद् राजा वीरधन्वेति विश्रुतः । स कदाचिद् वनं प्रायान् मृगहेतोः परंतपः ॥ ४१.१७ ॥

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ವೀರಧನ್ವನ್ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ ಒಬ್ಬ ರಾಜನು ಇದ್ದನು. ಆ ಪರಂತಪನು ಒಮ್ಮೆ ಮೃಗವೇಟೆಯ ನಿಮಿತ್ತ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

Verse 18

व्यापादयन् मृगगणान् तत्रार्षिवनमध्यगः । जघान मृगरूपान् सोऽज्ञानतो ब्राह्मणान् नृपः ॥ ४१.१८ ॥

ಮೃಗಗುಂಪುಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತಾ ಅವನು ಋಷಿವನದ ಮಧ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಅಲ್ಲಿ ರಾಜನು ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಮೃಗರೂಪದಲ್ಲಿದ್ದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದನು.

Verse 19

भ्रातरस्तत्र पञ्चाशन्मृगरूपेण संस्थिताः । संवर्तस्य सुता ब्रह्मन् वेदाध्ययनतत्पराः ॥ ४१.१९ ॥

ಅಲ್ಲಿ ಐವತ್ತು ಸಹೋದರರು ಮೃಗರೂಪದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾಗಿದ್ದರು. ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಅವರು ಸಂವರ್ತನ ಪುತ್ರರು; ವೇದಾಧ್ಯಯನದಲ್ಲಿ ತತ್ಪರರಾಗಿದ್ದರು.

Verse 20

सत्यतपा उवाच । कारणं किं समाश्रित्य ते चक्रुर्मृगरूपताम् । एतन्मे कौतुकं ब्रह्मन् प्रणतस्य प्रसीद मे ॥ ४१.२० ॥

ಸತ್ಯತಪಾ ಹೇಳಿದರು—ಯಾವ ಕಾರಣವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಅವರು ಮೃಗರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದರು? ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಇದು ನನ್ನ ಕುತೂಹಲ; ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ, ದಯವಿಟ್ಟು ಪ್ರಸನ್ನರಾಗಿರಿ.

Verse 21

दुर्वासा उवाच । ते कदाचिद्वनं याता दृष्ट्वा हरिणपोतकान् । जातमात्रान् स्वमात्रा तु विहीनान् दृश्य सत्तम । एकैकं जगृहुस्ते हि ते मृताः स्कन्धसंस्थिताः ॥ ४१.२१ ॥

ದುರ್ವಾಸರು ಹೇಳಿದರು—ಅವರು ಒಮ್ಮೆ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದರು. ಓ ಸತ್ತಮ, ಅಲ್ಲಿ ತಾಯಿಲ್ಲದ ನವಜಾತ ಹರಿಣಮರಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಎತ್ತಿಕೊಂಡರು; ಅವು ಅವರ ಭುಜಗಳ ಮೇಲೆಯೇ ಇದ್ದು ಮರಣ ಹೊಂದಿದವು.

Verse 22

ततस्ते दुःखिताः सर्वे ययुः पितरमन्तिकम् । ऊचुश्च वचनं छेदं मृगहिंसामृते मुने ॥ ४१.२२ ॥

ಆಮೇಲೆ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ದುಃಖಿತರಾಗಿ ತಂದೆಯ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಮುನಿಗೆ—ಕತ್ತರಿಸುವುದರಿಂದಲೂ ಮೃಗಹಿಂಸೆಯಿಂದಲೂ ನಾವು ವಿರತವಾಗಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ವಚನ ಹೇಳಿದರು.

Verse 23

ऋषिपुत्रका ऊचुः । जातमात्रा मृगाः पञ्च अस्माभिर्निहता मुने । अकामतस्ततोऽस्माकं प्रायश्चित्तं विधीयताम् ॥ ४१.२३ ॥

ಋಷಿಪುತ್ರರು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಮುನೇ! ಈಗಷ್ಟೇ ಹುಟ್ಟಿದ ಐದು ಜಿಂಕೆಗಳನ್ನು ನಾವು ಕೊಂದಿದ್ದೇವೆ. ಇದು ಅನಿಚ್ಛೆಯಿಂದ ನಡೆದಿದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮಿಗೆ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ವಿಧಿಸಿರಿ.

Verse 24

संवर्त्त उवाच । मत्पिता हिंसकस्त्वासीदहं तस्माद्विशेषतः । भवन्तः पापकर्माणः संजाताः मम पुत्रकाः ॥ ४१.२४ ॥

ಸಂವರ್ತ್ತನು ಹೇಳಿದರು—ನನ್ನ ತಂದೆ ಹಿಂಸಕನಾಗಿದ್ದ; ಆ ಕಾರಣದಿಂದ ನಾನು ಕೂಡ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಿದ್ದೇನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನೀವು ನನ್ನ ಪುತ್ರರು ಪಾಪಕರ್ಮ ಮಾಡುವವರಾಗಿ ಜನಿಸಿದ್ದೀರಿ.

Verse 25

इदानीं मृगचर्माणि परिधाय यतव्रताः । चरघ्वं पञ्चवर्षाणि ततः शुद्धा भविष्यथ ॥ ४१.२५ ॥

ಈಗ ಜಿಂಕೆಚರ್ಮಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ ನಿಯತವ್ರತಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಾ ಐದು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ವಾಸಿಸಿರಿ; ನಂತರ ನೀವು ಶುದ್ಧರಾಗುವಿರಿ.

Verse 26

एवमुक्तास्तु ते पुत्रा मृगचर्मोपवीतिनः । वनं विविशुरव्यग्रा जपन्तो ब्रह्म शाश्वतम् ॥ ४१.२६ ॥

ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಮೇಲೆ ಆ ಪುತ್ರರು ಜಿಂಕೆಚರ್ಮವನ್ನು ಉಪವೀತದಂತೆ ಧರಿಸಿ, ಮನಸ್ಸು ಅಶಾಂತವಾಗದೆ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಶಾಶ್ವತ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ನಿರಂತರ ಜಪಿಸಿದರು.

Verse 27

तथा वर्षे व्यतिक्रान्ते वीरधन्वा महीपतिः । तत्राजगाम यस्मिंस्ते चरन्ति मृगरूपिणः ॥ ४१.२७ ॥

ನಂತರ ಒಂದು ವರ್ಷ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ ರಾಜ ವೀರಧನ್ವನು, ಅವರು ಜಿಂಕೆಯ ರೂಪ ಧರಿಸಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದನು।

Verse 28

ते चाप्येकतरॊर्मूले मृगचर्मोपवीतिनः । जपन्तः संस्थितास्ते हि राज्ञा दृष्ट्वा मृगा इति । मत्वा विद्धास्तु युगपन्मृतास्ते ब्रह्मवादिनः ॥ ४१.२८ ॥

ಅವರೂ ಒಂದು ಮರದ ಬೇರು ಬಳಿ ಮೃಗಚರ್ಮ ಧರಿಸಿ ಜಪದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದರು. ರಾಜನು ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ ‘ಇವರು ಜಿಂಕೆಗಳು’ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಒಂದೇ ವೇಳೆ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಹೊಡೆದನು; ಆ ಬ್ರಹ್ಮವಾದಿಗಳು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಮೃತರಾದರು।

Verse 29

तान् दृष्ट्वा तु मृतान् राजा ब्राह्मणान् संहितव्रतान् । भयेन वेपमानस्तु देवराताश्रमं ययौ । तत्रापृच्छद् ब्रह्मवध्याः ममायाता महामुने ॥ ४१.२९ ॥

ಆ ಸಂಯಮವ್ರತಧಾರಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮೃತರಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ರಾಜನು ಭಯದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಾ ದೇವರಾತರ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದನು—“ಮಹಾಮುನೇ, ನನಗೆ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆಯ ಪಾಪ ಬಂದಿದೆಯೇ?”

Verse 30

अमूल्य तद्वधं वृत्तं कथयित्वा नराधिपः । भृशं शोकपरीतात्मा रुरोद भृशदुःखितः ॥ ४१.३० ॥

ಓ ಅಮೂಲ್ಯಾ! ಆ ವಧದ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಹೇಳಿ, ರಾಜನು ಶೋಕದಿಂದ ಆವರಿತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖಿಸಿ ಅತ್ತನು।

Verse 31

स ऋषिर्देवरातस्तु रुदन्तं नृपसत्तमम् । उवाच मा भैर्नृपतेऽपनेष्यामि पातकम् ॥ ४१.३१ ॥

ಆಗ ಋಷಿ ದೇವರಾತನು ಅಳುತ್ತಿದ್ದ ರಾಜಶ್ರೇಷ್ಠನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು—“ಓ ನೃಪತೇ, ಭಯಪಡಬೇಡ; ನಿನ್ನ ಪಾತಕವನ್ನು ನಾನು ನಿವಾರಿಸುವೆನು।”

Verse 32

पाताले सुतलाख्ये च यथा धात्री निमज्जती । उद्धृता देवदेवेन विष्णुना क्रोडमूर्त्तिना ॥ ४१.३२ ॥

ಧಾತ್ರಿ ಭೂಮಿ ಪಾತಾಳದ ಸುತಲವೆಂಬ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ದೇವದೇವನಾದ ವಿಷ್ಣು ವರಾಹಮೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಅವಳನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಎತ್ತಿ ಉದ್ಧರಿಸಿದನು।

Verse 33

तद्वद् भवन्तं राजेन्द्र ब्रह्मवध्यापरिप्लुतम् । उद्धरिष्यति देवोऽसौ स्वयमेव जनार्दनः ॥ ४१.३३ ॥

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರ, ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾಪಾಪದಿಂದ ಆವರಿತನಾದ ನಿನ್ನನ್ನು ಆ ದೇವ ಜನಾರ್ದನನು ಸ್ವಯಂ ಉದ್ಧರಿಸುವನು।

Verse 34

एवमुक्तस्ततो राजा हर्षितो वाक्यमब्रवीत् । कतरेण प्रकारेण स मे देवः प्रसीदति । प्रसन्ने चाशुभं सर्वं येन नश्यति सत्तम ॥ ४१.३४ ॥

ಇಂತೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ರಾಜನು ಹರ್ಷಗೊಂಡು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಸತ್ತಮ, ಯಾವ ವಿಧದ ಆಚರಣೆಯಿಂದ ಆ ದೇವನು ನನಗೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗುತ್ತಾನೆ? ಪ್ರಸನ್ನನಾದಾಗ ಯಾವದರಿಂದ ಎಲ್ಲ ಅಶುಭವೂ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ?

Verse 35

दुर्वासा उवाच । एवमुक्तो मुनिस्तेन देवरात इमं व्रतम् । आचख्यौ सोऽपि तं कृत्वा भुक्त्वा भोगान्सुपुष्कलान् ॥ ४१.३५ ॥

ದುರ್ವಾಸನು ಹೇಳಿದನು—ಅವನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ ಮುನಿ ದೇವರಾತನು ಈ ವ್ರತವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದನು; ಅವನೂ ಅದನ್ನು ಆಚರಿಸಿ ಅಪಾರ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದನು।

Verse 36

मृत्युकाले मुनिश्रेष्ठ सौवर्णेन विराजता । विमानेनागमत् स्वर्गमिन्द्रलोकं स पार्थिवः ॥ ४१.३६ ॥

ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ, ಮರಣಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆ ರಾಜನು ಸುವರ್ಣಕಾಂತಿಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಏರಿ ಸ್ವರ್ಗವಾದ ಇಂದ್ರಲೋಕಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು।

Verse 37

तस्येन्द्रस्त्वर्घ्यमादाय प्रत्युत्थानेन निर्ययौ । आयान्तमिन्द्रं दृष्ट्वा तु तमूचुर्विष्णुकिङ्कराः । न द्रष्टव्यो देवराजस्त्वद्धीनस्तपसा इति ॥ ४१.३७ ॥

ಆಗ ಇಂದ್ರನು ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಗೌರವಪೂರ್ವಕ ಸ್ವಾಗತಕ್ಕಾಗಿ ಹೊರಗೆ ಹೊರಟನು. ಆದರೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಇಂದ್ರನನ್ನು ಕಂಡ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಕಿಂಕರರು ಹೇಳಿದರು—“ದೇವರಾಜನಿಗೆ ದರ್ಶನ ಕೊಡಬಾರದು; ತಪಸ್ಸಿನ ಬಲದಿಂದ ಅವನು ನಿನ್ನ ಅಧೀನದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ.”

Verse 38

एवं सर्वे लोकपालाः निर्ययुस्तस्य तेजसा । प्रत्याख्याताश्च तैर्विष्णुकिंकरैर्हीनकर्मणः । एवं स सत्यलोकान्तं गतो राजा महामुने ॥ ४१.३८ ॥

ಹೀಗೆ ಅವನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪರಾಭವಗೊಂಡ ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಪಾಲಕರು ಹಿಂದೆ ಸರಿದರು. ವಿಷ್ಣುವಿನ ಕಿಂಕರರು ನೀಚಕರ್ಮ ಮಾಡಿದವನನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದರು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಓ ಮಹಾಮುನಿಯೇ, ಆ ರಾಜನು ಸತ್ಯಲೋಕದ ಅಂಚಿನವರೆಗೆ ಹೋದನು.

Verse 39

अपुनर्मारके लोके दाहप्रलयवर्ज्जिते । अद्यापि तिष्ठते देवैः स्तूयमानो महानृपः । प्रसन्ने यज्ञपुरुषे किं चित्रं येन तद्भवेत् ॥ ४१.३९ ॥

ಮತ್ತೆ ಮರಣವಿಲ್ಲದ, ದಾಹಪ್ರಳಯವಿಲ್ಲದ ಆ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಆ ಮಹಾರಾಜನು ಇಂದಿಗೂ ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ. ಯಜ್ಞಪುರುಷನು ಪ್ರಸನ್ನನಾದರೆ, ಇದು ಸಂಭವಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯವೇನು?

Verse 40

इह जन्मनि सौभाग्यमायुरारोग्यसंपदः । एकैका विधिनोपास्ता ददात्यमृतमुत्तमम् ॥ ४१.४० ॥

ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿಯೇ (ಈ ಉಪಾಸನೆ) ಸೌಭಾಗ್ಯ, ಆಯುಷ್ಯ, ಆರೋಗ್ಯ ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಆಚರಣೆ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮಾಡಿದರೆ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ‘ಅಮೃತ’—ಅಂದರೆ ಪರಮ ಫಲ—ಕೊಡುತ್ತದೆ.

Verse 41

किं पुनर्वर्षसंपूर्णे स ददाति स्वकं पदम् । नारायणश्चतुर्मूर्तिः परार्ध्यं च न संशयः ॥ ४१.४१ ॥

ಮತ್ತೆ ಒಂದು ವರ್ಷ ಪೂರ್ಣವಾದಾಗ ಅವನು ತನ್ನದೇ ಪದವನ್ನು (ಸ್ವಧಾಮವನ್ನು) ನೀಡುತ್ತಾನೆ. ಚತುರ್ಮೂರ್ತಿ ನಾರಾಯಣನು ಪರಮ ಅಮೂಲ್ಯ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 42

यथैवोद्धृतवान् वेदान् मत्स्यरूपेण केशवः । क्षीराम्बुधौ मथ्यमाने मन्दरं धृतवान् प्रभुः । तद्वच्च कूर्मरूपाख्या द्वितीया पश्य वैष्णवी ॥ ४१.४२ ॥

ಕೇಶವನು ಮತ್ಸ್ಯರೂಪದಲ್ಲಿ ವೇದಗಳನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸಿದಂತೆ, ಕ್ಷೀರಸಾಗರ ಮಥನವಾಗುವಾಗ ಪ್ರಭುವು ಮಂದರಪರ್ವತವನ್ನು ಧರಿಸಿದಂತೆ—ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಓ ವೈಷ್ಣವೀ, ಕೂರ்மರೂಪವೆನ್ನುವ ಎರಡನೆಯ ಅವತಾರವನ್ನು ನೋಡು।

Verse 43

यथा रसातलात् क्ष्मां च धृतवान् पुरुषोत्तमः । वराहरूपी तद्वच्च तृतीया पश्य वैष्णवी ॥ ४१.४३ ॥

ಪುರುಷೋತ್ತಮನು ವರಾಹರೂಪ ಧರಿಸಿ ರಸಾತಲದಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿದಂತೆ—ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಓ ವೈಷ್ಣವೀ, ಮೂರನೆಯ ಪ್ರಕಟತೆಯನ್ನು ನೋಡು।